De gesloten deur weer open toen de spijkers, ‘t hout doorkliefden

Zoals verteld, en opgeschreven is het daar niet bij gebleven

Alleen proberen, met elkaar te zijn, nu van veraf

Wanneer de bedden zijn bezet, verpleging op hun tenen loopt. De zorg het nauwelijks nog redt, op een wonder wordt gehoopt.

Een patiënt het ziekenhuis binnengereden beademd, verzorgd, de strijd wordt gestreden De artsen, de zusters en broeders staan daar maar de volgende zieke ligt alweer klaar

Tot dan dus in gedachten ver weg en toch nabij

Wat baat het ons om rijk te zijn, over heel veel geld beschikken onze wereld maar niet verder kwam, dan mijn en heel veel ikken

Zonder heel dichtbij ik bij jou en jij bij mij

Straks weer van een leien dakje nu loopt de druk wat op

Ook even maar niet stoeien om dat virus uit te roeien