Om de zaak af te ronden, en daar te laten. (Voor nu dan)

Ergens ben ik het een beetje schatplichtig nog even met een verhaaltje te komen. De eerlijkheid gebied mij erbij te melden dat het dan ook genoeg geweest moet zijn. Het schrijven blijf ik leuk vinden, daar zal ik geen punt achter zetten. Alleen over het omgaan met een vorm van kanker, dat wilde ik eigenlijk daar laten. Daar heb ik voor mijn gevoel al genoeg over gezegd – of in het onderhavige geval, geschreven – naar mijn idee zijn er anderen die er harder door geraakt worden dan ik. Dat die er misschien minder over in de openbaarheid brengen, ligt buiten mijn bevoegdheid.
Het lijkt er wat mij betreft soms wel op dat velen er liever maar niet over beginnen. Hetzij uit angst, dan wel dat er een andere reden aan ten grondslag ligt ? Oké, niet iedereen zal er op dezelfde wijze mee omgaan. Al helemaal niet in de modus die ik mij eigen heb gemaakt. Mijn vaste overtuiging blijft overeind. Ik heb geen moment de angst gekend of het wel allemaal goed zou komen. Het komt gewoon goed. Hier of ergens anders.

Als ik dan iets op teevee langs zie komen, dan proef je haast de angst bij getroffenen. Vooral bij een stichting die veel werk doet wat betreft het beperken van kanker, komen er verhalen naar voren die vaak het ergste scenario weerspiegelen. Bij mij komen dan behoorlijk negatieve gevoelens naar boven. Niemand weet hoe lang we te leven hebben. Niemand weet van te voren hoe ons leven zal verlopen. Niemand weet hoe de dood eens om de hoek komt kijken. Natuurlijk zijn er schrijnende gevallen, die ga ik hier absoluut niet geringschatten. Dat deze ziekte een enorme impact heeft op een mensenleven lijkt mij een begrijpelijke zaak. Wat ik juist probeer te vertellen, is dat we er zo lang mogelijk positief in moeten blijven staan. Vandaar ook mijn lidmaatschap bij de prostaatkanker stichting. Mede vanwege de in één van mijn vorige stukjes beschreven reden, dat ik me daar meer op mijn plek voel.

Om het ook even bij de kosten te houden. Voor elke keer dat er medicijnen gehaald worden, brengt de zorgverzekering bijna zeven euro in rekening. Dat houdt in, voor de elke dag gebruikte traag afgevende oxicodon, elke maand dus één keer. De capsules tegen de zenuwpijn eens in de twee maanden een doosje en de oxicodon die ik alleen dan slik als het even tè vervelend wordt – dat wil zeggen waar ik zo min mogelijk van gebruik maak – twee keer per jaar een bestelling. Resumé, twintig keer net geen zeven dus bijna honderdveertig euries.
Nee heus, u zult mij echt niet horen klagen. Dingen gaan zoals ze gaan, en zijn zoals ze zijn. En als er niets veranderd, dan blijft het zo. Er is ook bij een ieder bekend, dat je je geld niet kunt meenemen naar het hiernamaals. Al zullen er velen zijn, die daar ergens wel op lijken te rekenen.

Nou ga ik hier dus niet het heilige boontje uithangen, die alles maar weggeeft aan goede doelen. Het blijft vanzelfsprekend zaak een appeltje voor de dorst achter de hand te houden. Mocht het dan zo zijn – Godfried Bomans heeft daar ook eens wat over medegedeeld – dat je nooit dorst krijgt, dan heeft het je toch een vorm van aardse zekerheid gegeven. Of iets wat daar voor doorgaat.

Ergens krijg ik nu het gevoel dat ik een beetje afwijk van waar ik het over wilde hebben. Na ruim drie maand verwijderd van de bestralingen, moet ik erkennen dat ze toch gelijk hadden wat betreft de vermoeidheid. Die was absoluut aanwezig. Met de kritische kanttekening, dat het ook voor een groot deel aan mijzelf ligt. Bij de controle, iets meer dan een maand geleden, was het mij nogmaals op het hart gedrukt vooral rekening met mezelf te houden. Ze noemde iets als, twee uur eerder stoppen met de diverse activiteiten – het is betrekkelijk kort door de bocht, om dan maar de indruk te geven dat ik tot acht uur ‘s avonds wou doorzetten, rond vier uur rustig gaan zitten, is dan in wezen vier uur eerder stoppen –
Als iemand zichzelf voor de gek wil houden, dan moet deze persoon dat vooral niet laten. Ik heb dit soort uitvluchten meteen door. Vooral als het om mijzelf gaat. Mij hou ik niet voor de gek.

Wat ook tijdens dat onderhoud werd gemeld was dat de waarde van 0,43 gedaald was naar 0,33. Kijk dat zijn natuurlijk de goede berichten. Dat zou kunnen wijzen op het feit dat de behandeling het juiste effect heeft gehad. Dat er naast goede cellen, vooral ook de kwaadaardige aangepakt zijn. Een beetje nevenschade is onontkoombaar. Dus er is een herstellingsproces gaande. Hoelang dit gaat duren en of het ook daadwerkelijk gaat leiden tot volledige genezing, dat blijft nog een tijdje een open vraag. 24 november is er weer een meetpunt. Het kan zijn dat dit niet de juiste bewoording is, maar het is wel zoals ik het nu zie. Als de dalende lijn zich voortzet, dan is het een teken van definitief herstel. Mocht er in het andere, en onwenselijke, geval de waarde gelijk gebleven zijn of toch weer opgelopen, dan is er serieus iets fout. Al is dat ook weer niet de juiste definitie.

Bij ons in het dorp zijn er twee anderen, met dezelfde klachten, waarbij de diagnose ongeneeslijk is gesteld – twee waarvan ik het weet, maar het kunnen er stellig ook meer zijn – nee, ik vertik het om mij te gaan lopen beklagen. De zenuwpijn die mij dagelijks parten speelt, en zeker in een aantal handelingen beperkt, die neem ik gedwee. Geluk zit niet in gezondheid. We zijn ons allemaal zeer bewust van het feit dat gezondheid niet te koop is. Dat beschouw ik als een groot geluk.

Helaas is daar wederom een kleine kanttekening, dat onbetaalbaar soms ook echt onbetaalbaar is. Er zijn teveel die op een zeker moment keuzes moeten maken. Vandaag een stukje vlees op tafel, of toch maar medicijnen ophalen, of in het andere geval, naar een specialist. Laat ik er helder over zijn, wij, hier in ons kleine kikkerlandje, hebben niets te klagen. Voor de zorgvuldigheid voeg ik hieraan toe, dat er ook hier mensen zijn die het niet makkelijk hebben. Gaan we de grens over, dan wordt het echt een stuk anders.
Zoals ik al eerder eens verteld heb, één van de vele uitspraken van mijn vader, “Er zijn altijd mensen die het zwaarder hebben”.
Je hebt er niks aan, maar je kunt er ook weinig mee.

Zodra we ooit eens de laatste grens gepasseerd zijn, zal het ergens meer duidelijkheid geven. Dat wil zeggen, daar vertrouw ik op. Zo wens ik ook een ieder van ganser harte een behouden aankomst. Het leven hier is van tijdelijke aard, dat weten we. Er van uitgaan dat het daarmee afgelopen is ? De keuze is aan u. Het enige wat ik er van kan zeggen is, dat ik dáár niet in kan geloven. Dat is voor mij te hoog gegrepen.
Ik houd mij vast aan Zijn genade. En dat is meer dan voldoende. Hier zal ik het bij laten.

Tot zover. Gegroet, en tot ooit. Misschien dan.

Een gedachte over “Om de zaak af te ronden, en daar te laten. (Voor nu dan)

Voeg uw reactie toe

  1. Fijn te lezen Peter, dat je een positieve instelling zo belangrijk vindt. Persoonlijk denk ik dat dit alleen al een gunstig effect op het verloop van ziekte kan hebben.
    Je zou ook kunnen zeggen. We zijn wat we denken. Ik wens je veel sterkte en hoewel ik niet altijd op je berichten reageer, waardeer ik deze zeer.
    Hartelijke groet, Lidia

    ________________________________

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: