Onverwachts of op gerekend. Blijf gerust zitten.

Hoe zeker kun je zijn ? Wanneer weet je hoe het werkelijk is ? Is niet alles wat wij denken te weten, iets wat wij zelf – soms onwillekeurig – beïnvloeden ? Juist vóór dat iets bekend is of plaatsvindt, hebben wij onszelf al een beeld van geschetst. Zoals u vast wel weet, zijn er dan twee mogelijkheden. Ofwel u had het bij het rechte eind, anderzijds u zat er volledig naast. Hier is het u geoorloofd daar zelf de juiste draai aan te geven. In beide opties is er de mogelijkheid, er een eigen inbreng in te leggen. Zo van, “Nee hoor, ik zei wel wat anders, maar dit was wat ik bedoelde “.

Heel lang geleden, wij woonden nog in een rijtjeshuis aan de Zaanstraat, was het op een zeer warme zomerse dag dat er iets gebeurde wat een beeld schetst, een impressie geeft, van die laatste optie. Ten eerste, om het direct al wat te verhelderen, ik had op mijn zolderkamer, met dakraam, een groene sprinkhaan van rubber. Ook was ik de trotse eigenaar van een boot. Nou ja, een opblaasbaar geval. Terug naar daar beneden, buiten en het warme weer. Het mooie van een rubber bootje is dat het drijvend op een plas ergens in de bossen, het water aan de buitenzijde houdt. Van de andere kant werkt het ook andersom. In deze modus bevond het die keer achter het huis. Jawel, met water aan de binnenzijde. Hierin kon wat verkoeling gevonden worden.
Zelfs mijn vader, in alle andere gevallen keurig gekleed, had zich in zijn zwembroek gehesen – op zich al een voor mij frappante verschijning – Als ik op mijn – vrij betrouwbare, al zijn er zij die daar geregeld aan twijfelen – geheugen afga, dan werd er een beetje, zoals dat toen wel eens gekscherend werd verwoord, “gedonderjaagd”. Zo hebben de anderen hem hiertoe gekregen dat ook hij plaats nam in dat met water gevulde badje.

Terwijl hij daar vrolijk badderend zat te genieten, was ik onopvallend even naar mijn slaapkamer gelopen. Daar stond, smachtend naar wat verkoeling, de ruim acht centimeter tellend rubberen sprinkhaan. Hebt u al een beeld ? Toen ik weer naar beneden kwam, nadat ik het beestje met een voor de anderen niet zichtbare sierlijke handbeweging, uit het raam had gegooid richting de plek waar mijn vader zich bevond – wat vanaf mijn plek dan weer niet te zien was – hoorde ik al vrolijk gelach. De aanwezigen hadden dit wel gezien. Met een, voor zijn doen, razende snelheid was hij overeind gekomen uit het water. Daarbij verschrikt omhoog turend vanwaar het nep insect wel gekomen mocht zijn. Nee, echt geschrokken was hij niet. De, van dit blijspel aanwezige, toeschouwers was een andere mening toegedaan. Ook zijn toelichting, “Ik wou er toch net uitstappen”, leek hun volledig bezijden de waarheid. En juist die woorden voldeden geheel aan mijn verwachting.

Wat je verwacht kan dus precies dát zijn wat gebeurt. Wat voor de ander dan weer niet geldt, maar toch zo gebracht wordt. Nu u zich door dit relaas hebt heen geworsteld, kunnen we ons met serieuzere zaken gaan bezighouden. Al heeft het voorgaande, wat van mij bekend is, wel een onbetwistbare reden. Wat had ik verwacht te zullen horen, naar aanleiding van de scan ? Nu zal ik heel eerlijk zijn, wat altijd al mijn streven is geweest. Ergens was ik toch een beetje op mijn hoede. De diverse scenario’s gingen zo af en toe door mijn hoofd. Vooral ook die, waarbij er in de directe nabijheid van mijn urineleiding iets was gaan groeien.
Ik blijf erbij dat we in gevallen als deze, in wezen altijd wel, de kracht krijgen om er mee om te gaan. Dat is mijn vaste overtuiging. Zolang wij daar maar op blijven vertrouwen. Geen garantie dat we een gezond en gelukkig leven mogen ervaren nee, maar wel dat we er in gedragen zullen worden.

Van de diverse perspectieven die zich konden aandienen, welke vooral ‘s morgens door mijn hoofd speelden, wist ik niet of ik die zou aankunnen. Niet alléén dan. Ik prijs mij gelukkig, het niet alleen te hoeven doen. Velen zijn er die ons op allerlei wijze steunen. Samen met Gea en onze dochters, wordt dit oprecht gewaardeerd. Ook voor hen zijn dit lastige tijden. De uitkomst van het onderzoek komt hierop neer, dat er – slechts – op één plek zich iets kwaadaardigs ontwikkelt. Van de eventuele uitkomsten, mogen we dit wel de meest gunstige noemen. Niet dat ik het nu ga bagatelliseren.

Bestraling is toch een zwaar beladen woord. Dat het plekje – ongeveer zeven millimeter nu – zich ergens aan de linkerkant in mijn bekken bevindt, is voor mij ook als een God’s geschenk te beschouwen. Als ik de arts, die mij zo’n tien minuten voor de telefoon, te woord stond, mag geloven – wat ik dus ook maar doe – dan is er weinig kans op nevenschade bij deze behandelmethode. Dan ben ik, ondanks het feit dat het nog steeds om de nasleep van een al lang geleden verwijderde zeer agressieve tumor gaat, een fortuinlijk mens. Hierbij moet ik dan wel verduidelijken, dat het om een uitzaaiing ging van vóór de operatie. Dus, hoe lang had ik er nog mee door kunnen lopen voordat het echt overal had gezeten ? Na de operatie, een paar jaar geleden, werd er nog iets genoemd als een half jaar. Gezien de snelheid waarmee het monster zich een plaatsje in mijn lichaam veroverd, ben ik nu geneigd dat terug te brengen naar een paar maanden. Misschien nog minder. Ook dat beschouw ik als een onverdiende zegen.

Laat ik er tenslotte geen onduidelijkheid over laten ontstaan, ik weet niet wat er nog allemaal staat te gebeuren.
Niet met mij, maar juist ook, niet in de laatste plaats voor of erger nog met, mijn naasten. U allen met alle positiviteit groetend die maar in mij zit – afgezien dan van dat stukje ongenode kwalijkheid – ga ik, hopelijk heel snel, op naar een nieuw nog ongeschreven hoofdstuk.

Blijft u rustig zitten. Wat zegt u ? Oh, u wou toch net opstaan. Ook prima. Zeg alleen niet, dat u hier al op gerekend had. Gehoopt ja. Gerekend, nee dat gelooft u zelf ook niet.

2 gedachten over “Onverwachts of op gerekend. Blijf gerust zitten.

Voeg uw reactie toe

  1. Peter ik wil jou en je naasten heel veel sterkte wensen in deze spannende en moeilijke tijden. Je verhaal is heel herkenbaar voor mij. Uit eigen ervaringen weet ik net als jij dat je nooit helemaal zeker kunt zijn van dat wat je denkt ook waar zal zijn. Er is altijd de twijfel.
    Toch geloof ik nu dat wat je zelf diep van binnen voelt ook klopt.
    Voor mij hebben de uitkomsten uiteindelijk positief uitgepakt, waardoor ik nu durf te zeggen op mijn gevoel, of is het intuïtie, te durven vertrouwen.
    Blijf vooral positief maar dat ben je al.
    Overigens gaat het altijd om wat jijzelf voelt of denkt. Gewoon omdat je jezelf het beste kent.
    Het ga je goed.

    En dank je wel voor het delen van je verhaal.

    Lieve groet, Lidia

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: