De toekomst komt er aan, en dat is goed 

Waar mag je op rekenen, zo’n vier maanden na een bestraling ?

Om hier enkel voor mezelf te spreken moet ik eerlijk toegeven dat ik, ook een beetje uit zelfbescherming, uitgegaan was van een stijgende of, in het meest gunstige geval, een gelijk gebleven waarde wat betreft de PSA. Zelfs dat ik meteen na het gesprekje mij mocht begeven richting de nabij gelegen ruimte waar weer een scan gemaakt zou worden. Daar op voortbordurend, de mededeling dat er toch andere plekjes zichtbaar waren geworden die dat eerst niet waren – waarom ik me dit aan doe ? –
Wat ik al zei. Vooral uit zelfbescherming. Misschien is er nog wel een reden aan toe te voegen, dat het (te) vaak voorkomt wanneer er na een behandeling tegen kanker, iets terug komt. In mijn geval ging het dan om een uitzaaiing van vóór de operatie, maar toch. Ik had het al afgesloten. Bij mij was het achter de rug.
Vanaf het moment dat blijkt dat het niet weg is, treedt er toch een andere modus in werking. Wat daarnaast een rol speelt, zijn de gevallen hier in de buurt. Twee dorpsgenoten die zich dus in de categorie “ongeneeslijk” bevinden. Nee, laat ik het hier nogmaals benadrukken, ik ben niet bang voor wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Het enige wat ik doe is er handen en voeten aan geven, het simpelweg onder ogen zien. En zeker niet er voor weglopen.

Onnodige zorgen

Het was, voor de volledigheid, ongegrond mij op het andere voor te bereiden. Het andere als in, dat het mis zou zijn. De waarde was, geheel volgens verwachting, verder gedaald. Van 0,43 voor de bestraling naar 0,33 een maand er na, en nu dus 0,07. Dit was waar van uit was gegaan, beter gezegd, op gehoopt werd. Mijn vraag of dat wat bestraald is eventueel nog een teken van leven zou kunnen gaan vertonen, werd beantwoord met, “Dat is eigenlijk uitgesloten”. Voor elke bestraling en direct er na, wordt er een scan gemaakt om er zeker van te zijn dat het gebied niet verplaatst was. Dit houdt in dat waar de bestraling op gericht was, daar was gebleven, en dus geraakt. Heb ik het gesprek als spannend ervaren ? Heb ik er van tevoren tegenop gezien ? Nee, geen van beide. In vol vertrouwen ben ik daar, met mijn jongste dochter, naar toe gegaan.

Wellicht is wat uitleg hier op zijn plek. Toen Gea en ik op een avond huiswaarts reden van een avondje oppassen op onze kleindochters, reden we door Winschoten. Op een rotonde kwam er een auto van rechts – niks aan de hand, hij stopte keurig – mijn vrouw zei daarna, “Sinds dat ongeluk met Wen, onze oudste dochter, ben ik altijd bang dat een voertuig van rechts gewoon doorrijdt”. Dat is het dus. Wanneer je één keer een ongeluk hebt meegemaakt – ik kan dat beamen, meermaals zelfs – dan blijft er toch een vorm van angst over. Niet direct angst wat betreft onnodige spanning, nee gewoon het feit dat iets ook anders kan uitpakken.

Hoe werkt dat ?

Met een tumor, en vooral eentje die al aan het uitzaaien is geslagen, blijft er iets wat als een open einde betiteld mag worden. Het feit dat het nu niet gebeurt, zegt niks over het mogelijk toekomstige feit dat het de volgende keer wel zo zou kunnen zijn. Laten we wel zijn, dat kan natuurlijk ook. Om dan maar niet meer in de auto te stappen gaat wel een beetje ver. Om dan maar voor de rest van je aardse tijd in spanning te blijven leven, heeft beslist geen enkele zin. Zelfs dan nog, we gaan allemaal een keertje dood. Daar kan zelfs magere Hein geen stokje voor steken – al zou hij dat maar wat graag op zijn uitgemergelde conto willen schrijven –
Als ik mijn oor te luister leg, dan hoor ik twee dingen. Het wel of niet bang zijn voor de dood, is daar één van. Wat, in het andere geval, soms wellicht onterecht als jammerlijk omschreven, is het tweede ? Het is de wijze van arriveren bij dat laatste station. Het gezegde luidt, “Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn”.

Geen vraag

Is het leven met iets als kanker erg ? Laat ik de vraag wat beperken. Is het leven wetende dat er met kanker te stellen is, erg ? Nog specifieker, het ooit te mogen ervaren, aan het eigen lichaam, van iets wat er is binnengedrongen waar je niet op zat te wachten. Even de klachten, de pijnen, de zorgen, het verdriet en het hemeltergende afwachten daargelaten. In wezen is het een stukje niemandsland. Genezing – herstel – wat zich aan kan dienen, of het aardse einde. Ik weet het, de keuze is in deze niet reuze.
Er is nog iets waar ik vaak aan moet denken. Ik heb nu de ervaring van het te maken krijgen met een tumor, het achter mij laten van het leven met kanker en het dan, geheel onverwacht, weer mijn pad kruizen met deze kwaal. En nu ? Er is maar Eén die dat weet. Dat is voldoende.

Geen angst

Wat mij werkelijk beangstigen kan is het niet weten. Hier doel ik niet op mijzelf, nee juist op de ander. Bijzondere gedachte, is het niet ? Het denken, of juist helemaal niet maar er gewoon van uit gaan, dat de ander niets mankeert, dat is pas een bijzondere gedachte. Kom ik nog heel even terug op zij die er direct naast staan. Als er in je directe nabijheid een geliefde, een familielid of een goede vriend met ernstige gebreken te kampen krijgt, praat er dan over. Niets is erger dan er niet je hart over luchten. Op den duur breekt het je op. Hier spreek ik, helaas, uit ervaring. Verder er op ingaan wil ik niet, alleen dat het absoluut geen pretje is.

Geen tijd

Nog een korte toelichting op de huidige stand van zaken. Wanneer je, zoals in mijn geval, bent afgekeurd om een reguliere baan te vervullen, dan denkt een buitenstaander al snel dat je zeeën van tijd hebt. Dat klopt, die heb ik ook. Vierentwintig uur in een etmaal. Gemiddeld gebruik ik daar zo’n acht à negen van om te slapen, en verder heb ik dan net genoeg tijd over voor belangrijke zaken. Een paar keer in de week mij vermaken met onze beide kleindochters, wat mij naast de nodige energie geen enkele moeite kost. Tenslotte ’s avonds, na het nuttigen van mijn dagelijks portie oxicodon, een paar uurtjes kalm aan met gestrekte benen in de geleende relaxfauteuil.
U leest het, ik kom zelden tijd tekort. Hooguit dan waar ik op een gewone dag weer net niet aan toe ben gekomen. Vind ik dat erg ? Nee hoor, er is nog steeds weer een dag achteraan gekomen. Zal morgen ook vast weer het geval zijn. Alles met beleid en mate, zullen we maar zeggen. Blijf maar fijn, behalve dan wat betreft een coronatest, altijd positief.
Op het eind komt alles goed – maar (blij vooruitzicht dat mij streelt) ik zal, ontwaakt Uw lof ontvouwen –

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: