Het was nog niet voorbij

Goede vrijdag. In wezen was het meer dan tweeduizend jaar geleden, niet echt een goede dag. Of het gebeuren zich daarnaast daadwerkelijk op een vrijdag heeft afgespeeld, daar ben ik ook niet zeker van.
Waarom noemen wij het, na ruim twee eeuwen, dan nog steeds een goede dag ? Ik heb wel eens iets gehoord, en ook zelf eens verwoord, dat de mensen in negentienhonderdvijfenveertig, toch niet meer zo moeilijk moesten doen.
Let wel, ik bagatelliseer de oorlog en al haar ellende beslist niet. Laten we echter wel zijn, de strijd met de Duitsers liep op haar tandvlees. Nog even doorbijten, en er was de vrede. Natuurlijk een totaal misplaatste redenering. Zij wisten van te voren niet wanneer er definitief een einde kwam aan de vrijheidsbeperkingen. 

Vertel mij eens, weet u hoe het er volgende week uit zal zien ? Hoe de zaken er dan voor staan ? De vrienden van Jezus, hebben gezien wat er met hun geliefde Meester gebeurde. Hoe hij onterecht werd mishandeld, ongelooflijk pijnlijk aan een kruis gespijkerd werd en na een aantal zware uren – waarin zelfs Zijn hemelse Vader hem verliet – stierf. Tenslotte werd Hij in een graf gelegd. Dát is wat zij hebben zien gebeuren. Verblind door verdriet. Vast ook teleurgesteld in zichzelf, omdat ze er niet waren geweest om Hem te steunen. Wat was daar nou goed aan ?
Wij, ik spreek hier van zij die in Hem geloven, kijken naar Goede vrijdag als het begin van een overwinning. Voor ons is de uitkomst bekend. Dus het goede ligt in wat er aan zit te komen. Die vrijdag was het begin van het grote gebeuren.
Voor mij was dat vrijdag dus minder goed te noemen. Volledigheidshalve voeg ik hier aan toe, dat ik – nog – niet weet waar het op uit zal lopen.

Nog niet eerder heb ik vanmorgen heel sterk het gevoel gehad om even met mijn vader te praten. Vreemd eigenlijk, want toen hij er nog was heb ik daar nooit op deze wijze behoefte aan gehad. U ziet, zelfs ik stel mijzelf voor verrassingen. Gezien de realiteit dat mijn vader al in 2004 het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld, heeft hij een goede reden mij in dezen niet te woord te staan. Gelukkig mag ik wel zover gaan, hem er voor mijn gevoel van op de hoogte te brengen. Zelfs hem te laten antwoorden, waarvan ik haast wel overtuigd ben hoe hij zijn inzicht zoals ik het denk aan mij zou overbrengen. Okee, het is natuurlijk een vorm van speculatie, maar toch.

Mijn laatste verhaal was toch een beetje bedoeld als een afscheid. Helaas, zo moet ik na vrijdag concluderen, was dat toch een misvatting. De daar besproken eventuele meetfout bij de bepaling van de PSA-waarde, was dus onjuist. Het was geen meetfout. Meer een weeffout, als ik het zo mag interpreteren. Dus ik zit er nog steeds midden in. Ja, het lijkt er op dat het boek toch dikker blijkt dan ik op had gehoopt. Nu ben ik gek op lezen, maar ergens moet er toch op een zeker moment een passend einde aan gebreid worden. Dat ergens, ligt iets verderop in het verschiet. Althans zo lijkt het nu. Wanneer je soms denkt dat je de zaak weer een beetje op de rails hebt, dan is dat, als zo vaak in het leven het geval is, een  kunstig geblazen schitterend in het schijnsel van de zon, glanzende zeepbel. Zolang er geen obstakels zijn en niemand zich er mee bemoeit, blijft deze als een perfecte creatie gewichtsloos zweven tussen hemel en aarde. Helaas zijn die er wel. Dan zonder enige aankondiging, spat deze uiteen.

De waarde in mijn bloed is vervijfvoudigd. En dat in slechts vier maanden. Dat mag men de beschrijving “niet goed” geven. Ook absoluut anders dan wij hadden gehoopt. Op het moment dat de meneer van het ziekenhuis mij aan de telefoon op de hoogte bracht van deze ontwikkeling, dacht ik nog even, ach dat valt nog reuze mee. Dat was maar van korte duur. De volgende emotie is dat er zich tranen een weg naar buiten willen banen. Het bleef droog. Dan komen de vragen. Wat gaat er nu gebeuren ? Wanneer gaat dat gebeuren ? Waar ligt de oorzaak ? Dat laatste is weinig van te zeggen. Over zes weken weer bloed prikken. Het al eerder genoemde getal van 0,2 zal tegen die tijd al gepasseerd zijn. Ik neem aan dat hij hierover uit ervaring spreekt.
Het vorige gesprek komt weer wat bovendrijven. Als het met één of tweehonderdste per half jaar op zou lopen, had ik nog meerdere jaren te gaan voordat er, indien nodig, ingegrepen zou gaan worden. Die tijd is straks teruggebracht tot nog geen half jaar. We moeten het er mee doen. Nog steeds in het volste vertrouwen, en met de kracht van hierboven die zo onverdiend is. Samen zullen we er komen.

Morgen is het Pasen. Een verlossend vooruitzicht. Het laatste wat ik trouwens zou willen doen, is hoogmoedig overkomen. Natuurlijk is dit een kwalijke zaak te noemen. Natuurlijk houdt dit ons kleine gezinnetje weer bezig. Natuurlijk. Wij zijn mensen. Kwetsbaar en nietig. Toch geloof ik dat alles meewerkt ten goede. Hoe anders het nu ook voelt. Voor mijn naasten vind ik het nog wel het ergste. Die moeten het weer aanzien wat er gaat gebeuren.
Opgeven is wel het laatste wat in mijn aard ligt. Toch is het niet altijd eenvoudig. Loslaten en vertrouwen.
Daar probeer ik mij aan te houden.
Vechten tegen iets als kanker is zinloos. Daar mogen de artsen hun best voor doen. Ervan winnen zou ik toch nooit kunnen. Ik niet. Hij wel.
Mij zelf nog steeds als een gezegend mens beschouwend, ga ik de rest van mijn tijd met open vizier tegemoet.
Samen met zij die mij dierbaar zijn. Ik wens u allen gezegende Paasdagen en bovenal een lang en gelukkig leven.
Tot later maar weer.

2 gedachten over “Het was nog niet voorbij

Voeg uw reactie toe

  1. Jeetje Peter, wat heb je dit mooi verwoord.. Ik voel alle onderliggende emoties maar je vertrouwen en hoop voeren zo vastgenageld de boven- en ondertoon! Ik wens je alle goeds

    Like

  2. Prachtig verwoord. Vertrouwen en hopen. Vechten tegen kanker is zinloos, echt waar. Maak herinneringen en koester de momenten. Gr. Trijnie

    Like

Laat een reactie achter op Aly Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: