Het hoeft niet, het helpt ook niet, toch gebeurt het soms.

Hoe is het om met je auto iets te raken ? Zelf heb ik dit een aantal keren moeten ondervinden. In alle gevallen van die onbenullige botsingen, waarbij mijn snelheid ruim beneden de dertig kilometer lag. Om precies te zijn doel ik hier op het moment van de aanrijding. Beter nog, die fractie van een seconde, net er voor aan. Het moment dat je weet dat de klap komt. Wie dit nog nooit heeft meegemaakt, mag zich in mijn ogen gelukkig prijzen.
Daarna wordt het nooit meer hetzelfde. Telkens wanneer jij bij een ander voertuig of iets anders bij jou, voor het gevoel, te dicht in de buurt komt, zet je je al schap voor de impact. Een impact, die in – gelukkig – de meeste gevallen niet komt. Echter de kans is er altijd.

Hoe is het om, laat ik het maar gewoon zeggen, kankerpatiënt te zijn ? Als ik even terug ga in de tijd, dan moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik me niet tot die groep rekende. Waarom niet, zult u vragen. Wat ik van horen zeggen, en van nabij meegemaakte gevallen van door deze ziekte getroffenen weet, is dat het gaat om een sluipmoordenaars-achtig, slopend en meedogenloos fenomeen.
Ik heb te vaak, op het eerste oog gezonde mensen, vrienden en goede bekenden, weg zien kwijnen tot er maar een vage schim over was van dat wat ze eens waren. Tot ze tenslotte afscheid moesten nemen. Het woord onbarmhartig komt misschien nog het dichtst in de buurt. Juist als er dan gemeld werd dat ze, voor de boeken, er bijna weer van genezen waren. Nog een jaartje “schoon” en ze waren weer de oude.

Eind jaren tachtig zei mijn, in die tijd zo’n beetje, beste vriend – okee, we hadden ook wel de gebruikelijke onenigheden, maar kwamen altijd weer bij elkaar terug – dat hij er bijna door was. Hij had te kampen met leukemie. “Nog even, en dan ben ik weer genezen”. Nog hoor ik het hem dat zeggen. De laatste chemokuur van een serie, in die tijd nog een zware aanslag op je lichaam, is hij niet door gekomen. Kort daarvoor, in mijn herinnering hooguit een half jaar, was er ook al een goede kennis hieraan overleden. In die tijd trokken we vanuit de kerk en de plaatselijke YFC-koffiebar, veel als jongeren met elkaar op. Een vrij hechte groep. Een mooie tijd, de basis voor warme herinneringen.
Als ik al de namen zou noemen, van de in mijn leven gekenden die het niet gehaald hebben, dan zou het een lange rij zijn.

Terug naar de reden dat ik mij niet met die groep, van door kanker getroffenen, wil vereenzelvigen.
Voor mij was het een flitsmoment. 27 december 2017 bericht, 12 januari 2018 geopereerd, en toen was het achter de rug. Okee wat kleine onhebbelijkheden die mij nog, net even te vaak, plagen. Ja, toch ben ik er, tot nu toe, goed doorheen gekomen. Beter gezegd, ik mocht er goed doorheen komen. Nog steeds beschouw ik dat, voor zowel mijzelf als mijn naasten, als een onverdiende zegen. Over naar de tegenwoordige tijd. Waar staan we nu ? Hier onderbreek ik dit verhaal, het is nu dinsdag, na vrijdag ga ik verder. Ik voel dat als een plichtmatigheid. Tot dan.

Inmiddels is het zaterdagmorgen, de dag er na zullen we maar zeggen. Gisteren is er gebeld over de uitslag. Misschien in een vorm van zelfbescherming of gewoon om er greep op te houden, had ik mij de 0,4 als uitkomst voorgehouden. 0,2 Was al voldoende om op de scan iets zichtbaar te maken. Aangezien in vier maanden tijd de waarde was vervijfvoudigd, hield ik het na vijf weken verder te zijn dus maar op meer dan het dubbele. Het is 0,29 geworden. Ziet u, dat voelt dan toch als een meevaller.

Als iets op de grond kapot valt, zeg ik er steeds weer bij, “De stukken zijn nog heel”. Van de twee mogelijke kanten, kies ik altijd de positieve.
Hier het vervolg waarvan ik hoopte dat het achter de rug was. Op, hopelijk, korte termijn krijg ik een uitnodiging voor een scan. In situaties als deze is het wachten op, vaak het minste wat er is. Zekerheid, hoe erg ook, is altijd eenvoudiger mee om te gaan. Dan zal blijken waar en op hoeveel plaatsen zich iets kwalijks ontwikkelt.
Bij minder dan drie blijft het bij bestraling. Zodra, en ik citeer hier de uroloog, het zich op meer plekken of in de botten bevindt wordt er een ander traject bewandeld.

Laat ik er eerlijk over zijn, wat de behandeling ook mag zijn, ik laat het maar over me heenkomen. Ik heb het volste vertrouwen dat het goed gaat komen. De enige angst die mij nu de laatste tijd, sinds ik het weet, bekruipt is, wat zullen de gevolgen zijn. Na bijna drieënhalf jaar niet meer de oude geweest te zijn, en vast ook niet meer wordt, is het wat mij betreft zo langzamerhand wel mooi geweest.
Niet dat ik me beklaag. Hooguit dan mijn naasten, maar die hadden al veel langer met mijn grilligheden, capriolen en vreemde invallen te stellen – laat ik zeggen, die waren al wat gewend – Is het inmiddels een gewoonte geworden ?
Een gewoonte die ik, die wij, als een vertrouwde, maar al lang versleten, jas van het haakje halen om daarmee beschut te zijn tegen de (weers) omstandigheden. Nog niet dat er een klein gezinnetje motten zich in dit kledingstuk ophouden en pa Mot, zoals Dorus vertolkte, de gaten voor zijn geliefde ma Mot er in vrat.

Toch denk ik dat we er, zij het dan wat gehavend, samen door zijn gekomen. Bewust zeg ik dus weer, wij. Ook hier geldt waar ik dit verhaal mee begon. Wie het niet zelf heeft ondervonden, wees daar tevreden mee. Daarna wordt het nooit meer gelijkwaardig. Doelend naar twee zijden. Het leven zoals velen het als normaal beschouwen, en het leven wat men leert kennen na een onstuimige tijd.
Geloof me, ook dat is iets wat weer gewoon wordt. Wat blijft is altijd de herinnering. Een aandenken, als in een beleving van iets dat geschied is in ons aardse bestaan. Daarna wordt het alleen maar mooier dan ons ondermaans existeren.

Velen van die dit lezen weten wat mijn kijk daar op is. Ja, ik geloof het. Wens oprecht hetzelfde voor iedereen. Maar ook de vrijheid om te kiezen.
Leef bewust, niemand weet hoe laat het is. Citeer ik toch nog eens – al ben ik geen echte fan van hem – Youp.

4 gedachten over “Het hoeft niet, het helpt ook niet, toch gebeurt het soms.

Voeg uw reactie toe

  1. Moi Peter,
    Fijn om zo op de hoogte blijven van jullie wel én wee.
    Ik wens jullie heel veel sterkte en hoop dat we elkaar nog eens zien. In elk geval aan jullie allen de groeten.
    Mariëtte

    Geliked door 1 persoon

  2. Lieve Peter, lieve broer. Vaak gaan mijn gedachten terug naar die twee jonge broeders waar jij over schrijft. Ik zoek ze wel eens op als ik de stenen van mijn ouders/broer poets. Wat een geweldige tijd was dat bij yfc. Inderdaad veel geleerd. We waren jong en klaar voor wat het leven ons te bieden had. Maar niet klaar voor wat er werkelijk aangeboden werd. En nu breng ik jou en je gezin voor het aangezicht van jouw en mijn, onze hemelse Vader. En ik bid voor jouw genezing en kracht, en dat je nog lang temidden van je vrouw en familie mag genieten. Ja ik ken de angst en vrees waar jij mee te maken hebt. Maar niet zoals jij. Ik bid je Gods vrede en nabijheid toe lieve broer,. Je zus Ans

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: