De waterkruik

Een waterdrager vertelde ‘n keer
wat zijn kruik hem toevertrouwde
Daarmee liep hij steeds heen en weer
een berg op, kruiken sjouwend

Die kruik vroeg aan zijn eigenaar
bedacht dus dit keer mag ‘t
dat kruiken praten, wacht nou maar
niet nodig dat u lacht

Hij vroeg dus aan zijn metgezel
waarom hij mee moest gaan
van bron kwam berg op huiswaarts snel
steeds zonder water aan.

Want in die ene oude vaas
zat een scheur en water vloeide
langs drager’s lichaam zonder haast
om de aarde te bevloeien.

De drager gaf als antwoord toen
het gezwoeg, van bron en t’rug
niet zinloos was ‘t, want kijk dat groen
langs ’t pad, drupp’lend van zijn rug

Eerst was hier alles dor en kaal
nu begroeid door vocht gevoed
Is dit nou niet een mooi verhaal ?
Iets wat stuk is werkt soms goed !