Iets waar niemand om vraagt

Niet dat ik bekend sta als iemand die het nodig vindt anderen met mijn beslommeringen lastig te vallen of dat ik het nodig acht om iets te vertellen waar niemand op zit te wachten, toch wil ik hier wat schrijven.

Al heel vaak heb ik, hetzij dan van veraf hetzij dan van zeer nabij, gevallen langs zien komen die een enorme impact hebben op hen die het treft, vaak heb ik ook gedacht dat ik mee kon voelen en daar twijfelde ik geen moment aan. Vaak wordt ik gezien als iemand die in gedichten verwoord wat anderen voelen, dat zeggen zij waar ik indertijd wel eens wat voor maakte, en ik wil meteen duidelijk maken dat ik dat ook steeds vanuit de grond van mijn hart heb mogen doen.

Toch heb ik het vaak gemist, de werkelijke gevoelens die iemand ervaart als er iets in hun leven gebeurt dat alles op z’n kop zet, net zoals eens met Sodom en Gomorra, werkelijk dat alle grond wordt weggeslagen en er niets anders overblijft dan de puinhopen waar je niks mee kunt.

Sinds een paar weken moet ik toegeven dat ik, dat wij, dat nu wel echt beleven, als er wordt geconstateerd dat er iets niet in orde is met mijn prostaat, en je in de molen van het hele gebeuren komt, van onderzoeken scans biopten nemen, en wachten heel lang wachten, althans heel lang wachten voor je gevoel, onzekerheid wat de volgende stap zal zijn, wat de prognose gaat worden, en ondertussen zit ik dan wat te zoeken op internet, want ja  je wilt toch weten wat er allemaal bij komt te kijken.

Van één kant is dat natuurlijk logisch van de andere kant is dat eigenlijk jezelf wat aandoen.Het is niet iets dat alleen mijzelf raakt, maar ook al diegenen om mij heen die er zeer nauw bij betrokken zijn, en dat blijken er meer te zijn dan ik gedacht had.

Heel vaak probeer ik dan te vertellen wat er allemaal gebeurt en wat er allemaal gebeuren kan, en dan lijkt het net of ik het over een ander heb, totdat ik dan weer alleen ben, dan weet ik dat het echt om mij gaat. Het is niet een jas die je uit kunt doen en weghangen, dit ben ik dit gaat om mijn lichaam.

De laatste berichten, na vele ziekenhuisbezoekjes, zijn dat het gaat om een zeer agressieve vorm van kanker, maar dat het, zoals het nu lijkt, nog wel in de prostaat zit.Geen uitzaaiingen dus, letwel ik zeg lijkt, na de opertatie moet er duidelijkheid zijn, een operatie waarbij de gehele prostaat verwijderd zal worden en ook waarschijnlijk enkele lymfeklieren.

Het beschadigen van de direct in de buurt bevindende zenuwen is iets waar van uit gegaan moet worden, dus er zullen zeker vervelende zoniet kwalijke gevolgen zijn, maar dat is niet anders.

Nogmaals ik ben niet de persoon om dit alles zomaar op te schrijven, maar ik heb toch dit keer de sterke drang dat wel te doen, ik weet niet hoe het verder gaat maar heb het volste vertrouwen dat het goed gaat komen, dat is mijn heilige overtuiging.

Volgende week beginnen de voorbereidingen naar de operatie toe, en wij hebben even een adempauze omdat er nu geen verdere onderzoeken gedaan hoeven te worden.

We zullen moeten afwachten en vertrouwen op een goede afloop.

 

Advertenties