Hoe het had gekund, maar niet is

Heel lang geleden heb ik eens een verhaal gehoord wat ik al meermaals heb verteld aan anderen, waar het vandaan komt weet ik niet, misschien eens door een dominee in een preek maar voor hetzelfde geld heb ik het een keer op tv gezien.  Het gaat over een man die een ernstige tumor in zijn hoofd heeft ergens bij zijn ogen, daar moet hij aan geopereerd worden en daarbij is hem verteld dat, gezien de ernst en grootte van het gezwel, dat hij na de ingreep blind zou worden. Dat zijn heftige mededelingen, ik weet zelf inmiddels hoe bepaalde woorden, uitgesproken door zij die er verstand van hebben, harder overkomen dan dat het in één of andere film op het scherm door een personage geacteerd wordt.

Toen na de operatie het verband van zijn ogen werd verwijderd kreeg de man licht te zien, hij kon kijken hij was zijn zicht niet verloren. Tijdens de ingreep was gebleken dat de tumor zodanig verwijderd  kon worden dat zijn ogen geen schade opliepen. Elke morgen dat hij wakker werd en zijn ogen opendeed was hij dankbaar dat hij kon kijken, gewoon zien wat er gebeurd, de zon die opgaat, bekende gezichten, kunnen lezen in een boek.  Of tv kijken, waar dan waarschijnlijk één of ander feuilleton over een ziekenhuis waar door een slecht acterende arts de mededeling werd gedaan . . . ja vult u verder maar aan, een gespeelde nep waarheid.

Klinkt het u vreemd in de oren als ik hier nu schrijf dat ik een zeer gelukkig en gezegend mens ben, zo ervaar ik het nu echt. Het is inmiddels de vierde dag na de operatie en ik heb nog best veel pijn, mijn buik voelt alsof er iemand met zijn hand, als in de ballenbak bij lingo, heeft zitten wroeten, langzaam aan komt mijn stoelgang weer op dreef persen is geen optie, en dan zit er ook nog steeds een plastic slangetje tot aan mijn blaas naar binnen geschoven, waar zoals mij verteld is een met water gevuld ballonnetje zit om te voorkomen dat het geheel vroegtijdig mijn gepijnigde lichaam verlaat. Waarom ik mij dan toch zo optimistisch en goed voel, omdat ik mag weten dat het zoals het er nu uitziet alles goed komt. Niet supergoed, niet fantastisch, niet overweldigend, nee gewoon goed. En dat is zoveel meer waard dan wat ook maar.  Ik weet dat er nog een lange weg in het verschiet ligt, maar ik weet ook dat Hij die mij tot zover gedragen heeft, dat ook in wat komen gaat blijft doen.

Geloof me, ik ben geen heilig boontje verre van dat, maar ik heb nog nooit een moment kunnen en willen twijfelen aan Zijn bestaan, en dat alles wat mij overkomt iets is waar ik mee verder kan en mag. Hoevelen hebben niet die zegen gehad, al zeg ik dat natuurlijk verkeerd, het hele leven is een zegen alleen is het vaak zo dat wij het niet door hebben, we beschouwen het als normaal. Geloof mij, en ik denk dat ik inmiddels recht van spreken heb, geloof mij het is een onverdiende zegen als wij ‘s avonds naar bed kunnen gaan en ‘s morgens weer uitgerust mogen ontwaken, en verder alles wat tussen die twee momenten ons leven raakt.

Zo graag zou ik iedereen op het hard willen drukken om dat elke dag weer te realiseren, en vooral goed naar je lichaam te luisteren. Er zullen bepaalde dingen zijn die ik niet meer kan, ik weet niet hoe dat zal gaan ik weet ook niet of ik daar een weg in kan vinden, ik weet alleen en daar ben ik heilig van overtuigt dat ik die weg niet alleen hoef te gaan. En mocht het dan een keer te zwaar voor mij zijn, dan zal Hij mij dragen, en zullen daar achter ons op het strand maar één paar voetstappen te zien zijn. Het is niet zomaar dat ik een tweede kans heb gekregen, die kansen krijgen we elke dag, maar ik ben mij er de laatste tijd wel meer bewust van geworden hoe bijzonder dat is.  Ik weet dat mijn overbuurman de afgelopen week zijn vijfde van zes chemo’s gehad heeft, en ik weet dat hij en zijn vrouw niet weten wat er daarna door de arts verteld gaat worden, ik weet alleen en dat mogen zij ook weten dat er niets met ons gebeurt of dat Hij, die in de Hemel is en over ons waakt, er van weet.

Misschien een heel zwaar en ingrijpend verhaal, maar geloof me ik kan nog steeds lachen, behalve dan als ik naar dat piepkleine pukkeltje daar recht onder mijn navel waar het al eerder genoemde slangetje zijn, of moet ik zeggen haar, weg naar binnen gebaand heeft.

Bedankt voor de lieve reacties die wij mogen ontvangen, wij voelen dat als heel goed, beter zelfs.

 

Advertenties

Er tussen er na en er in

En zo ben ik een paar dagen verder, en een leven verder verwijderd van wat ik eerst allemaal dacht en wist.  Ik zeg niet dat ik veranderd ben eigenlijk ben ik dat natuurlijk wel, ik heb nu geen prostaat meer maar dat houdt ook in dat ik geen zieke door kanker gevulde prostaat heb. Hoe bepaalde dingen voortaan, of in het gunstige geval tijdelijk, zullen gaan ik weet het niet.

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat Gea en ik een weekendje in een Bed en Breakfast waren, nog maar zo kort geleden dat ik kennis heb mogen maken met mijn naamgenoot waarvan ik nu de naam niet noemen zal omdat het om Peter Altena gaat, maar ik heb vaak een hekel om te pas en te onpas namen te noemen van anderen.  U begrijpt uit voorgaande zin dat ik probeer te blijven lachen in het leven, te genieten we weten nooit wanneer daar de kans niet meer voor komt.

Een opname in het ziekenhuis is in gevallen als de mijne best ingrijpend te noemen, zoals ik wel eens eerder geschreven heb het is maar goed dat we dat niet allemaal weten, we zouden de druk en spanning niet kunnen dragen. Op een kamer in een ziekenhuis gelden andere regels, diegene die zich in het bed naast je bevindt ligt daar ook niet uit vrije keuze, en zo liggen de meesten daar en proberen een weg te vinden tussen alle onderzoekjes en medische handelingen, ze weten dat er meer zijn maar ze zijn toch veelal met hun eigen ding bezig. Misschien dat zo wel getracht wordt te overleven in een voor hen onbekende wereld waarin ze hopen slechts een tijdeijke rol te spelen, en dan uiteraard met een happy end.

Vrijdags moest ik mij om half tien melden en dan gaat het beginnen, we waren nog aan het bespreken op zaal toen er al gebeld werd dat ik meteen aan de beurt was, snel maar van kleding wisselen, nou ja kleding het is een soort hemd dat aan alle kanten met drukknopen vast zit en om de zaak af te ronden kreeg ik een paar hele lange hele strak zittende kousen aan.  Dan begint het ritje naar de operatiekamer, in de ruimte die aansluit op de eigenlijke plek waar geopereerd wordt, is het een drukte van belang een komen en gaan het voorbereiden van de patiënten infuus aanleggen en ook het weer terug komen van zij die onder het zogeheten mes vandaan zijn. Ik verbaasde mij hoe kalm en gedegen het er daar allemaal aan toe gaat. Kwart voor elf wordt ik naar binnen geschoven er staat een team van op z’n minst acht mensen waaronder de uroloog die de operatie zal verrichten, nou ja eigenlijk gaat hij achter een monitor zitten met een paar joysticks in zijn handen waarmee hij de Davinci robot zal bedienen. Door middel van in mijn geval acht gaatjes in mijn buik zal het geheel plaatsvinden, we praten nog even en het volgende moment lig ik weer in de eerste ruimte en wordt mij gevraagd of ik een ijsje wil. De keuze was een perenijsje of een raket, ik kies voor de laatste ben niet zo gek op peren en als je net daarvoor bent behandeld door de Davinci robot leek mij een raket een voor de hand liggende keuze.

Even later mag ik weer terug naar de zaal, en dan is het afgelopen of moet ik zeggen dan begint het.  Er was van te voren al verteld dat het een zeer zware operatie zou zijn al zie je dat niet van de buitenkant hooguit de plastic slang die uit mijn altijd gekoesterde plassertje steekt, met de nadruk op plassertje. Ik heb nooit geweten dat hij zo klein kon worden, toen ik dat opmerkte aan mijn schoonzoon vroeg hij nog of er niet de vergissing was met gemaakt met een andere patient methet oog op iets van geslachtsverwisseling. Daar kon ik, zij het met wat pijn hartelijk om lachen.

De hele tijd tot de operatie en het gevolg erna heb ik mij zo sterk gedragen gevoeld, dat valt niet uit te leggen maar ik weet dat het zo was ik had daar ook om gevraagd, en Hij heeft mij verhoord. De pijn is te doen, het hakt er stevig in en ook nu doet het nog steeds zeer, maar vooral de benauwdheid die is soms net even te veel. Niet benauwdheid als in ademnood, maar in mijn hoofd de twee nachten in het ziekenhuis heb ik nauwelijks geslapen, vooral door die angst. Het is een onbeschrijfbare angst, er wordt gezegd dat dit een heel natuurlijke reactie is, vanwege de vele onderzoeken vooraf de zware ingreep, maar vooral ook de spanning die het allemaal met zich meebrengt.

Het zal tijd nodig hebben, en ik voel mij gesteund door mijn Heiland, en al diegenen die zo liefdevol met ons meeleven dat is overweldigend, ik ben jullie en iedereen verder daar enorm dankbaar voor. Er zijn verder nog wat dingen die ik in het ziekenhuis heb meegemaakt, daar kom ik misschien later nog eens op terug, voor nu even wachten over een week krijgen we de uitslagen te horen, en zal mijn pielemans weer verlost mogen worden van het verlengstuk dat eindigt in een zakje aan mijn been.

Dan komen de volgende stappen, en wij gaan ervoor ik ben er klaar voor kom maar op, de rest van mijn leven.

 

Een pas op de plaats

Nieuwjaarsdag zaten wij even naar het skispringen te kijken op een Duitse zender, ik kan mij nog goed herinneren dat dat vroeger bij ons thuis een soort van traditie was. Het kan natuurlijk ook zijn dat dit een eenmalig gebeuren was en dat ik het in mijn hoofd mooier heb gemaakt dan de werkelijkheid was, zo schijnt het soms te gaan, ik ben daar wel bedreven in.

Het ging om het zogeheten vierschansen tournooi, in mijn totale onbegrip van het hele fenomeen skispringen, wat in mijn ogen skiglijden zou moeten heten aangezien ze op een schans naar beneden glijden en dan trachten een zo’n groot mogelijke afstand af te leggen in een daarvoor gebruikelijke houding, niks springen dus, maar dat terzijde. Opeens werd door waarschijnlijk veranderende weersomstandigheden de wedstrijd stilgelegd, voor de toeschouwers was daar zover ik het kan inschatten geen zichtbare reden voor, maar de zogeheten officials legden het zaakje stil. De kandidaat die al klaar zat op de balk bovenaan de schans moest er weer af, en wachten, wachten tot er weer groen licht zou worden gegeven.

Een hele omhaal van woorden ik weet het, waar ik naar toe wil is dit, op dit moment één dag na alle onderzoeken en één dag voor de operatie, voel ik mij een beetje als die skispringer, hij weet dat zodra de omstandigheden weer juist zijn, hij terug kan naar de plaats op de schans en dan zijn sprong mag maken, hij weet wat er staat te gebeuren en ook dat het gaat gebeuren, alleen nog even op de plaats rust.

Wat is het gebruikelijke dat iemand doet de dag voor een toch wel ingrijpende en zoals door de arts vertelde zware operatie, dat is voor velen een vraag die onbeantwoord zal blijven, alleen zij die het ervaren hebben zouden dat kunnen weten, en dan nog alleen diegenen die er zo mee kunnen omgaan.Het is volkomen begrijpelijk dat er zo tegen op gezien kan worden dat iemand er juist niet mee bezig wil zijn, en net doet of het er niet is of juist andersom er helemaal niet meer helder mee bezig kan zijn vanwege de spanning, allemaal zeer menselijk. In mijn situatie kan ik alleen maar voor mijzelf spreken, hoe ik er mee om wil en mag gaan, en wat u hier leest dat is het eigenlijk. Ik probeer niet dingen van mij af te schrijven, ik wil alleen maar laten weten aan zij die dat willen weten hoe iemand omgaat met wat moeilijkheden in zijn leven.

 

Om weer terug te komen op mijn beeldspraak van een achtbaan, we hebben inmiddels meerder rondjes gemaakt, dan weer omhoog langzaam tergend traag, dan weer met een donderend geweld omlaag, maar nu staan we even stil boven aan de top, want het is natuurlijk een zegen dat er geen uitzaaiingen zijn, maar we weten dat er straks een enorme afdaling volgt een diep dal, en dat in een hoog tempo. Toch ben ik overtuigt dat we daarna weer snelheid zullen gaan maken en weer naar een nieuwe top zullen reiken, niet de hemel, maar wel een nieuwe start. Gedragen in de nood als op arendsvleugelen, ik hoorde van een hele goede vriend, dat wanneer een arend gewond is, hij zo hoog mogelijk in de bergen op een rots gaat zitten om zonder gevaar voor aanvallers weer te herstellen. Hoog op een rots dichtbij Hem wat een prachtige beeldspraak, daar ga ik straks na de operatie zitten hoog op een rots dicht bij mijn Schepper.

Dit is inmiddels mijn zesde verhaal, ik weiger het een blog te noemen, en ik krijg warme en lovende reacties, van één kant verbaast mij dat, aan de andere is het voor mij ook heel goed te begrijpen. Ik schijn het talent gekregen te hebben met woorden om te gaan, dat is niet mijn vermogen dat is mij gegeven, gegunt. Ik hoef alleen maar op de juiste lettertjes van mijn toetsenbord te drukken de rest gaat vanzelf, als ik het zou laten dan zou dat dus voor mijn gevoel verkeerd zijn.Morgen waarschijnlijk geen epistel, heb ik even wat andere dingen te doen, maar ik hoop dat ik weer verder mag schrijven, dank aan iedereen die ons zo steunt. Even pas op de plaats, maar pas maar op schans, Peter gaat straks weer verder.

