De Heul

En zo zit je dus ruim anderhalf uur naast je dochter in de auto. Achterin je twee lieve kleindochters, gescheiden door je idem echtgenote. Met twee kleintjes op de achterbank is het raadzaam er een menselijke buffer tussen te plaatsen. Oma was bereid zich hiervoor op te offeren. Waar ging de reis naar toe? Het geval is dat we vele jaren geleden al eens naar dit leukste dagje uit zijn geweest. Zo wordt het tenminste op hun website omschreven. Hierbij moeten we wel in ogenschouw nemen, dat de schrijver dezes uiteraard bevooroordeeld is. Om nu alvast mijn persoonlijk oordeel wat betreft dit vermaak te duiden, het is een zeer ruim opgezet park. Ook zeer veel plekjes waar apen zich dus moeiteloos kunnen verstoppen.

Toen wij door de slagboom kwamen om de parkeerplaats op te rijden (€10,45 voor een dag) werd mijn dochter meteen aangesproken door een meneer in een oranje hesje. “Hier meteen rechtsom parkeren.”
Het gevolg van deze korte draaicirkel is dan wel dat de auto scheef geparkeerd wordt. Zijn volgende mededeling (ze had het raampje nog open naar aanleiding van het bedienen van het apparaat bij de slagboom die na op het knopje gedrukt te hebben een bonnetje uitspuugt) was, “Wilt u de auto recht inparkeren.” (wat denkt u zelf, meneer de parkeerwachter?)
Nee, de directe opmerking van mijn dochter aan zijn adres zou een tikkeltje geprikkeld over kunnen komen. Ik zal het hier niet herhalen, maar ze heeft in elk geval niet gescholden en/of gevloekt. Zijn volgende commentaar was,”Wilt u uw deur weer sluiten zodat de volgende bezoeker kan parkeren”.
Als blikken konden doden…

Toen ik langs de betaalautomaat kwam, besloot ik direct maar af te rekenen zodat we bij terugkomst meteen konden wegrijden. Hetzelfde heerschap welke al eerder de parkeeraanwijzing had gegeven, bevond zich ineens vlakbij mij. Ik hoorde hem iets, op toch wel wat schoolmeesterachtige toon, tegen iemand die in het hokje naast het mijne stond zeggen. Ik was de volgende die door hem werd gecorrigeerd bij de bediening. Het bij de slagboom verkregen bonnetje werd uit mijn hand getrokken. Daarna werd mij gewezen op het onderste knopje op paneeltje van de kast. Daar zat een stickertje naast geplakt. Na het indrukken van bovengenoemd onderste knopje, kwam er een melding op het scherm met het verzoek te betalen. Nadat dit was voldaan kwam er een nieuw kaartje uit waarmee we later de slagboom konden laten opengaan. Technisch was het dus prima geregeld. Aan de wijze waarop de boodschap werd gebracht, zijn nog wel een paar verbeterpuntjes aan te dragen.

Terug naar het park zelf. Zoals wel vaker gingen wij weer tegen de keer in. Met andere woorden, we liepen tegen de aangegeven looprichting in. Uiteraard geheel onopzettelijk. Eerst hadden we dat nog niet door. Met ons waren er nog verschillende andere bezoekers die dezelfde kant op liepen. Vaak wordt er immers gedacht, ‘Als anderen het doen, kunnen wij het ook’.

Even iets heel anders. Is het bij u weleens opgevallen dat er hele volksstammen zijn die niet weten hoe ze zich moeten kleden? Ons wel. Niet te geloven hoe menigeen zich kleedt voor een dagje diergaarde. Nu heb ik wel verklapt waar de reis ons naartoe had gebracht. Het was inderdaad een soort dierentuin. De Apenheul. Het had trouwens gerust de naam “Heul”, kunnen dragen. Niet dat ik beweer dat er geen apen waren, maar als ik eerlijk moet zijn (en dat wil ik graag zijn) dan waren ze, oftewel goed verscholen, oftewel op vakantie, oftewel in het geheel niet aanwezig. Het aantal dat ik heb mogen aanschouwen bleef onder de twintig. Het aantal bezoekers die we op onze tegengestelde wandeltocht mochten aanschouwen ging daar ruimschoots overheen.

Wat ik, zij die eens een bezoekje zouden willen brengen aan deze diergaarde, kan adviseren, neem zelf iets te bikselen mee. Of het echt extreem duur is, dat laat ik aan ieders eigen oordeel over, maar drie patatjes (wel ruime porties) drie snacks en één flesje frisdrank voor 25 euro vind ik zelf wat prijzig. Een aanvulling hierop, de prijzen voor vertering op andere plekken zal ook niet meer als vroeger zijn.

We hebben ons prima vermaakt en de kinderen hebben ook een plezante dag gehad. Een aantal capibara’s gezien (de namen stonden op een bordje vermeld) en meerdere medewerkers, die stuk voor stuk bijzonder vriendelijk waren. Dat is dan weer iets wat je bij de gemiddelde winkelbediende in Duitsland niet zult beleven.
Wat mij ergens dan wel weer bevreemd is dat je, ondanks omringd te zijn door zoveel verschillende mensen, geen enkele bekende tegenkomt. Wat mij, zoals gezegd, dus bijzonder opviel was de ongecompliceerde kledingdracht waarin de diverse bezoekers uitgedost gingen. Het blijft voor mij niet te begrijpen dat er lieden naar een dierentuin, pretpark of ander gezellig dagje uit gaan, in afgedragen ruimzittend shirts of juist smakeloos strak om hun vormloze torso geperste kledingstukken (of wat daar voor door moet gaan)

Laten we deze dag wegschrijven als een toch wel vermakelijke. Een stukje rijden, heel veel vreemde gezichten om ons heen en vrij weinig apen. Wel een BN-er. Mijn dochter en ik waren er absoluut zeker van Ron Boszhard te hebben zien lopen. Ik zag hem zelfs twee keer. Dat was dan weer opzienbarend.
Alhoewel, het blijven uiteindelijk gewone mensen.
En al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een aap.