Daar waar geen weg terug is.

Een uitdrukking

Vroeger werd er wel eens gebruik gemaakt van de uitdrukking,
“Hij is het hoekje om”. Godfried Bomans heeft daar eens een mooi verhaal over geschreven. Bijzonder eigenlijk dat ik juist zijn naam hier weer citeer. U moet weten, dat ik afgelopen zaterdag mijn negenenvijftigste verjaardag heb gevierd. Naast de grote schrijver en voordrachtskunstenaar Charles Dickens, heeft ook de heer Bomans nooit deze leeftijd mogen bereiken.

Ik heb daar best een paar weken mee in mijn hoofd gelopen. Het komt er op neer, dat ik ouder ben dan zij ooit zijn geworden. Twee van zulke groten der aarde, en ik ben nu hoger dan zij in jaren geklommen.
Hoe ik hier bijkom ? Dat ik mijzelf hoog schat ? Nee, absoluut niet. Kijk, ook zij hielden ervan anderen hun verhalen te vertellen. Anderen mee te nemen in hun uitweidingen. Ze te laten lachen of huilen, ze te laten wegdromen uit de dagelijkse sleur. Laten we wel zijn, Dickens heeft bijvoorbeeld ons beeld van Kerstmis in wezen definitief veranderd. Uiteraard naast de oude, maar nog nooit in waarde gedaalde, verhalen uit de bijbel.
Wat heeft Bomans ons gegeven ? Veel, heel veel. Iemand die zo geforceerd en schijnbaar met tegenzin het spreekgestoelte besteeg en daarbij een knap gespeelde onzekerheid uitstralend, tijdens het vertellen nog bedenken wat te gaan zeggen. Of was ook dat een deel van ? Was dit een onderdeel van de rol die hij met overtuiging ten tonele spreidde ? Dickens was een groot performer, althans naar de mij bekende informatie over hem.

Gevoelig.

Hoe het voelt om nu ouder te zijn dan achtenvijftig ? Onwillekeurig moet ik even denken aan mijn eigen vader. Voor de grote verhuizing van het volle westen des lands naar het hoge noorden, was het al een gewoonte van hem om elke zondagmiddag een korte wijle de sponde te bezoeken. Met andere woorden, hij rustte even uit op bed. Als ik mij dan bedenk dat hij zevenenveertig was toen we de grote stad achter ons lieten, dan kijk ik er toch met andere ogen op terug.
Iedereen gaat met leeftijd om zoals het hem of haar het uitkomt. Voor velen is het niets anders dan een getal. Er zijn ook zij die er intensief mee bezig zijn. Zodra bijvoorbeeld de dertig in beeld komt, raken ze al helemaal in een panische depressie. Hetzelfde bij de andere daarop volgende tientallen.

Vijftig is het ergste.

Dan word je om je oren geslingerd met een Abraham of Sara. Beide belangrijke figuren uit de bijbel. Jedoch het idee op de helft van de honderd te zijn aanbeland, doet menigeen de rillingen over het lijf lopen. Laten we wel zijn, vroeger lag het te verwachten sterfjaar zo’n beetje rond die jaren. Mensen werden niet zo oud. Nu zijn die getallen aanzienlijk gestegen. In plaats van er nu met blijdschap en vreugde naar uit te kijken, zien velen er echter tegen op.
Persoonlijk lach ik hier wat om. Hier voeg ik aan toe, dat ik voor mijn gevoel in de eerste drie maanden na de zware operatie in rap tempo ouder ben geworden. Dus leeftijd is niets meer dan een gevoelig cijfer. Een getal dat na elke verjaardag met één stijgt. Daarom is het juist zo opmerkelijk dat ik opzag naar de nu behaalde leeftijd.
Deze week kregen we het bericht dat een krasse weduwe van nog geen drieëntachtig, die bij ons in de straat woonde en een goede vriendin van de oma van onze dochters (ja, mijn schoonmoeder) bij een ongeluk met haar fiets is overleden. Dit soort mededelingen hakken er altijd onbarmhartig in. Zo ineens, bij het oversteken van een weg. En dan er niet meer zijn. Het eerder genoemde, hoekje om.

Het leven en de dood.

Ergens las ik dat ze niet hetzelfde zijn, maar toch regelmatig verwisseld worden. We zullen zien of ik nog een paar keer een tiental aantik. Wat er daarna gebeurt ? Dat blijft een raadsel voor ons. Zoals vaak verwoord, “Er is nog nooit iemand teruggekomen”. Ik denk dan steeds, dat het daar te mooi voor is, om weer terug te komen. Daarentegen geloof ik, dat er indertijd wél Iemand is opgestaan uit de dood. Daarom ben ik ook niet bang om het hoekje om te gaan.
Tenslotte een stukje tekst van mijn grote Duitse held,

“Schreib’ auf den Grabstein, den ich mir noch ausbeding’
Hier liegt einer der nicht gerne, aber der zufrieden ging”.

Hiermee sluit ik mij geheel bij Reinhard aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: