De loterij van het leven

Vaak heb ik mij afgevraagd of het anders had kunnen zijn. Als ik andere beslissingen had genomen. Waren het wel beslissingen? Weet u, als je tijd hebt (en voor dit soort zaken heb ik dat dus) dan lijkt het mij onvermijdelijk dat er wordt teruggekeken. Kijk, ik doel hier heus niet op iets als het kopen van een (winnend?) staatslot. Gisteren hadden we het er nog over dat we heel lang geleden, op aandringen van iemand die elke maand geld aftikte voor zo’n papiertje waar je wellicht, heel misschien, volgens valse beloftes, in het meest gunstige geval, een deel van de aankoopprijs weer op uw rekening bijgeschreven ziet worden, om dat toch maar eens uit te proberen. Wel met deze belofte, dat we er eenmalig 25 gulden aan zouden besteden.

Bij de eerste trekking kregen we een prijs van 37,50. Daarmee konden we dus weer een loterijbriefje bemachtigen en zelfs nog 12,50 overhouden. De tweede trekking leverde een resultaat van 12,50 op. Samen met het van de maand ervoor ontvangen bedrag konden we weer een gokje wagen. Het had ons immers nog steeds maar 25 gulden gekost. Helaas, de derde trekking werd voor ons een debacle.

Er zijn lieden die al vele jaren elke maand hun geluk op de proef stellen. Dat mag wat mij betreft gerust. Wanneer er dan een (aardig) prijsje hun kant op komt, is dat voor hun (ik begrijp het echt niet) een overwinning. Voor mij valt dat in de categorie, ‘koekje uit eigen trommel’. Zoiets als op vakantie gaan. Tijdens die reis diverse buitenlandse plaatsen bezoeken, en elke keer een (te dure) ansichtkaart kopen, welke dan door onszelf gefrankeerd naar ons eigen thuisadres wordt gestuurd. Wanneer we moe maar voldaan (en veel geld minder) weer terugkeren naar onze woning en een paar weken later de verzonden prentbriefkaartjes met groot genoegen ontvangen.

Eigenlijk wilde ik hier niet naar toe, maar zoals het vaker gaat, ik dwaal af.
Te vaak heb ik horen zeggen, ”Als ik mijn leven over mocht doen, dan deed ik het veel beter (lees: anders)
Ik ben daar niet zo zeker van. Het zou al zo moeten zijn dat u, die zich dit voorstelt, zich als een blinde mol door de reeds bestaande tunnels van ons aards bestaan hebt verplaatst. Mocht het andere het geval zijn, dat u zo af en toe even bij uzelf te rade bent gegaan en de zaken overdacht, en derhalve bewust keuzes gemaakt over welke richting te gaan. Dan zult u het toch met mij eens zijn, mocht u de kans krijgen (uiteraard zonder de kennis van nu) ongetwijfeld dezelfde keuzes genomen zullen worden. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat er de bekende kop-of-munt-theorie gehanteerd wordt. Maar dat laat ik hier voor nu maar liever buiten beschouwing. Het zou immers een verhaal worden met een geheel andere strekking, en wie zit daar nou op te wachten?

Trouwens, hebt u zich dit wel eens afgevraagd, is het mogelijk twee keer hetzelfde leven te kunnen leven. Ik heb met eentje al grote moeite. Nee, we laten het maar zo. Zo af en toe even ons verleden te beschouwen blijft aardig, echter het over mogen doen niet meer dan een utopie. Daarbij, zodra (mocht dat, geheel tegen de verwachting in, toch mogelijk zijn) wanneer er een andere beslissing zou worden genomen, dan blijft het uiteraard de vraag wat dat voor gevolgen zou hebben. Het kan alleen maar leiden tot een geheel ander leven. Een leven dat ons totaal onbekend zou voor komen.
En dat is dus zonder enige twijfel hoe we het toen zagen. Het heeft ons hier en nu gebracht.
En dat zullen we moeten accepteren.