Voor toen en nu mijn excuses, ook voor de toekomst.

Ergens is het begonnen

Achteraf gezien geef ik ruiterlijk toe, dat ik niet altijd de makkelijkste ben geweest in de omgang. Daar kan ik onverlet aan toevoegen dat ik daar nog steeds een handje van heb. Of het aangeleerd gedrag is, of dat ik het in de genen heb doorgegeven gekregen, ik zou het met de hand op mijn hart niet durven erkennen. Als het, in mijn leven opgedane, ervaring betreft, dan ben ik er in elk geval op tijd mee begonnen. Voor zover mijn geheugen reikt, ben ik nooit anders geweest.
Dat zou inhouden dat ofwel mijn geheugen ergens hiaten laat vallen, of, in het meest gunstige geval, het niet mijn eigen schuld is. Alles geheel terug te voeren op mijn voorvaderen. Daarbij ter vervollediging aangevoerd, dat ook zij geen enkele blaam treffen. Dat u niet denkt dat ik een poging doe de schuld af te schuiven op hen die niet meer onder ons zijn.
Wel kan ik mij nog goed voor de geest halen, hoe mijn omgang was met mijn oma. Al woonde zij een behoorlijke afstand bij ons vandaan. Enschede-Utrecht een wereldreis in die tijd. Maar als zij er was, dan wist je ook dat zij er was.

De juiste weg

Haast ben ik er wel van overtuigd, dat ik in mijn werk er vaak op gehamerd ( leuk begrip voor iemand uit de timmerindustrie ) heb, dat dingen ook anders gedaan konden worden. Waarom iets anders doen terwijl je het zo geleerd hebt ? Er zijn nog altijd meer wegen die naar Rome leiden. Ondanks alle soorten van navigatiesystemen, die ons proberen wijs te maken dat hun weg de enige juiste is. Al heel vaak heb ik gezegd, tegen een stageloper of een nieuwe collega, dat het een goede zaak is, te zien wat je doet. Erbij na te denken, waarom je iets doet zoals je het doet. Uit ervaring, of omdat lang geleden iemand, die dacht dat hij het wist, jou heeft geleerd iets net zo te doen. Waarvan hij dus zonder twijfel uitging, dat het de juiste wijze was. Helaas moet ik hier dan, nogmaals, toegeven, dat ik een eigenwijze drol ben.
Mijn standpunt is, “Iets zou altijd beter kunnen”. Als blijkt dat het niet beter kan, dan heb je er in elk geval over nagedacht en het niet blindelings overgenomen.

Achteraf gezien

Er zit, nu ik er regelmatig over nadenk en op mijn leven terugkijk, ook een keerzijde aan deze medaille. Ten eerste dat ik het, zoals ik dit stukje begon, niet altijd gemakkelijk heb gemaakt voor de buitenwereld om mij heen. Collega’s, familie, vrienden en lieden met wie ik menig bestuurlijk lidmaatschap heb gedeeld. Dan het tweede, ik kom er niet van af. Nog steeds zie ik anderen onnodige fouten maken. Niet altijd onherstelbare, maar onnodige. Ja, en steeds ligt de oorzaak in het niet inzien dat het veelal zo eenvoudig is. Als je maar bereid bent op te letten of oprecht naar anderen te luisteren.
De slogan is niet voor niks, “Wat gaat goed, en wat kan beter”. Wat ik hier nog wel in alle eerlijkheid zou willen opmerken, is dat ik niet om excuses ga vragen. Ook niet als ik medemensen, door mijn wijze van steeds maar de zaak in twijfel te trekken in wat zij deden of dachten te weten, op enigerlei wijze zou hebben gekwetst. Laat ik er helder over zijn. Zelf ben ik nog het meest geraakt. Als anderen de zaak, wat het ook geweest mocht zijn, allang weer vergeten waren, dan liep ik daar soms nog weken of maanden mee rond. Voor de duidelijkheid, ik weet het nu nog.

Geen wonden

Ik besluit hier met een stukje tekst van mijn grote held, Reinhard. Het lied, “Es bleibt eine Narbe zurück”.
“Doch bedenk, wenn du meine Schuld einschätzt: Von jeder Wunde,
die ich dir zugefügt hab’, bleibt auch mir eine Narbe zuletzt”.

Nee, onherstelbare wonden zal ik niemand hebben toegebracht. Al heb ik best wel vaak met de onnodige frustraties rondgelopen, en daarbij de ander diverse soorten van leed toegewenst. Alhoewel het hier niet verder ging dan het, bijvoorbeeld, laten vallen van een hamer op je tenen net nadat de werkschoenen waren verwisseld voor de open sandalen.
Op zich vrij pijnlijk, maar niet levensbedreigend. Van alles wat ik, betreffende mijn drang enige verbetering of helderheid te weeg te brengen, een naïef persoon heb aangedaan, het heeft bij mij ook steeds een kerf, een litteken, achtergelaten.
En nu ? Eerlijk gezegd, kan ik er steeds beter afstand van nemen. Na alles wat ik inmiddels heb mogen beleven, vind ik het wel prima. En ach, de valkuil blijft. Dus bij voorbaat, aan een ieder die het moogt treffen, mijn oprechte excuses.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: