Tasje erbij

Het speelde zich af tijdens één van onze zogenaamde knutseldagen. U moet weten dat ik een schuurtje heb waar ik zo af en toe wel wat in rommelde met hout. De andere drie mannen, we hadden elkaar leren kennen op Facebook, leek het wel wat om een keertje elkaar in levende lijve te ontmoeten en iets te maken. Terwijl we zo bezig waren diste ik een korte anekdote op.
Geloof mij, er werd geboeid geluisterd door de drie kluskabouters. Het was een spannende geschiedenis die zich afspeelde in een timmerwerkplaats. Ik zal deze hier in het kort, voor zover mogelijk, voor de geïnteresseerde lezer uit de doeken doen. (hou dat doekje vast, straks tegen het bloeden)

In een klein timmerfabriekje begin jaren zeventig, toen er nog niet zo precies werd omgesprongen met veiligheid, werkten vier uitstekende vakmensen. De oudste liep al tegen de pensioengerechtigde leeftijd en stond zo af en toe wat onzeker op z’n benen. Toen hij op een dag zijn evenwicht verloor stond hij vlakbij de cirkelzaag. Lang verhaal kort, zijn arm zat niet meer aan zijn lichaam. Koelbloedige aanwezigen tilden het afgezaagde lichaamsdeel van de grond, stopten het in een plastic tasje en brachten hun éénarmige collega rap naar het ziekenhuis.
Mijn goede vrienden vroegen mij hoe het is afgelopen? Ik vervolgde mijn verhaal.

Hier werkten zeer deskundige artsen en al twee weken later was de ontarmde man weer fijn aan het werk tussen de spaanders. Misschien waren die spaanders wel de oorzaak dat hij een paar dagen uitgleed en met een uitzonderlijke buiteling met zijn onderbeen door het draaiende lint van de lintzaag schoot. Zijn collega’s hadden inmiddels ervaring en een plastic tasje was snel gevonden. Stuk been ingepakt en hoppa op naar het hospitaal met de deskundige artsen. Daar hebben ze de benen van het voor de tweede maal geraakte oude mannetje weer op dezelfde lengte gekregen door het onderbeen weer te verbinden met het verkorte bovenbeen.
Weer werd mij door de jongens gevraagd hoe het ditmaal verliep? Dit was een iets zwaardere ingreep, vertelde ik ze. Toch liep het vakmannetje na drie weken weer tussen zijn vertrouwde maar meedogenloze machines.

Tsja, zoals altijd komt ook in dit verhaal het ongeluk in drieën. Hij, ja onze al twee keer eerder geraakte houtmannetje, kwam met een bak koffie aangeslenterd en struikelde over een op de grond liggend stuk hout. Hij gleed voorover op de rollenbaan van de afkortzaag juist op het moment dat zijn maatje de zaag door een balk trok. Dit keer werd het echt serieus. De zaagsnede liep precies door zijn nek, en zijn koppie rolde over de grond.
U snapt het al, plastic tasje erbij en samen met het oude kleine kereltje, nu toch wel zo’n twintig centimeter korter dan normaal, op naar de vakkundige doktoren in het ziekenhuis. Mijn fijne vrienden hingen nu aan mijn lippen, en de vraag brandde op hun lippen, “Vertel snel hoe het dit keer dan ging”.

Zonder een spoortje van een glimlach antwoordde ik ze: “Helaas, hij heeft het deze laatste keer niet overleefd. Gestikt in het plastic tasje”.
Ineens hadden ze door dat het een grapje was, vooral Martijn was met stomheid geslagen. Hij was helemaal in het relaas opgegaan. Geweldig was het.