De zwerver

Van veraf voor mijn ogen verontwaardigd
zoektocht naar wat zaken zonder zwaarte
Stromp’lend, struinend steeds weer stoppend
gebukt, gedraaid, graaiend zonder glimlach
Een lange lege dag, glijdt lijdendt tot een avond
om dan de eenzaam donk’re, diepe nacht
weer door te komen, in vlug verstoorde rust
Het wakend slapen, dromend zonder dromen
te vroeg te scherp ontmoeten van het gloren
het krieken, andermaal een start tot overleven

Als de wereld verward van vreemd’ en afschuw
het gadeslaat met bitter gal gespuwde ogen
En ik, ik die hier vandaag niet hoort te zijn
misschien morgen of gist’ren, menig and’re week
Een jaar, misschien wel meer, en al het and’re
een schouwspel welke niet het mijne was
telkens toch de ogen sluitend, stil en somber

Om wat ik zou, maar nooit een poging deed

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: