Meer valt hierover niet te vertellen

Het begin van een einde

Het is niet makkelijk om groen te zijn.  De hele dag maar rondlopen in de kleuren van de bladeren of het gras.  Kijk, dit is ook een manier om een verhaal te beginnen.  Kermit heeft dat zo bewogen in een aflevering van “The Mupped Show” gezongen.  ( eigenlijk Jim Henson, de stem en bedenker van deze
onovertroffen poppenshow ) 
Maar eigenlijk wil ik het juist gebruiken, om een verhaal mee te besluiten.  Het is een lang verhaal geworden.  Langer dan ik het mij, nu ruim twee jaar geleden, had voorgesteld.

Een korte terugblik

Helemaal in het begin heb ik geschreven, dat dit soort verhalen soms beëindigd worden door iemand anders dan diegene die er ooit mee begon.  Om de simpele reden, dat de kanker het laatste woord had.  Niet helemaal waar, althans dat is mijn overtuiging.  Ik blijf er in geloven dat God het laatste woord heeft.  En ja, ook hier laat ik een ieder weer vrij om dat niet zo te zien.  Op de lange weg die ik, en die wij als gezin, hebben afgelegd, zijn vele afslagen gepasseerd.  Naast een vrij agressieve tumor op de verkeerde plek, zo ervaar ik dat nog steeds want geloof mij de impact van het missen van je prostaat hakt er best wel in. Dan de naar alle waarschijnlijkheid de, tot nu toe althans, blijvende beschadigingen, maar ook is er, nog steeds, het angstige gevoel van een burn-out. 
Nu wil ik hier niet te veel nadruk op leggen, want het is prima te doen.  De meeste tijd dan.  Alleen heel soms, soms te vaak, merk ik dat er een gevoelige plek is achtergebleven. 

Wat doe je er aan ?

Een karakter heb je, dat valt niet te veranderen.  Wat mijn idee daar over is, heb ik al eerder verteld.  Je kunt er mee leren omgaan, net als auto rijden wanneer de wegen glad zijn.  Die gladheid kunnen we niet oplossen, we kunnen wel onze snelheid en weggedrag er op aanpassen.  Ook nu, na al een paar maanden uitgerangeerd te zijn, als ik een afkeuring zo mag omschrijven, ontdek ik steeds weer nieuwe dingen.  In mijzelf dan, niet dat u hieruit het idee zou opvatten dat ik aan uitvindingen werk.  Het gaat mij steeds beter af, mij niet in te laten met zaken waar ik toch niets aan kan veranderen.  Natuurlijk zie ik dezelfde fouten gemaakt worden die ik zo vaak heb zien maken, maar het is niet aan mij er wat aan te doen. 

Er is heel misschien iets veranderd

Al heb ik dan als één van mijn lijfspreuken, dat “Ieder mens recht heeft op zijn eigen fouten”, toch heb ik steeds de onweerstaanbare neiging gehad er iets van te zeggen of in het kwalijkste geval, er iets aan te doen.  Als er iets verliep zoals ik had voorspeld, dan gooide ik ook nog een handje zout in de wonde met de woorden, “Ik had het toch gezegd”.  Zolang er geen blijvende schade aan mens of machine of onoverkomelijk kosten mee gepaard gaan, hou ik mij nu stil.  Dat zegt mijn verstand.  Mijn karakter echter denkt daar, tot mijn desillusie, vaak totaal anders over.  Zoals ik al zei, we werken eraan. 

Het karakter zien als groen

Audi, vide, tace, si tu vis vivere in pace. (Hoor, zie en zwijg, als je in vrede wilt leven)  Kan een karakter trouwens denken, of werkt het als een instinct ?  Kijk, dat zijn dingen die dan weer door mijn hoofd gaan.  Er zijn altijd meer kanten aan wat er ook gebeurt.  Er zijn diverse invalshoeken, zoveel gekken zoveel ideeën.  En één gek kan meer vragen dan vele professoren kunnen beantwoorden.  Sorry, ik laat mij gaan.  Iets van vroeger kwam ineens weer bovendrijven.  Hebt u dat ook wel eens, of ben ik de enige ?  Nee, het is niet eenvoudig om groen te zijn.  Het is niet gemakkelijk om blind te zijn.  Of doof.  Of in een rolstoel zitten.  Of stemmen in je hoofd te horen.  Of een zodanige beschadiging in je hersens gehad te hebben dat er iets niet meer werkt, ofwel geestelijk dan wel lichamelijk of beide.  Dan is het niet eenvoudig daarmee verder te leven. 

Resumerend

Dus, de balans opmakende, mij hoor je niet klagen.  Groen is de kleur van de herfst die ons weer de rust en koelte brengt na de hitte van de zomer.  Groen is de kleur van het in de ochtenddauw ontwakende gras.  Groen is de kleur van de bladeren in vele tinten aan de bomen en struiken. 
Groen heeft ook nog iets met de nare uitwerking van een iets te buitensporig drankgebruik, maar dat laat ik in deze setting even buiten beschouwing.  Dat zou stellig een ontnuchtering zijn.  Mensen die met wat voor gebreken ook rondlopen, dan wel rijden (als lopen er niet meer in zit ), zijn niet alleen.  Het is niet iets wat afwijkt van het “normale” leven.  We horen er gewoon bij.  Mogen er zelfs bij horen. 
Het is goed te weten, hoe goed het leven is.  Geen, “Morituri te salutant”, maar, “Zij die gaan leven, groeten u”. 
Voor mij met de kracht van hierboven. Wat ik dan ook een ieder wens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: