Het is nog nooit zo donker geweest, dus het licht komt er aan.

Sorry, hoe bedoelt u dat ? Nee dat andere, dat over die impact. Of ik daar moeite mee heb ? Nogmaals, ik begrijp uw vraag niet zo goed. Dat er veel is gebeurd, en of ik daar de ernst wel van kan verwerken ?
Dank u voor uw bezorgdheid, dat kan ik echt goed waarderen. Het klopt dat bestraling inderdaad een zekere lading heeft. Ook is het begrijpelijk dat het niet zomaar iets is. Zoals gezegd, van de buitenkant is er niets wat er op wijst. Maar zeker, er heeft daar van binnen best iets afgespeeld. Echt klachten ? Niet dat ik ga lopen klagen.
Vanaf de eerste keer bestralen speelt enige vermoeidheid me wel wat parten. Het hoort erbij, neem ik aan. Dat er naast de kwalijke cellen ook goede geraakt zijn, nee daar had ik eigenlijk niet echt aandacht aan besteed. De komende twee weken tot twee maanden moet ik daar dus wel degelijk rekening mee houden ? Klinkt vrij logisch. Mijn lichaam moet zich dus gaan herstellen van toch wel iets als een inwendige strijd.

Dit en nog wat andere zaken hebben we na afloop van de vijfde, de laatste, bestraling besproken. Samen met mijn jongste dochter, die er ook de eerste twee keren dat ik een bezoekje had gebracht aan het UMCG bij had gezeten. Gea is alleen bij de tweede afspraak mee geweest. Zij is zelf wat aan het herstellen van de afgelopen jaren waarin best wel het één en ander is voorgevallen. Het is allemaal na te lezen in de eerste honderdeenenzestig verhalen die ik geschreven heb. Inmiddels ben ik met het bewerken en afronden voorbij nummer zeventig. Daarna wil ik ze opsturen naar een uitgever. Wie weet zien ze er daar heil in. Het zou een hele eer zijn, als het daadwerkelijk werd uitgegeven. Uiteraard ook, of het daarna gelezen zou worden.

Toen ik voor die laatste keer bestralen weer alleen naar Groningen reed, ging er wel het één en ander door mijn hoofd. Telkens dwalen mijn gedachten af naar anderen die met kanker te stellen hadden. Ook zij, die er niet meer zijn. Dat zijn er velen, te velen. Op dit moment weet ik niet hoe het er voor staat. Was het alleen dit plekje van zo’n negen millimeter ? Zitten er nog meer aangetaste lymfeklieren te klieren in mijn lichaam die – nog – niet zichtbaar zijn voor een scan ? In dat geval zal de waarde van de PSA in mijn bloed niet gaan zakken. Over een maand staat er een afspraak gepland, maar nu al werd er verteld dat we er niet van moesten schrikken als de waarde nog iets was gestegen. Ook kon deze tegen die tijd nog gelijk zijn gebleven. In het gunstigste geval zou er een dalende lijn te zien zijn. We moeten wat geduld hebben tot eind december, drie maanden na de komende vier weken.

Haast zou ik me er voor gaan schamen dat ik zo positief overkom. Wat ik veel hoor is, dat ik er zo open en eerlijk over vertel en schrijf. Voor de duidelijkheid, dat is niet mijn kracht. Mijn overtuiging is dat het om een onverdiende zegen gaat met dit alles, op deze wijze om te gaan. Nog steeds weer ben ik echt gelukkig voor zij waar iets goed mag gaan. Onze oude buurvrouw – als in, dat we lang geleden naast elkaar woonden, dus niet oud qua leeftijd – en schoonmoeder van mijn oudste dochter, waren wat ongerieflijkheden geconstateerd op een niet nader te duiden plek. Daar is ze aan geholpen, alleen moet de wond openblijven en ook eerst dagelijks gespoeld worden. Heel vervelend en zeker pijnlijk. Het kon wel zes weken tot meerdere maanden in beslag nemen. Gisteren vernam ik van haar dat het boven verwachting ging. Kijk, daar wordt ik dan blij van.

Aan de andere kant hoorde ik vandaag van een hele goede vriendin, dat ze gaat scheiden. Tussen haar en haar man werkt het niet meer, het is over. Dat zijn dan geluiden die mij raken. Er gebeurt van alles om ons heen. Het neerschieten van een geweldig journalist, een onvoorstelbaar en alles vernietigende overstroming in het zuiden van ons land, in België en Duitsland. Een explosieve groei van het aantal coronabesmettingen. We leven in een tijd waarin niets meer normaal lijkt te zijn. Vluchtelingenstroom, armoede, bosbranden, leiders van landen die gerechtigheid aan hun laars lappen.
Bij een optreden van mijn held Reinhard Mey, noemde hij zo ook een aantal van deze zaken. Stukken uit het Bijbelboek Openbaringen. Hij besloot met de woorden, “Es ist gleich als ob Ich das Tageschau ansehe”. – net alsof we naar het journaal zitten te kijken –

“Jullie zullen berichten horen over oorlogen en oorlogsdreiging. Laat dat je niet verontrusten, die dingen moeten namelijk gebeuren, al is daarmee het einde nog niet gekomen. Het ene volk zal tegen het andere ten strijde trekken en het ene koninkrijk tegen het andere, en overal zullen er hongersnoden uitbreken en zal de aarde beven: dat alles is het begin van de weeën”. (Mattheus 24 : 6 en 7)

Vertel me eens eerlijk, moet ik me echt bang maken voor wat er nu met mij gebeurt ? Weet u, natuurlijk zijn er momenten dat het niet makkelijk is, menselijk gezien dan. Natuurlijk had ik ook liever andere verhalen geschreven –  wat ik trouwens ook met zeer veel plezier doe – helaas in deze kan ik het niet mooier maken dan het is. Het laatste wat ik wil is anderen iets opdringen. Steeds zal ik blijven zeggen, dat ik het wel geloof. Voor ieder ander geldt hetzelfde, geloof gerust wat u wilt. Bewijzen zijn er niet, hetzij dan . . .
Voor nu zal ik het maar wat kalm aan doen. Tenminste, dat zal ik trachten. Vooral de tijd van afwachten is het zwaarst. In mijn geval geldt dit dus ook. Voor al diegenen die ook nog zware behandelingen moeten ondergaan kan ik alleen maar mijn handen vouwen, en vragen of ze er de nodige kracht voor mogen ontvangen.

Het is nog altijd zo geweest dat er, nadat donkere dreigende wolken ons leven hebben overschaduwd, toch de zon haar verwarmende stralen steeds weer op ons doet neerdalen – klinkt toch een stuk bekoorlijker dan het, “Na regen komt zonneschijn” – Ik wens iedereen met wat u ook mag raken het allerbeste. Zonder dalen in ons leven, ontdekken we ook nooit de toppen. Om ergens echt intens gelukkig mee te zijn, zullen we ons ook door zware of tegenvallende tijden heen moeten werken.
Zwart houdt wit in stand, warmte de koude, liefde de haat en vreugde het verdriet. Probeer het steeds van de positieve kant te bekijken en laat alles en iedereen in zijn of haar waarde. Ik ga kalmpjes aan weer verder. Vooral dat kalmpjes aan, maar beslist niet zonder het verder te gaan.

Een hartelijke groet, en voor zij die er even van tussen gaan, een bijzonder fijne vakantie gewenst. Tot later.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: