Ik zei geen nee, en kreeg er zelfs drie. Positief toch ?

Laten we voor deze keer eens met het eind beginnen. Een tattoo.
Soms hoor ik van iemand die mijn verhalen leest – op zich toch een bewijs dat het inderdaad zo is, het lezen – dat het wel wat lange stukken zijn. Ik kan dat slechts beamen. Met andere woorden, zij hebben een punt. Als ik terug ga naar mijn eerste stukjes die ik schreef, al meer dan drie jaar geleden een begin mee gemaakt, dan lees ik dat ik er steeds voor heb gekozen mijn verhaal te vertellen. Dus geen “Dag lief dagboek”, of “Hier mijn blogjes”, nee ik vertel. Een ieder is er vrij in deze wat uitgebreide verslagen geheel te lezen. Er is geen enkele sprake van wat voor verplichting dan ook.

Wat leest u dus – mits u dat tot het eind zult doen – over waar ik mee begonnen ben. Een geplaatste tatoeage. Drie zelfs. We gaan voor nu eerst even stap voor stap door de laatste ontwikkelingen na een aantal ziekenhuis bezoekjes. De eerste was bij de chirurg om nog even een blik te werpen – niet letterlijk dan – op de plek van de laatste operatie. De daarop volgende keer was in een Universitair Medisch Centrum. Mijn dochter is die keer meegegaan – twee oren horen meer dan één – daarnaast doet zij een  opleiding tot verpleegkundige.
In onze onwetendheid gingen wij er van uit dat ons hier duidelijkheid zou worden verschaft over het te lopen traject. Dat is in zekere mate ook gebeurd, zij het dan dat er ook vrij veel werd verteld over een lopend onderzoek. Daar zou ik eventueel aan mee kunnen doen. Het is vanzelfsprekend dat ik ten alle tijde bereid ben alles te doen wat nodig is ter bevordering van het bestrijden wat betreft prostaatkanker.

Het kwam hierop neer, dat er uit een geselecteerde groep mannen de helft behandeld werd met bestraling, en de andere helft daarnaast ook een hormoontherapie zou krijgen. Dit om een goed beeld te krijgen over de eventuele positieve effecten van deze toevoeging. Ik vertel het nu heel summier, maar in wezen komt het er wel zo op neer. Van het hele gesprek hadden wij, mijn dochter en ik, achteraf het gevoel dat ruim de helft van de tijd hier over werd verteld. Kijk, we gingen daar heen met een bepaalde verwachting van wat ons zou worden verduidelijkt. Dat was immers ook door de uroloog van het andere ziekenhuis gezegd. Ik neem niemand iets kwalijk, even goede vrienden. Echter als één van de voorwaarden om in het experiment mee te mogen draaien is, dat de PSA waarde niet in drie maanden tijd mag verdubbelen, dan was het voor ons al overduidelijk dat ik daar niet voor in aanmerking zou komen.

Bij mij was deze al in vijf weken twee keer zo hoog geworden. Eerst dus bloed prikken en een paar dagen later gebeld worden. Nee inderdaad, ik viel buiten de gestelde criteria. Een vriendelijke dame belde daarover, en heeft in hetzelfde gesprek ook wat zaken voor mij verduidelijkt. Het enige verschil tussen de reguliere behandelmethode en meedoen in de test, was de vijftig procent kans om daarbij ook een hormooninjectie te krijgen. Uiteraard ook dat alles gemonitord en vastgelegd zou worden, evenals de testresultaten bij het onderzoek. De arts die ons hier in eerste instantie over vertelde, staat aan het hoofd van deze studie. Hij was er al twee jaar mee bezig, en er redelijk enthousiast over. Dat sierde hem. Ergens vind ik het dan jammer dat ik hem daarin niet ten dienste kan zijn.

In het telefoongesprek werd gevraagd of ik woensdag al door de scan wilde, dit ter voorbereiding op de komende bestraling. Wat mij betreft een onnodige vraag. Natuurlijk wil ik dat er zo snel mogelijk tot handelen wordt overgegaan. Vóór de scan zouden wij dan een gesprek hebben met haar waarin uitgelegd zou worden hoe het verdere verloop zou worden. We wisten, na het vorige onderhoud met de uroloog, dat het zal gaan om vijf bestralingen met telkens één dag ruimte. Ditmaal waren we met ons drietjes, Gea was ook mee.
Zonder een in mijn ogen onderbouwde aanleiding kwam het gesprek op mogelijk verdere uitzaaiingen. Ook de eventueel aanwezige kans dat het niet bij dit ene plekje, inmiddels zo’n acht millimeter, blijft.

Dat er mogelijkheden – zij het kleine maar toch – zijn dat we er nog niet vanaf zijn. Bij niet meer dan drie plekjes zou er dan nogmaals bestraald kunnen worden. Om over te gaan tot hormoon- of chemotherapie, wilden ze, in de hopelijk nooit te beleven gevallen, zo lang mogelijk niet naar toe. We hopen en vertrouwen er op dat het ook werkelijk nooit nodig zal zijn.
Het feit dat we het er over hadden, zegt natuurlijk wel iets. Het zijn toch weer uitspraken die de ernst van de zaak tot je laten doordringen. Dit heeft zeker ook weer een impact op de naasten. Dat is wat ik nog steeds het ergste vind, vooral voor Gea maar zeker ook mijn dochters.

Zoals van mij bekend is, ik ben er van overtuigd dat het allemaal goed gaat komen met mij. Daar blijf ik, met de gegeven kracht, in geloven. Hoe het allemaal zal gaan, en hoe lang het alles in beslag gaat nemen ? Ik heb er werkelijk geen flauw idee van. Eén ding blijft voor mij staan. Positiviteit, de kop d’r voor. Daarboven staat mijn vaste vertrouwen op Hem die alles in Zijn hand heeft. Alleen zeg ik er altijd wel bij, er kan alleen geholpen worden als wij geholpen willen worden. Een uitgestrekte hand kun je ook van je afweren.

Zijn we langzaamaan bij het eind van dit relaas gekomen. Verder was er toch niets ?
Ohja, ik zou nog even duidelijkheid geven over die drie tattoo’s. Om de juiste plek te kunnen detecteren voor de bestralingen, zijn er bij mij drie puntjes aangebracht. Aan beide zijden op mijn heupen, en eentje onder mijn navel.
Op deze wijze kunnen ze straks zien waar bestraald moet worden. Soort van ijkpunten. 9 juli, de eerste. Als het dan is afgerond, na een maand weer PSA controle. Daarna gewoon afwachten. En bovenal nooit opgeven.
Ook niet met het helemaal lezen van dit schrijven.
Dat ligt dan weer geheel bij u, mijn gewaardeerde lezers.

Een gedachte over “Ik zei geen nee, en kreeg er zelfs drie. Positief toch ?

Voeg uw reactie toe

  1. Pfff, wel een zaak van lange adem hè! Maar niet zoveel keus, als ik het goed lees. We proberen met jullie mee te leven, hoewel we ons natuurlijk geen voorstelling kunnen maken van wat jullie meemaken. Sterkte voor allemaal.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: