En dan ? Maar weer afwachten, geloof ik.

Vorige week wat in de tuin gerommeld. Gras gemaaid en licht snoeiwerk, verder een gedeelte van de kippenren schoongemaakt. Misschien dat het maar gewoon iets wat van tijdelijke aard is, maar de afgelopen periode heb ik meer last van vermoeidheid. ‘s Morgens uit bed komen kost mij meer moeite dan ik gewend was. Vaak stond ik tegen zeven uur half acht op, en ging wat doen.
Ergens lijkt er zich iets te veranderen. Komt dit omdat ik langzaamaan begin te wennen dat ik de tijd mag nemen om dingen te doen, of is er iets anders ? Om iets gedaan te krijgen, heb ik het idee – misschien, en uiteraard het liefst niets anders dan verbeelding – dat ik er meer energie in moet steken.

Met het voorjaar, voor velen de voorbode van de langverwachte zomer, heb ik nooit veel op gehad. Niet dat ik een hekel heb aan ontluikende knoppen in bomen en heesters of het weer in de meest uiteenlopende diversiteiten van de kleuren groen geboren gebladerte. Ik ben van nature een herfstmens. De periode van afbouwen, ‘s avonds eerder donker, de natuur die in rust gaat, gras dat stopt met groeien (minder vaak maaien dus) en geen overwoekerend onkruid. Wanneer je een tuin om het huis hebt van royale afmeting, en daarnaast een (te) breed scala aan plannetjes die wel leuk zouden zijn, dan loop je steeds weer tegen het gegeven tijdsgebrek op.
Als ik – waar ik dus niet aan begin – een lijstje zou maken van zaken die ik nog wil doen, dan zou een a-4tje te klein zijn.

Een vriendelijke overbuurman heeft mij nu een aantal keren geholpen, wat ik zeer waardeer. Van hem krijg ik ook steeds te horen, vooral sommige dingen niet te doen. Nu had ik het idee opgevat een beter begaanbaar pad voor oma te maken. Dit bestond uit wat grind waar van alles doorheen groeide. Indertijd leek het nog heel wat. Het bejaarde vrouwtje, al zesentachtig, wordt wat breekbaarder en er bestrating in maken leek mij geen overbodige luxe. Daar voor hadden wij, eigenlijk Kas mijn buurman alleen, onder andere twee zogeheten bandjes van een meter met een gewicht van over de dertig kilo verplaatst. ‘s Middags, toen ik alleen nog even doorging, lagen die mij in de weg.
Tja, in mijn onverbeterlijke en onbegrijpelijke – en heel klein beetje domme – wijze van handelen, heb ik die een eindje verderop gesleept. Dat heb ik dus moeten bekopen met ‘s avonds een stekende pijn rond de plek van de breuk. Van nature ben ik niet kleinzerig, hier moet ik echter bekennen dat het beslist niet prettig was.
Kijk, dit is dus wat ik tracht te vertellen. Er is in het voorjaar en beginnende zomer zoveel te doen, dat het mij ‘s morgens bij het wakker worden regelmatig beangstigd. Waar haalden wij eertijds de tijd vandaan ? Het blijft zaak de, fragiele voor het blote oog verscholen, grenzen te respecteren.

Donderdag ben ik gescand. Dat wil zeggen, nadat er een radioactieve stof in mijn aderen was gespoten, het gedurende twintig minuten door een holle buis geschoven worden. Nu is het wachten op bericht, in de vorm van een telefoontje of een brief met een uitnodiging voor een gesprekje. In één van mijn eerste verhalen, ruim drie jaar geleden, heb ik dat al eens genoemd. Gesprekken waarin verteld wordt wat je eigenlijk niet wilt weten wat je hoort, omdat je vaak te horen krijgt wat je niet wilt weten. Het dubbele is juist nu, dat wij het wél willen weten. Daarna kunnen we verder. Waarmee ? Dat hangt voor een groot gedeelte, zo niet alles, af van de uitkomst. Zit de boosdoener op één plek, of is er meer ? Wat zal het vervolg zijn ? En vooral, zullen er blijvende gevolgen zijn ?

Kom ik weer aan met mijn, onverdiend gekregen, vaste vertrouwen. Daar hou ik mij aan vast. Het komt, zonder enige twijfel, goed. Zoals mijn vader vroeger altijd plachtte te zeggen, “Er zijn altijd mensen die het erger hebben”. Al moet ik daar, op aangeven van een bevriende gepensioneerde predikant, aan toevoegen, dat je daar in tijden dat het wat zwaarder is weinig aan hebt.
Daar heeft deze betrokken man, hij staat er op dat ik hem met je aanspreek, absoluut een gerechtvaardigd punt. Zelf ben ik er zeker van, dat we nooit meer te verwerken krijgen dan we aankunnen. Met die toevoeging, dat we mogen vragen om de kracht het aan te kunnen. Wanneer je in je leven te maken krijgt met onzekerheden, in wezen alles wat er gebeurt of wij ons maar inbeelden dat er in ons aardse leventje zou kunnen passeren, dan krijgen we pas door hoe kwetsbaar we zijn. Een ieder mag hier een eigen mouw aanpassen, die vrijheid ben ik mijzelf verplicht u te schenken.

En dan nu ? Even was ik weer zo onverstandig een kijkje te nemen op de site van KWF, waar anderen hun verhaal delen met lotgenoten. Ik hoop dat het mij niet kwalijk wordt genomen, maar ik word daar heel neerslachtig van. Is er iemand die weet hoe het er morgen aan toe gaat ? Welke redenen kunnen wij dan aanvoeren om ons zorgen te moeten maken ? Het komt immers voor dat een mens ‘s avonds gaat slapen en, nooit meer wakker wordt. Dat is de vervelende maar ook ongekende kant van het leven. Daarom moeten we doorgaan alsof er nooit een einde aan komt. De zekerheid is dat we geboren worden en weer zullen sterven. Voor gelovigen is er nog een derde zekerheid. De zekerheid door geloven. Gek eigenlijk. Ja, zegt men dan, ik geloof het wel. Ik ook. Dan is alles mogelijk.

Zodra ik meer weet ben ik, wanneer u als lezer dat op prijs stelt, bereid het aan u toe te vertrouwen. Niet te koop lopen met ellende, nee beslist niet. Gewoon even gezellig bijkletsen. En als het mij gegeven is, een ander iets mee te geven waar ze wat mee kunnen. Positief blijven, en nooit opgeven. Doe er mee wat u wilt. Laat het me desnoods weten.
Ik heb een lezend oog en een luisterend oor. Ook altijd bereid te helpen waar ik kan. (zolang het geen zwaar tilwerk is)

4 gedachten over “En dan ? Maar weer afwachten, geloof ik.

Voeg uw reactie toe

  1. Een spannende tijd voor jou en je naasten.
    Blijf vooral dicht bij jezelf.
    Knap om het zo onder woorden te kunnen brengen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: