Een pijngrens, vergeefs moeite en een teleurstelling

Afgelopen week twee keer mijn toevlucht genomen tot morfine. Dat druist volledig in tegen mijn besluit om niet vaker dan eens in de hooguit vijf tot zes weken hier op terug te vallen. Soms breek zelfs ik met mijn eigen regels. Woensdag een vrij drukke dag gehad. Deels weer mijn eigen schuld. ‘s Morgens, zoals elke week, het gebeuren bij De Regenboog.
Daar kwamen twee dames om mij een aantal keren, zoals vroeger verwoord werd, vast te leggen op de gevoelige plaat. Zij hebben wat foto’s van mij gemaakt. Van zo’n beetje tien uur tot iets voor twaalven. Ja, deze dames gingen niet over éénnacht ijs.
De reden om mij zo vaak, en met verschillende andere daar aanwezigen, te fotograferen, is vrij eenvoudig. Zij kwamen namens Cosis, de organisatie waaronder dit AC valt.

U zult zich nu afvragen, waarom dan ik het slachtoffer was op foto’s ?
Kijk, nu komen we er. Een tijdje geleden, is mij gevraagd of ik niet zo af en toe iets wilde schrijven over wat ik zoal ervaar in mijn hoedanigheid als vrijwilliger bij het centrum hier in Stadskanaal. Er werd zonder meer van uitgegaan, dat ik daar wel aanleg voor had. Ze noemen het bloggen.
Zelf heb ik, zoals ik twee jaar geleden toen ik begon met schrijven over het wel en wee van iemand met mijn klachten, al eens gezegd dat ik dit woord pertinent niet wilde gebruiken. Ik noemde ze mijn verhalen.

Nu schijnt het zo te zijn, dat langere teksten, we hebben het hier over meer dan driehonderd woorden, dat deze niet gelezen worden op ons onvolprezen internet. Tegenwoordig zijn wij zo snel verveeld, dat wanneer er een (te) lange tekst staat, er bij voorbaat al wordt afgehaakt.
Zelf begrijp ik dat niet. Als een tekst mij boeit, dan wil ik dat gewoon helemaal lezen. In mijn optiek zegt dit dus minder over de lezer, dan over inhoud van het geschrevene en de wijze waarop het geschreven is. Zoals daar zijn, de zinsbouw, de woordkeuze en hoe het gebracht wordt.

Een voorbeeld.
1/ Vanmorgen werden wij wakker in een vakantiehuisje zonder uitzicht op de Moezel vanwege mist.
2/ Toen wij vanmorgen, in het prachtige park Mont Royal gelegen nabij het kleine pittoreske Duitse plaatsje Kröv, onze ogen opsloegen en onze blik naar buiten wierpen om de gedwee stromende Moezel te bewonderen, werd deze geheel aan het zicht onttrokken door een ondoordringbare sluier van als mist verklede bewolking die laag over de steile heuvels tussen de naar de hemel wijzende dennenbomen zweefde.
( Ik overdrijf natuurlijk een beetje, want hier en daar glooien de heuvels en er staan uiteraard meer soorten bomen dan alleen dennen. Verder konden we zo heel af en toe best een flink stuk van de rivier, en het dorpje in de verte, zien )

Waar het om gaat is, hoe vertel je iets. Hoe kun je het zo brengen, dat we verder willen lezen. Nou bijvoorbeeld door nu terug te komen op dat van “deels mijn eigen schuld ”. Er moet dus nog iets komen, wat daar enige licht op werpt.
Al veel te lang geleden heb ik mijn dochter beloofd, voor haar een nieuwe kast te maken. Het materiaal stond al vrij lang te wachten. Daar in mijn schuur heb ik gepoogd te doen als vroeger. Zeker vier keer heb ik het gevoeld. Het is genoeg. Maar ja, ziet u, ik had de houtkachel aan en een muziekje erbij, en wilde iets af maken.

Dit alles speelde zich ruim een week geleden af. Nu naar het heden.
Het bloggen is van de baan. Degene waar ik mijn korte stukje naar had verzonden, heeft na twee weken gereageerd. In haar mail stond letterlijk, Ik heb je blog herschreven.
Waar ik dus al voor gewaarschuwd was, en ook wel wat huiverig over was, is gebeurd. Dit voelde niet goed. Als er een keurig, voor een ieder goed te volgen zonder moeilijke of onnette woorden, verhaal wordt aangeleverd, dan ga je daar niet aan sleutelen !

Vraag dan niet om iets te verwoorden wat er zich zo afspeelt in een dagopvang cq inloop. Stuur een mailtje naar de begeleiding, en informeer naar wat ze meemaken, bak daar dan zelf in de verplichte stijl een woordenbrij van. Zet dat fijn op je site, maar laat mij er buiten.
Ja, ik was behoorlijk gepikeerd.

Alsof je bij een schilder, die een prachtig laaghangend wolkendek boven met dennen begroeide heuvels langs een kalm stromende rivier op een doek heeft geschilderd, de kwast overneemt en er met enkele onkundige halen de zaak volledig verprutst.
Mijn excuses. Ik ben hevig teleurgesteld.
Sorry voor de genomen moeite en de gemaakte foto’s.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: