Gevulde tijd met gekregen tijd voor de komende tijd.

Ergens voelt het voor mij dat de zaak nog niet goed is afgerond. Dit als in het verwoorden, in iets te lange stukjes – althans, er bevindt zich een enkeling onder mijn zo geliefde lezers die dit inzicht er op nahoudt – even goede vrienden.
Wilde het enkel even vermelden.
Datgene waar ik nu al een poosje over loop na te denken is mogelijkerwijs wat lastig onder woorden te brengen. Ook is het mij niet echt bekend hoe anderen hier hun weg in weten te vinden, die met soortgelijke zaken te maken hebben (gehad).

Gisteren zag en hoorde ik op de televisie iets wat een beetje benaderd waar ik dus mee in mijn hoofd zit. Jochem Myjer kwam vrij resoluut in opstand – nou ja hij maakte duidelijk dat hij er een andere kijk op nahield – tegen de zogenaamde bucket list-theorie. Dán dat laatste loodjeslijstje dat mensen ineens willen afwerken, wanneer ze te horen hebben gekregen dat het einde voor hen op deze aarde in rap tempo nadert. Dingen die ze dan ineens willen gaan doen, voordat ze helaas het loodje moeten leggen.
Jochem was het daar totaal niet mee eens. Hij heeft ervaring wat betreft het dichtbij de dood te zijn geweest. Dat is te zeggen, bij hem was er een tumor geconstateerd op een ongunstige plek. Zijn woorden waren van geheel andere aard. Niet het juist zoeken in dingen te doen, maar juist om dingen te laten. Hij noemde bijvoorbeeld het met vage kennissen voor die tijd om blijven gaan, daar was hij nu sneller klaar mee. Ook juist minder de balans naar werken te laten doorslaan, en meer tijd met het gezin doorbrengen.

Wanneer mensen hun eigen dood in de ogen hebben gezien, dan zeggen ze het roer geheel om te gaan gooien. Volgens mij werkt dat niet. Een tijdje misschien, maar dat de rest van je leven vol houden lijkt mij ondoenlijk – even tussendoor, ik spreek hier dus alleen maar voor mijzelf – Dan ook weer niet dat ik in het verleden de boodschap heb gekregen dat mijn tijd hier er op zat, alleen dat er iets heel heftigs met mij aan de hand was. Dat er daadwerkelijk al uitzaaiingen waren is mij pas vlak voor de bestralingen verteld. Of, in het ergste geval, er nog meer plekjes, nog niet zichtbaar voor de scan, zich in mijn lichaam ophouden, dat weet ik dus niet. Er is altijd een ongelukkige kans dat dat zo zou kunnen zijn. Ik ga daar vooralsnog niet van uit.

Heb ik nu mijn manier van leven aangepast na het vernemen van deze mededelingen ? Nee, en dat ben ik dus ook niet van plan. Ja, ik weet, en wist dit altijd al, dat het hier een keer ophoudt. Zij die daar hun kop voor in het zand steken, wees gelukkig zolang het kan en mag. Zoals bij alles, de tijd zal het eens duidelijk maken. Terug naar wat mij, zoals gezegd, nog van het hart moet. De tijd totdat we met ziekte te stellen hebben, en de tijd er na. Met uitzondering voor zij die in de gezegende omstandigheden verkeren, er nooit mee in aanraking te komen. Wat doet dat met een mens ?
Die vraag laat ik hier onbeantwoord. Waarom ik hem dan wel stel, als ik toch geen respons wil geven ? Om even bij stil te staan, en uw gedachten er over te laten gaan. Voor de, al zo vaak vertelde, volledigheid, ik ben een gelukkig en gezegend mens. Ja, de ongemakken blijven. Oxicodon blijft mijn dagelijkse vriend, zonder is het tot nu toe nog echt niet te doen. Misschien eens wel. Hier kom ik dus op het punt wat ik wilde bespreken.

Hoe verder ? Zoals boven gezegd, de tijd er na. Verder met de realiteit. Mijn realiteit. Onze realiteit, als ik mijn naasten erbij betrek. Zij zijn er ongevraagd bij betrokken. Geloof me, dat heeft zijn weerslag. Mijn dochters die zo naar hun vader kijken, maar vooral ook Gea. Het er te lang naast te staan en te lang opkroppen, tot de emmer overloopt en het haast te laat is. Een lange weg terug om te bewandelen. Kijk we weten geen van allen waar die weg ons zal leiden. Ook niet wat we zullen tegenkomen, of wie we al gaande mogen ontmoeten, of verliezen. Ergens voelt het als een vacuüm, een leegte die mijn leven heeft overgenomen. Vervuld van een leegte. Klinkt als een contradictie. Een tegenstrijdigheid.

Regelmatig ga ik met mijn gedachten terug naar de tijd dat ik hier nog niks van wist. Toen ik het nu al meer dan vier jaar voor het laatst gespeelde spelletje met hart en ziel bedreef – ik weet niet of ik dit zomaar mag vertellen, toch laat ik die zin hier staan – Indertijd, voor de operatie, had één van de mij behandelende urologen er al op geattendeerd. Er zou een gemis kunnen zijn. Maar, zo verzekerde hij, er komt iets voor terug. Dat is me al die tijd bijgebleven.
Heel lang heb ik de overtuiging genoten, dat hij er naast zat. Dat dit soort opmerkingen worden gemaakt, om de zaak wat te verzachten. Dat laatste is dan in elk geval gelukt, al had ik dat graag met wat meer houvast willen zien – en er niet naast zitten – de waarheid echter, is dat er inderdaad iets voor in de plaats komt. Voor alle imperfecties, alle mankementen, die wat mij betreft geen naam mogen hebben, er alleen maar zijn om mij te herinneren hoe goed het was.

Voor al die dingen die anders gaan, is er een andere gemoedstoestand ontstaan. En juist deze is niet uit te leggen. Natuurlijk ben ik soms, te vaak, wat kort aangebonden. Met name tegen degene direct naast me. Ik weet dat ik het niet meen. Ik ben ook gewoon maar een mens. Er zijn alleszins ook positieve kanten aan de zaak. Tijd om dingen te doen die anderen moeten missen.
Oké, geen vrije dagen, geen weekenden, niet een week hard werken om dan in die twee andere dagen lekker je gang te gaan. Dat moet ik dus ontberen. Als ik ‘s morgens wakker word, dan ben ik vrij om te bedenken wat ik die dag ga doen. Er zijn heus wel wat dingen die gedaan moeten worden. Hoe en wanneer ? Dat mag ik fijn zelf invullen. Bijvoorbeeld bezoekjes brengen bij zij die het nodig hebben.
Zowel voor het te wegen artikel, als wel voor het daar tegen opgewassen contragewicht, ben alleen ik verantwoordelijk.

Als iemand ernstig ziek wordt, leven er velen mee. Sterft diegene, dan leven we met de naasten mee. Komt er herstel, en wordt de ziekte achtergelaten, dan sterft heel langzaam het medeleven en begaan zijn met, uit. Dan wordt er verwacht dat alles weer gaat zoals het ging. Dat dan, voor zij die alles mochten doorstaan, er iets wezenlijks veranderd is, kijk daar hoor je weinig over. Hier dus mijn hoogst persoonlijke bijdrage.

Tenslotte moet mij nog één ding van het hart. De ontvangen kracht. Die wonder boven wonder, altijd precies op dát moment komt dat het niet meer te doen lijkt. Zelf moet ik daar wel de nodige stap voor zetten. Toegeven dat ik het niet alleen kan. Er is dat ene mooie zinnetje. U mag het zelf verder aanvullen. Nu ik het weet . . .

Dit wou ik dus nog even kwijt. Hopende u niet teveel in verlegenheid te hebben gebracht verblijf ik hoogachtend en met alle respect, uw aller onschuldige schrijvertje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: