De woorden vormen zich tot zinnen twintig is, denk ik, wel genoeg

Als witte wol zich wagend, de sfeer zelfs zwaarder maakt zo laag daar hangend vlieden, als lakens even wapperend

Eindelijk gaan we dan scheiden en geven derhalve een feest

Toch er blijft nog iets hangen, iets wat niet verder gaat.

Hoe vaak al eens gesproken hoe vaak al zo gevoeld

Geen tijd is in te halen gelopen strijd, gedaan

Als het feest gedaan is en de familie wegloopt de laatste dan gegaan is het feest zoals gehoopt

En dan is daar die lange gang die ons zoveel meer wil leren Wij allen gaan ons leven lang om nooit te arriveren

Ze hadden hier nooit aan gedacht hielden toen slechts getrouwe de wacht

‘t Begint haast te lijken op een matig excuus