 

De laatste hobbel voor de operatie

Een oud collega van mij, die sinds die tijd één van mijn goede vrienden is gebleven indertijd gevlucht uit Bosnië dus best wel veel meegemaakt maar in mijn ogen altijd een prachtkerel gebleven, hij wilde vandaag wel met mij mee naar Emmen naar het ziekenhuis, om te steunen en om even weer goed bij te praten. Daar zaten we dan vanmorgen om kwart over acht, ik moest er om kwart voor negen zijn maar ik mag graag op tijd komen, dus daar zaten we te wachten aan het begin van wat toch wel een heftige dag zou kunnen gaan worden. Tien voor negen wordt mijn naam geroepen, met een nog vrije jonge medewerker loop ik mee, krijg daar wat uitleg en een injectie met stoffen die nodig zijn om een botscan tot een goed verloop te brengen, vanaf dat moment ben ik waarschijnlijk radioactief, dat is een hele stap voorwaarts vooral zonder dat radio.

Van mij wordt verwacht dat ik mij om kwart voor twaalf weer meld, dan zal de eigenlijke scan plaatsvinden, en een hele morgen in het ziekenhuis zitten wachten leek ons al niks, dus Emmen in en op naar het altijd gezellige Brownies en Downies, heerlijke kop cappuccino met een stukje Tiramisu geflankeerd door het ons netjes gevraagde toefje slagroom.

Nog even een uitstapje naar de plaatselijke kringloop, waar ik nog fijn weer twee elpees heb kunnen bemachtigen. Tot zover het tussendoortje, weer terug naar de meneer van de botscan. Keurig om kwart voor twaalf wordt ik meegenomen naar de ruimte waar het grote gevaarte zich bevindt, ik ben mchinaal houtbewerker en ben wel machines gewend, maar vaak kan ik dan wel inschatten welke handeling door verschillende machines verricht kunnen worden, bij het soort apparaten dat in ziekenhuizen wordt gebruikt heb ik meer moeite te begrijpen wat er mee gedaan kan worden. Met de MRI had ik al eerder kennis mogen maken, daar is het verplicht een gehoorbeschermer te dragen, en dat is zeker geen overbodige luxe, wat een hevig lawaai maakt dat ding. Vrij logisch dat ik ook hier rekening had gehouden met een verhoogd geluidsnivo.

Terwijl ik daar zo een tijdje lig, nadat degene die mij begeleidde een soort brede aftaster tot net zover boven mijn gezicht laat zakken dat ik het bijna met mijn neus kan aanraken, nee hij kon handmatig de neergaande beweging stoppen, overrullen noemde hij het zelfs, u hoeft niet bang te zijn, tot dat moment had ik nog geen enkele aanleiding gehad bang te zijn, goed dat hij mij daar even op attendeerde. Mijn armen door middel van een soort brede sjerp op de plaats gehouden langs mijn zij, een steuntje onder de knieën en de voeten met een spanbandje bij elkaar gehouden, terwijl ik daar dus zo lig denk ik, wanneer gaat het gebeuren, wanneer begint dit werktuig zijn of haar kunsten te tonen.

Niks helemaal niks, ik wou al bijna vragen of er iets niet in orde was, zoals ik zei ik werk met machines en weet derhalve ook dat deze soms niet werken, vooral de computer gestuurde, die bepalen vaak zelf hoe wanneer en wat ze gaan doen, of gewoon geen enkel teken van leven gevend.

Opeens valt het mij op dat er wat meer licht van de in het plafond bevindende tl lampen mijn gezicht bestraalt, en krijg dus door dat de tafel waarop ik lig langzaam uit de scan wordt geschoven, verder hoor ik helemaal niks, ik heb ook geen flauw idee van de tijd, totdat ik mijn hoofd ietsjes naar de zijkant draai en een grote klok op de wand ontwaar. Ineens is het klaar en mag ik weg.

Op de gang besluiten we toch nog even langs afdeling urologie te gaan, morgen zou ik de uitslag krijgen, maar wie weet is de informatie al eerder beschikbaar, “De arts komt er zo aan, u mag wel even wachten “, wordt er desgevraagd vriendelijk medegedeeld. Dan komt hij, en vraagt of ik even mee wil lopen, of ik even mee wil lopen, in mijn hoofd vraag ik, “Wilt U ook met mij meelopen, ik weet niet of ik dit alleen wel aankan”, en Hij gaat met mij mee, Hij draagt mij daar de bespreekkamer binnen.

“De foto’s zijn goed gelukt”, zegt de arts, “Er zijn geen uitzaaiingen”. Dan krijg ik natte ogen, even wordt het teveel, wat een prachtig bericht, de uroloog ziet het en lacht met mij mee, dit is wel een feestje waard, vanavond een goed glas rode wijn met mijn allerliefste.

Dan moet ik weer denken aan mijn buurman, en vraag mij af waarom ik wel en hij niet, ik kan daar geen antwoord op geven, zo is het, hoe moeilijk dat ook met ons menselijke tekortkomingen te begrijpen. Geen kalme reis, denk ik dan, maar absoluut een behouden aankomst, en dat is het.

 

En nog even geduld

En net als je dan denkt dat de achtbaan vaart mindert en het laatste stuk in zicht lijkt te zijn, dan komt er weer een bocht waarachter zich een afdaling bevindt die ook weer in volle vaart genomen gaat worden. Al is dat in volle vaart misschien niet helemaal één op één te leggen want ik geef eerlijk toe dat er in dit stadium in ziekenhuizen wel de tijd genomen wordt om alles goed door te nemen, en geloof mij dat is heel veel, teveel voor het gevoel.Ze noemen dat een straatje, ik had best wel eens van een straatje gehoord, dat van dat schilderij van Vermeer, waar een cabaretier eens een grapje over maakte en daarbij een plaatje toonde van een geschilderde dame met een vrij diep decolleté, best wel komisch zij het dan dat ik sinds die tijd bij een straatje altijd moet denken aan een diep uitgesneden boezem van een stevig gevulde dame.

Hier werd met een straatje gerefereerd aan het doorlopen van een bepaald traject in het ziekenhuis langs diverse afdelingen dit alles ter voorbereiding voor de geplande operatie.Tenminste als de botscan die nog gemaakt moet worden negatief uitvalt, en negatief houdt dus in dat er geen onvolkomenheden in mijn botten te zien zijn, positief voor mij dus.

Ergens was een misverstandje ontstaan waardoor de eigenlijke PSMA PET scan geannuleerd werd wat achteraf niet de bedoeling was, doordat ze snel willen opereren zal dit een botscan worden, aangezien de andere niet meer in te plannen was voor vrijdag, de dag dat ze ruimte hadden om mij te opereren. En aangezien er toch enige haast geboden is gaat het op deze wijze. We laten het allemaal een beetje over ons heen komen, ja veel keus hebben we eigenlijk niet, ik weet dat ik altijd degene ben geweest die altijd verkondigde, “Iedereen heeft een keuze ”, maar ik ben er inmiddels wel achter gekomen dat dat dan wel ingrijpende keuzes zouden worden. En er voor gaan is natuurlijk een weloverwogen keuze, positief blijven, vasthouden aan mijn geloof en de overtuiging dat wat er ook gebeurt, Hij er altijd bij is.

Het wordt haast een gewoonte maar nadat ik weer terug ben, zelfs al tijdens het naar huis rijden, zit ik te denken wie ik op de hoogte moet brengen, er zijn velen die links of rechtsom met ons meeleven en bidden. Deze wijze van het gebeurde in een verhaal brengen voelt voor mij als een goede oplossing, het is niet altijd eenvoudig steeds weer hetzelfde te moeten vertellen.

Eerst is het iets wat emotioneel nog niet op z’n plek ligt, maar na de vierde keer wordt het een riedeltje wat ik afspeel, en na de zevende keer heb ik het gevoel dat ik over een ander zit te vertellen, niet dat ik er aan twijfel dat er niet echt meegeleefd wordt, maar het is natuurlijk ook met welke indruk die ik achterlaat wordt meegeleefd.

Wat mij het zwaarste weegt is het feit dat hier vlak in de buurt een goede kennis inmiddels zijn vijfde chemo moet ondergaan, en waarbij de diagnose ongeneeslijk is gesteld, wie ben ik dan om te mogen hopen op een niet uitgezaaide vorm, is dat onterecht van mij dat ik daarom bid ?Het zijn vooral degenen direct om mij heen waar ik het erg voor vind, zelf ben ik overtuigt dat het goed gaat komen, hoe ? Ik heb op dit moment geen flauw idee, maar het gaat goed komen, daar heb ik het volste vertrouwen in, daarom wil ik dat ook graag hier verwoorden.

Misschien dat iemand er wat aan heeft, misschien ook niet, maar één van mijn motto’s is nog altijd, “ Niet geschoten, is altijd mis ! ”

Op naar het volgende ritje, “ Ga direct door naar . . . . , indien u langs start komt ontvangt u geen . . . geen . . .geen . . . garantie voor onderweg, maar wel een behouden aankomst.

 

De zin, het woord

Er zijn van die dingen waar men liever geen gesprek over begint, juist het tegenovergestelde, krampachtig worden pogingen gedaan om de zaak niet bespreekbaar te maken. In het ergste geval worden mensen soms gemeden, en als er dan door onverwachte wendingen van het lot toch een ontmoeting plaatsvindt, bijvoorbeeld als je iemand treft in de wachtrij voor de kassa van de plaatselijke buurtsuper, dan nog wordt er van alles geopperd om maar niet op het onderwerp te komen.

Ik prijs mij gelukkig dat ik zelf nog niet vaak met deze ervaring te maken heb gehad. Natuurlijk gaat niet iedereen die ik tegenkom en een praatje mee maak diep op de kwestie in, maar echt uit de weg gaan, hooguit een enkeling waar ik zelf ook niet direct mijn ziel en zaligheid bloot wil leggen. Nu zult u zich afvragen waarom ik dat hier dan wel doe, maar op deze wijze, het schrijven en op mijn site plaatsen, is toch een beetje een éénrichtingsverkeer.

En daarnaast kan ik ook goed bedenken wat ik wel of niet kwijt wil, in een gesprek gaat dat nog wel eens iets te ver, het is ook niet eerlijk om iemand op te zadelen met toch wel wat ingrijpende zaken die mij bezighouden.

Wat ik zeggen wou is dat het niet erg is als iemand moeite heeft om oprecht iemand aan te spreken als je weet dat diegene in een wat zware tijd zit, dat kan natuurlijk van alles zijn.Van ontslag tot een ongeluk met hun bolide, het sterven van een huisdier, het pijnlijke vroegtijdige einde van een zwangerschap, tot het een zelfmoordpoging ondernemen van een huisgenoot, dat laatste heb ik gelukkig zelf nog niet meegemaakt, maar wel van heel dichtbij, ook een aantal wel geslaagde pogingen trouwens.

Ziekte is misschien wel één van de meest ontweken onderwerpen naast overlijden dan, tenminste in de gesprekken die ik wel eens met anderen gehad heb is mij dat vaak verteld. En ergens is dat natuurlijk logisch, zolang we er niet zelf met de neus op gedrukt worden zijn dit toch ingrijpende gebeurtenissen waar je liever niet over begint, liever zoveel mogelijk mijden.

Is dat erg ? Ik denk diep in mijn hart van niet, het is echt een vorm van zelfverdediging, en het is mijns inziens ook zo dat als dit bij jezelf of heel dichtbij je voorkomt dat je daar de kracht voor krijgt, ik spreek nu volledig voor mezelf, de kracht om met datgene om te kunnen gaan.En dan zijn we er, we kunnen ons niet in alles inleven, door alles wat anderen overkomt laten raken, we zouden dan geen leven hebben, daarvoor zou ons de kracht en moed ontbreken.

Even een klein stapje verder, is er op het moment dat ik dit schrijf iets levensbedreigend met mij aan de hand, nee zoals het nu lijkt niet, kijk zekerheid heb ik niet, en dat er iets mis is, lijkt inmiddels overduidelijk, daar zal een operatie meer duidelijkheid over moeten bieden.

Dus ook als er nog geen sprake is van zware tijden, kan de beleefde spanning en onzekerheid wel van dien aard zijn dat er soms wel maar soms ook niet over begonnen wordt, ook dat is menselijk. Al denk ik dat men dan vaak bang is iets los te maken waar dat de ander nog helemaal niet aan toe is, eigenlijk is het best wel lastig het onder woorden te brengen, te snel wordt iets net even anders begrepen dan ik een poging deed te verwoorden.

Dit zijn mijn ervaringen ik laat ieder ander er volledig vrij in om daar een andere mening over te hebben, maar vergun mij de mijne.Laten we het er op houden dat elk hoofdstuk in een boek zijn eigen charme heeft, en ik ben nog met het voorwoord bezig.

 

En ineens

En ineens sta ik daar weer op die vertrouwde plek, bij het schoolhek waar ik stiekem mijn zendingsgeld, het dubbeltje en het kwartje, verruilde voor één of ander stripalbum, met later zoveel spijt dat ik het voelde als een diepe zonde. En ineens sta ik daar weer, op een wildvreemde school in een totaal onbekende plaats met allemaal scholieren die mij als net zo apart beschouwden als ik hun, om nog te zwijgen over de taalbarrière en de andere gewoontes waar ik weinig van begreep.

En ineens sta ik daar weer, in die oude kartonnagefabriek waar ik mijn eerste echte baantje kreeg, op aanraadden van een mede lts-er en goede kameraad die daar later nog een paar weken werkte tot hij iets anders had gevonden. Bijna negen maanden ging ik daar elke dag heen, maar het was al gauw duidelijk dat het ook niet voor mij iets was.

En ineens sta ik daar weer, in Nijmegen bij dat open graf, naar de door samen met mijn toenmalige goede werkgever, ik mocht nooit baas zeggen, “Een hond heeft een baas”, zei Henk altijd, kist te kijken waar één van mijn dierbaarste vriendinnen in lag, en waarvan wij achteraf zeiden dat die kist nooit in die kleine uitsparing zou passen.

En ineens sta ik daar weer, samen met mijn moeder in dat kleine, door een goede vriend gerunde boekwinkeltje op de hoek van de Langestraat, net even weg uit het ziekenhuis, waar wij later weer terug moesten komen voor verder onderzoek vanwege een achteraf ontstoken blindedarm, en waar ik even naar de wc mocht, ik had zeer hoge nood.

En ineens sta ik daar weer ergens in Duitsland op een druk marktplein, wij waren de vorige avond naar een concert van Reinhard Mey geweest, en zouden in de loop van de middag weer naar het driehonderd kilometer verderop liggende Onstwedde terugkeren.Totdat dat telefoontje kwam, dat het slecht ging met ma, nog even bleven we daar onze net gekocht bakje soep wat we samen deelden op zaten te eten op ene boomstronk, totdat nogmaals de telefoon ging, we konden wel kalm aan doen, ma was zojuist overleden.

En ineens gaat mij dan weer dat ene liedje van mijn Duitse held door het hoofd, de hele terugweg speelde het tussen mijn oren.

“Und das Fest, das wir endlos wähnen, hat doch wie alles seinen Schluß.
Nun, keine Worte und keine Tränen, alles kommt, wie‘s kommen muß.

En ineens zit ik dan te bedenken wat er allemaal de afgelopen weken is gebeurd, en wat er de komende dagen staat te gebeuren, van het verleden weet ik het inmiddels, van de toekomst heb ik nog geen enkele kennis, zij het dan dat ik gedragen word, ik en al diegenen om mij heen.Hier past maar één lied, en daar geloof ik heilig in, wat er ook gebeuren gaat,

Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt . . . .

En ineens weet ik het weer, alles komt eenmaal goed, dat is een belofte, een belofte gedaan door Iemand die altijd Zijn woord houdt, en daar wil ik in geloven, ook hier zeg ik niet dat het zo is, alleen dat ik er in geloof, dat is mijn kracht.

Misschien dat er iemand is die dit epistel leest en denkt, die is gek, gelukkig dan maar. Gelukkig dat iedereen de vrijheid heeft om te vinden en denken wat ze willen, laat mij het maar geloven.En ineens zult u heel misschien, ergens in de verre toekomst heel misschien op een onverwachts moment iets zomaar ervaren of denken, en dan zeggen, “He, misschien zat hij er niet helemaal naast, misschien had hij toch wel een beetje gelijk, wie weet . . . ineens.

 

Wat je te horen krijgt

Wat ik niet zou willen is gebeurtenissen beschrijven die het hele proces van onderzoeken, uitslagen en behandelingen gewoon te beschrijven, ik geloof niet dat daar iemand op zit te wachten. Het zijn eigenlijk de dingen er om heen wat mij eerder tot schrijven zal brengen.

Kijk eerst dacht ik dat er iets met mijn blaas was vanwege een paar jaar geleden geopereerde liesbreuk, een soort van druk op mijn blaas, en zoals ik het voor mezelf nu bekijk heeft dat er misschien helemaal niets mee te maken gehad, want zoals de artsen mij nu meermaals hebben verteld, schijnt het met deze kwaal zo te zijn dat je er helemaal niks van voelt.

Ze noemen het daarom ook vaak een sluipmoordenaar, zodra er klachten komen, is het in de meeste gevallen al in een vergevorderd stadium, ik was er dus op tijd bij, liever zeg ik, ik mocht er op tijd bij zijn.Dat moet natuurlijk nog blijken, aangezien de operatie nog moet gebeuren, maar volgens de uroloog zit het nog ingekapseld. Wel werd er door hem geantwoord op de vraag van mijn vrouw, dat het al minstens vijf jaar geleden is begonnen en misschien wel langer. En nee, ik heb geen enkele signalen gevoeld die daar op wezen, eigenlijk is dat best wel heftig om te horen.

Ik denk dan, hoeveel mannen lopen er op dit moment, onwetend rond met een tikkende tijdbom, in de vorm van prostaatkanker, ik moest het woord toch een keer gebruiken. En wetende dat mij al door twee urologen is verklaard, dat álle mannen hiermee te maken krijgen, daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken.

Wat ik wil proberen over te brengen met deze stukjes is wat het met mij als mens doet, hoe ik het voor mezelf ervaar, zoals ik al eerder schreef dacht ik vaak dat ik kon meevoelen en in dichtvorm verwoorden wat een ander meemaakte en vertelde, dat is natuurlijk niet mogelijk, je kunt eigenlijk pas ergens begrip van hebben als je het zelf aan den lijve of in je directe kring meemaakt. En het afgelopen jaar zijn daar voor mij best wel wat dingen heel erg realistisch geworden.

Even terug naar de eerste keer dat ik voor onderzoek, nadat geconstateerd was dat door bloedonderzoek, iets niet in orde was. Iets wat plaatsvond in mijn prostaat, waardoor de zogeheten PSA waarde te hoog was, 8.7 en dat mocht gezien mijn leeftijd rond de 2.5 á 3 zitten.

Ik ben dan iemand die relativeert maar tegelijkertijd alle mogelijke scenario’s  door mijn hoofd laat gaan, het is een gewaarwording die ik niet kende, die onbekend voor mij was.Zo moet dat ook natuurlijk, wij kunnen niet een normaal leven leiden als wij steeds moeten denken wat er allemaal gebeuren kan, dat is niet vol te houden, wij weten dat er moeilijke ingrijpende gebeurtenissen kunnen voorvallen, maar kunnen en willen daar niet altijd mee bezig zijn.

Dan zit ik daar, voor de eerste keer te wachten in het ziekenhuis, ik was die keer alleen gegaan, en toen had ik het sterke gevoel, ik ben hier gewoon op visite, er is niks met mij aan de hand, die anderen die hier zitten zijn ziek, ik krijg straks te horen dat het slechts om een onschuldige ontsteking gaat, even een kuurtje en hup, weer verder met mijn leven.

En zo is het die eerste keer ook precies gegaan, een zware antibioticakuur voorgeschreven en na ruim twee weken even weer PSA meten.Dat was het begin, later blijkt het dus toch niet zo onschuldig te zijn, maar misschien is dat wel hoe ik daar toch een beetje beschermd werd, het gaat in kleine stapjes, niet in één keer het ergste, wat bij anderen soms wel zo gaat, en wat verschrikkelijk moet zijn om te horen.

Je weet dan wat je niet wilt horen, maar je krijgt te horen wat je niet wilt weten.

Wordt vervolgd, denk ik.

 

Niemand wil het zijn

We luist’ren naar de dominee,

de woorden die hij zegt,

‘t klinkt alles zo onecht,

het lijkt zo’n tijd gelee’.

 

Van zieken, lang voor ‘t heden,

steeds zijn ze er geweest.

Aan wat men nu geneest,

ooit mensen overleden.

 

Toch wil ik het niet vragen !

Móét er een reden zijn ?

Het lijden, alle pijn,

het duister, al die dagen ?

 

Is ’t zo dat alles zin heeft,

een mens is om te kerven,

als voorbeeld soms moet sterven ?

daardoor, te kort geleefd !

 

Die vraag zal niet de mijne zijn !

Wat is komt eens ten goede,

wij zijn de strijd te moede,

echt niemand wil de pijn.

 

Waar niemand op zit te wachten

Niet dat ik bekend sta als iemand die het nodig vindt anderen met mijn beslommeringen lastig te vallen of dat ik het nodig acht om iets te vertellen waar niemand op zit te wachten, toch wil ik hier wat schrijven.

Al heel vaak heb ik, hetzij dan van veraf hetzij dan van zeer nabij, gevallen langs zien komen die een enorme impact hebben op hen die het treft, vaak heb ik ook gedacht dat ik mee kon voelen en daar twijfelde ik geen moment aan. Vaak wordt ik gezien als iemand die in gedichten verwoord wat anderen voelen, dat zeggen zij waar ik indertijd wel eens wat voor maakte, en ik wil meteen duidelijk maken dat ik dat ook steeds vanuit de grond van mijn hart heb mogen doen.

Toch heb ik het vaak gemist, de werkelijke gevoelens die iemand ervaart als er iets in hun leven gebeurt dat alles op z’n kop zet, net zoals eens met Sodom en Gomorra, werkelijk dat alle grond wordt weggeslagen en er niets anders overblijft dan de puinhopen waar je niks mee kunt.

Sinds een paar weken moet ik toegeven dat ik, dat wij, dat nu wel echt beleven, als er wordt geconstateerd dat er iets niet in orde is met mijn prostaat, en je in de molen van het hele gebeuren komt, van onderzoeken scans biopten nemen, en wachten heel lang wachten, althans heel lang wachten voor je gevoel, onzekerheid wat de volgende stap zal zijn, wat de prognose gaat worden, en ondertussen zit ik dan wat te zoeken op internet, want ja  je wilt toch weten wat er allemaal bij komt te kijken.

Van één kant is dat natuurlijk logisch van de andere kant is dat eigenlijk jezelf wat aandoen.Het is niet iets dat alleen mijzelf raakt, maar ook al diegenen om mij heen die er zeer nauw bij betrokken zijn, en dat blijken er meer te zijn dan ik gedacht had.

Heel vaak probeer ik dan te vertellen wat er allemaal gebeurt en wat er allemaal gebeuren kan, en dan lijkt het net of ik het over een ander heb, totdat ik dan weer alleen ben, dan weet ik dat het echt om mij gaat. Het is niet een jas die je uit kunt doen en weghangen, dit ben ik dit gaat om mijn lichaam.

De laatste berichten, na vele ziekenhuisbezoekjes, zijn dat het gaat om een zeer agressieve vorm van kanker, maar dat het, zoals het nu lijkt, nog wel in de prostaat zit.

Geen uitzaaiingen dus, let wel ik zeg lijkt, na de operatie moet er duidelijkheid zijn, een operatie waarbij de gehele prostaat verwijderd zal worden en ook waarschijnlijk enkele lymfeklieren.Het beschadigen van de direct in de buurt bevindende zenuwen is iets waar van uit gegaan moet worden, dus er zullen zeker vervelende zo niet kwalijke gevolgen zijn, maar dat is niet anders.

Nogmaals ik ben niet de persoon om dit alles zomaar op te schrijven, maar ik heb toch dit keer de sterke drang dat wel te doen, ik weet niet hoe het verder gaat maar heb het volste vertrouwen dat het goed gaat komen, dat is mijn heilige overtuiging.Volgende week beginnen de voorbereidingen naar de operatie toe, en wij hebben even een adempauze omdat er nu geen verdere onderzoeken gedaan hoeven te worden.

Het is net of je in een achtbaan zit die elke keer weer een nieuwe bocht of afdaling neemt, en dat terwijl ik mij in het geheel niet bewust was dat ik ervoor in de rij heb gestaan.We zullen moeten afwachten en vertrouwen op een goede afloop.