Nawoord, dankwoord en het laatste woord.

Het heeft bijna dertienhonderdnegenennegentig dagen geduurd. Grofweg ruim drie-driekwart jaar. Dat klinkt dan toch net weer iets korter. Soms heeft een vallend muntje een iets langere weg af te leggen, dan de werkelijk gemeten afstand. Kijk, er is een verschil tussen het inzien dat, en het daadwerkelijk begrijpen en doen. Het gaat er niet om hoe ik me voel.
Daar is trouwens helemaal geen peil op te trekken.

Nog steeds kan ik de miniscuulste signaaltjes opvangen, zonder vaak door te hebben waar ze hun oorsprong hebben. Wel kan ik er dan onbegrijpelijkerwijze door van slag zijn. Andere belevingen, of hoe ik ze ook moet noemen, waarvan ik wel kan traceren wat de herkomst is, kan ik op de één of andere manier juist wel snel een plekje geven. Mij daar nu eerder overheen zetten. Dat vind ik persoonlijk een flinke stap vooruit. Toen ik mijn therapeut daarover sprak, was is hij dezelfde mening toegedaan. Het leverde mij zelfs nog een compliment op van zijn zijde.

Laat ik dit er nog van zeggen. Er is niks veranderd. Niks nieuws onder de zon dus. Nog steeds is dit beestje hetzelfde als het drie jaar geleden was. Wat betreft alles wat er in die tijd gebeurd is, wilde ik er een afronding aan geven. Deze week nog weer de controle van de psa waarde in mijn bloed. De laatste keren vindt dat niet meer fysiek plaats, maar telefonisch. Inmiddels ga ik er maar vanuit, dat het een haast niet meer te meten waarde is. Dus zou ik mezelf weer als een gezond, maar gehavend, mens mogen beschouwen.

Het genoemde morgen is inmiddels vandaag geworden. Er is een gesprek geweest met de physician assistant. Een imposante benaming voor de man die de betreffende arts assisteert. Een toch iets andere mededeling, dan waar op gehoopt werd. De waarde was van 0,02 opgelopen tot 0,03. Ernstig ? Nog weinig concreets van te zeggen. Het kan wederom gaan om een te verwaarlozen meetfout. Het zijn minimale verschillen. Pas als het gaat om een verdubbeling, is er reden voor zorgen. Toch maar weer een controle over vier in plaats van zes maanden. Mocht het zo gaan dat er weer een stijging is, dan zal er, zoals ook al eerder is uitgelegd, in elk geval gewacht worden met vervolgstappen tot de waarde de 0,2 heeft gehaald. Eerder is er, volgens zeggen, niet iets wat door de scan herkend zal worden.

Dus toch iets als een nog niet gesloten boek. Mijn, haast niet op te brengen, taak om alle voorgaande verhalen weer door te spitten en waar nodig bij te schaven, zit er op. Dit wordt dus het laatste kapittel. Ligt me voor in de mond om de klassieke term, “Om een lang verhaal kort te maken”, erbij te hanteren. Maar ik vrees dat deze uitdrukking in dit geval niet helemaal de lading dekt. Misschien dat ik hier en daar wat langdradig en uitgebreid van stof ben geweest. Ook dat ik, soms onbedoeld maar vaak met een knipoog, van de hak op de tak mijn woorden de wereld in zond.
Het blijft mijn eigen kijk op wat er een sterveling kan overkomen, en hoe, ik zei de gek, er mee tracht om te gaan. Of een ander het op dezelfde wijze zou hebben gedaan ? Zou kunnen doen ?

Wat mij betreft . . . nee, ik laat dat in het onzekere. Beter nog, het onwetende. Net zoals ik het niet geweten heb. Het schrijven zal ik, naar alle waarschijnlijkheid, blijven doen. Net als het dichten. Ook dat is, naast alle hebbelijk-en onhebbelijkheden die mij eigen zijn, iets wat er ingebakken zit.

Zo hebben we een (te) lange tijd, elkaar mogen kennen. Dat is dan te zeggen, van één kant. Hoop dat het ook zo is overgekomen. Deze stijl van verwoorden, ligt mij na aan het hart. De lezer meenemen op een reis. Een lange reis. Een reis met pieken en met dalen. Een reis ook, die dus nog niet haar einde heeft bereikt. Wel prijs ik mij gelukkig, het zelf tot dit voorlopige einde heb mogen schrijven. Met overtuiging en liefde heb ik steeds mijn best gedaan om een eerlijk verhaal te vertolken.
Wat ik al zovele keren heb verteld, het is mijn eigen (wijze) visie. Een werkelijke waarheid is überhaupt een utopie. Wat voor de één waar is, kan voor een ander een leugen betekenen. Kijk voor de aardigheid maar eens naar de verdeelde staten van Amerika. (op het moment dat ik dit schrijf, is het bijna twee weken geleden dat de verkiezingen hebben plaatsgevonden)

We leven in een vreemde tijd. Een tijd die meer beangstigend is, dan wat mij betreft de afgelopen drie jaar. Die hele periode, heb ik geen echte angst gevoeld. Nu wel dus. Hoe zal het verder gaan ? Wat staat ons nog allemaal te wachten ? Mijn vertrouwen is een gegeven. Daarnaast voel ik het als een gegeven vertrouwen.
Wen, mijn oudste dochter, is de vijfentwintigste uitgeteld, dus het kan nu elk moment zo ver zijn.

Ten slotte deze woorden, ruim tweeduizend jaar geleden uitgesproken, maar nog nooit aan waarde ingeboet. “Al ware het, dat ik de talen der mensen en der engelen sprak, en de liefde niet had, zo ware ik een klinkend metaal, of luidende schel geworden. En al ware het dat ik de gave der profetie had, en wist al de verborgenheden en al de wetenschap; en al ware het, dat ik al het geloof had, zodat ik bergen verzette, en de liefde niet had, zo ware ik niets.”
Ja, zo blijven dan geloof, hoop en liefde. Maar de laatste, de liefde, is het allerbelangrijkst. Dat heb ik zelf steeds weer mogen ervaren.
Dank, dank, dank. Tot ooit, zal ik maar zeggen, tot ooit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: