Wie knipt en geknipt is

Terug in de tijd

Toen ik nog maar een klein kereltje was, beter gezegd nog te jong om zaken goed te kunnen begrijpen, kwam met enige regelmaat de huiskapper bij ons langs.  Kortgeleden heb ik nog van één van mijn broers gehoord, dat hij naast dat knippen ook nog andere handel had.  Iets met tabak of zo, maar dat is niet opgeslagen in mijn herinneringen.  In elk geval niet iets waar ik nog wat van weet.  Dat knippen is mij meer bijgebleven.  Deze man had met de uitvoering eigenlijk maar twee soorten kapsels op het oog. 
Een dames- (lees jonge meisjes) en een herenkapsel. 
Lees, met gebruikmaking van een tondeuse de hele zaak te millimeteren, zodat door middel van het volgen van de vorm der desbetreffende schedel, in het overgebleven haar, aan de ingekorte zijde, de vorm van het zich er onder bevindende hoofd werd gekopieerd. 

Geen ontkomen aan

Om de zoveel weken, misschien wel maanden, kwam deze kleine man op zijn brommertje met zijtassen.  Daarin bevond zich, voor zover ik het weet, het koffertje met de kappersbenodigdheden.  Maar dus naar aannemelijke waarschijnlijkheid ook andere zaken.  Zijn transsportmiddel werd aan de linkerzijde van de deuren naast de portiek geparkeerd. 
Terwijl ik dan op het speelrek, dat zich op het voor onze flat liggende plein bevond, zat, ging ik met mijn kleine kinderhandjes door mijn, tot de vorige maal dat hij ons met een bezoek vereerde, aangegroeide kapsel.  Waarvan je niet kon zeggen dat ik het met een opgeruimd handgebaar achter mijn oren kon vegen.  Wat mij altijd heel aantrekkelijk had geleken. 
Ik zag dat wel eens bij anderen waar het haar wel de nodige lengte had weten te bereiken.  Waarschijnlijk op tv, aangezien langharig tuig bij ons thuis toch een beetje gemeden werd, maar dat terzijde.
Eén voor één werden wij dan binnengeroepen, de jongste als laatste, om in de keuken plaats te nemen op een krukje, waarna hij dan zijn eenvoudige kunsten op onze hoofden botvierde.  Zich op die simpele wijze af te reageren op de mens en maatschappij waar hij heel misschien enorm in teleurgesteld was.  Dit, of hij sprak gewoon in het algemeen zeer weinig.

Een andere kijk

Later heb ik wel eens gedacht dat hij misschien de Nederlandse taal niet machtig was, of gewoon een hekel aan kleine kinderen had.  Maar dat had waarschijnlijk ook te maken met zijn uiterlijk.  Jarenlang heb ik werkelijk gedacht dat hij de leider van de Duitse natie van de jaren dertig veertig in hoogst eigen persoon was. 
Terwijl deze gast onze haarlengte inkortte, met een hoogst irritant zoemende tondeuse, maakte hij, en ik spreek hier puur en alleen van mijn overgebleven indruk, bevredigende geluidjes. Alsof het hem een groot genoegen gaf, zijn slachtoffertjes in angst en beven een knipbehandeling te doen ondergaan.  Misschien dat het toch geen lachje was. 
Heel veel verder in de tijd, in die oude vampierenfilms met Christopher Lee, heb ik toch iets van herkenning gezien.  Net voordat hij zijn tanden in een slachtoffer zette. 
Ook indertijd die eerste commercials van dat Italiaanse automerk, waarbij er gegrijnsd werd door een motoragent die gepasseerd werd door de bestuurder van het type auto waarvoor reclame gemaakt werd.  Ja ja, “Je blijft altijd lachen met een Fiat Panda.“

Een stapje verder in de tijd

Jaren nadien ging ik wel eens naar het kappertje die een straat verderop van waar wij woonden, zijn kapperszaakje runde.  In mijn herinnering heeft zich de zekerheid genesteld, dat beide barbieren dezelfde naam droegen, maar daar kan ik natuurlijk volledig naast zitten.  De laatste was een zeer vriendelijke man, iemand die de tijd voor je nam.  Het was altijd weer een waar genoegen mij in de oud en versleten kapperszetel neder te zetelen, om daar door het oude baasje gekipt te mogen worden. 
Eens heeft hij mij haarfijn uit de doeken gedaan hoe dat nu werkelijk ging met die reclame over het zelf thuis knippen met behulp van een soort scheermesje.  Dat werd aangeprezen als hét ultieme product om daarmee de kapperskosten te drukken.  Hij begon met de woorden, ”Kijk, er gaat iemand met dat attribuut voor de camera staan, en doet alsof hij begint. 
Dan zetten ze de camera stil, waarop een echte kapper de zaak keurig regelt en een prima resultaat achterlaat.  Dan komt de eerste weer met dat snijmesje, en vervolgen ze de opnames”.  Dat is me steeds bijgebleven. 

Ik denk dat deze oude barbier er een zeer heldere en vooruitziende blik op nahield.  Te weten dat niet alles wat je op de kijkkast wordt voorgeschoteld, de waarheid is.  Soms zelfs niet in de buurt van.  En onze Adolf, op zijn  gedateerde Solex met zijtassen ?  Ach, ik ben er overheen gegroeid.  Iets wat je van mijn huidige haardracht dan weer niet kunt zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: