Het nieuwe normaal

Hoe het precies verwoord moet worden, ik weet het niet zo goed.  Er is wat te zeggen om te denken dat we het ergste een beetje achter ons hebben, wat betreft het corona gebeuren.  Toch weten we allemaal dat dat een betrekkelijke waarheid is.  Een betrekkelijke waarheid is dat eigenlijk niet, een waarheid. 
Kijken we naar andere delen in de wereld, dan gaat het er nog in alle heftigheid aan toe.  Soms laait het weer op, zoals met een bosbrand.  Het vuur smeult en zit diep verborgen voor het oog.  Het is er echter wel degelijk. 

Best wel merkwaardig hoe we er in zijn meegegaan.  Eerst werd het weggewuifd als een vorm van griep, enkelen daargelaten die er de ernst meteen wel van inzagen.  Toch werden we ons steeds meer bewust van de ernst.  Zo zijn we steeds een stapje verder weggeduwd van ons dagelijkse leven.  Gek eigenlijk, dat ik er wel iets herkenbaars in zie.  Voor mij persoonlijk dan.  Alles wat tot dat moment als geheel normaal beschouwd werd, is dat dan niet meer.  Hier wil ik niet diep ingaan op de ontstane situatie. 

Het krijgt de naam, “Het nieuwe normaal”,  op gedrukt.  Dat is in mijn optiek niet de juiste benaming.  Het is dan vooraleerst, nieuw.  Om het normaal te gaan noemen ?  Nee, dat gaat mij te ver.  Steeds ben er ik een voorstander van geweest dat we ons ergens bij aan moeten kunnen passen.  Dat is iets als ons afstemmen op nieuwe gegevens. 
In wezen bestaat normaal alleen bij de gratie van het gebruikelijke.  Hoe normaal is het, dat we ‘s morgens opstaan ons ochtendritueel afwerken, ontbijten en dan vrolijk naar ons werk gaan.  Wat mij betreft is daar niets normaals aan.  Denk daar maar eens over na. 

Het leven in vrede, is in de basis gezien een onverdiende zegen.  Normaal ?  Vertel dat maar eens aan al die oorlogsvluchtelingen die alles hebben moeten achterlaten, tot soms zelfs hun vader of moeder toe.  Iets anders, zijn tradities gebruikelijk ?  Ook dit kunnen we misschien beter laten rusten.  Dan bedoel ik ook dat we soms tradities in ere moeten houden, maar nooit als normaal moeten beschouwen. 
Sneeuw in de winter en een stralende zon in de zomer.  Als je daar elk jaar op wordt onthaald, lijkt het haast iets wat gewoon en te verwachten is.  Is dat ook zo ?  Enkel omdat het altijd zo geweest is ? 

Ik ben inmiddels voor mijzelf zover dat er een vorm van acceptatie is.  Mijn kijk op het geheel is onveranderd, maar ik doe er minder mee.  Dit in het kader van ergens over druk maken.  De dagelijkse morfine voelt wat pijnbestrijdend goed.  Het idee van dagelijkse pijnstilling niet.  Het lijkt ook alsof het doorwerkt op mijn gestel.  Het kon zijn dat ik me dat inbeeld, maar nu ik al drie keer, één keer domweg vergeten, maar dus drie keer geen tabletje gebruikt en dat alle drie keren moeten bekopen met wakker liggen en (te)veel pijn.  Dus dagelijks een pilletje. 

Het nieuwe normaal, zullen we maar zeggen . . .  Niets is blijvend, behalve de verandering.  Niets is normaler dan normaal te doen.  Ook abnormaal is trouwens, in dezelfde context als asociaal, niks anders dan een vorm van.  Ook iets dus, wat aan verandering onderhevig is.  Ik hoor u zuchten, “Aha”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: