Onder zware druk ontstaan soms de mooiste dingen.

Met een redelijk aantal slagen om de arm, durf ik hier op dit moment bekend te maken dat het nu, precies twee jaar later, er zonder gekheid iets als een balans lijkt te zijn gekomen. Een paar maanden voor de genoemde twee jaar begon het dus met, waar ik achteraf van moet toegeven dat het inderdaad zo was, een vorm van burn-out. Het blijft voor mij een strijd, die nog niet is afgerond. Een strijd tegen beter weten in. Dit mag u voor tweeërlei uitleg opvatten. Sommige pogingen er iets aan te doen, zijn bij voorbaat al als zinloos te benoemen.
In de volksmond heet dat, pogingen. Het is welhaast onmogelijk tegen je eigen karakter in te gaan. Het is voor zover als ik het me kan voorstellen, niet mogelijk je aard, je wezen, te veranderen. Persoonlijk denk ik dat je er wel mee kunt leren omgaan. Sommige gasten die deze aarde bewandelen, hebben daar een heel leven voor nodig. Je bent wie je bent.

Heel soms worden we gezegend met een moment van helderheid. We mogen dan even afstand nemen van wie we, als een derderangs acteur in een slecht geregisseerde film, spelen. Want laten we wel zijn, het hele leven is een spel. Al vaker heb ik dit genoemd. Al eerder onder woorden gebracht, dat wij slechts een rol vervullen. Helaas is er geen script of een draaiboek van onze levenswandel. Ook trouwens geen handleiding over hoe wij met onszelf om moeten gaan, maar dat terzijde.
Vanaf de leeftijd dat we een beetje gaan denken, gaat het vaak al mis. We groeien dan, zonder opzet, naar een, vooraf gezien, nog braakliggend individu. Een beetje zoals door een ondoordringbaar woud, zonder kompas of plattegrond, een weg zien te vinden. Een weg naar ergens anders. Een weg die we zelf ook nog moeten plaveien. Ook dat ergens anders, staat trouwens nergens op een kaart aangegeven. Natuurlijk hebben we voor ons leven, een bepaald doel voor ogen. Daar werken we naartoe. En ja, bij enkelen leidt dit zo af en toe tot een succesje. Echter, mogen we in die gevallen spreken van een succesvol leven ?

Laat ik er duidelijk over zijn, ik heb steeds getracht het goed te doen. Met de volle overtuiging ben ik mijn weg gegaan. Nu ik dus twee jaar de tijd heb gekregen om op mijn gelopen koers, met soms wat weemoed, terug te mogen kijken, kom ik in veel gevallen tot een andere conclusie. Niks valt daar meer aan te wijzigen. Het zijn gesloten hoofdstukken. Alleen had ik het soms in wezen anders willen zien. Mocht ik het allemaal nog eens overdoen, dan deed ik het echter net zo. Dit is wat ik wou zeggen, het zijn mijn bewandelde wegen. Het heeft mij gebracht waar ik nu ben. Zonder de kanker was ik misschien nog een stuk verder gekomen, maar dat zullen we nooit weten. Soms komt een leven onder wat meer druk te staan. Net als bij diamanten. Die worden gevormd onder zeer grote druk. Met een mensenleven gaat dat soms ook zo. De gevormde edelsteen is dan zo sterk, dat het gebruikt kan worden om andere materialen te bewerken. Zover wil ik dan niet gaan. Een muziekalbum draagt ook deze titel.

Danny Vera, Pressure makes diamonds. Mijn persoonlijke mening, anderen mogen dat anders zien, een meesterwerkje. Het titelnummer van dit album is een prachtige ballade. De song Roller Coaster is een geniale compositie, fantastisch om te beluisteren. Hier komen twee, mij vertrouwde, onderwerpen in voor. Eerst de rollercoaster, de achtbaan, die ik heb mogen ervaren. De upps en downs in het opgebrand zijn. En de gevolgen, de blijvende beschadigingen, na de verwijdering van een tumor.
De magnolia is al vele jaren mijn lieveling in de tuin. De reden ? Jim Croce. Al vaker heb ik laten doorschemeren, dat deze singer/songwriter verreweg mijn meest gewaardeerde artiest is.
In zijn klassieker, “Alabama rain”, komt ook de magnolia voor. “ Dusty haze on summer highways, sweet magnolia callin’ “.

Toch vind ik bij bovengenoemde geluidsdrager, Pompadour Hippie de mooiste. Grappig eigenlijk dat ik ineens ergens iets herkenbaars hoor.
Jan Klaassen de Trompetter, daar zit naar mijn mening een haast identiek loopje in.
Mijn excuses, het kan natuurlijk ook zijn dat ik het wil horen. Iets vertrouwds en herkenbaars. Net als ik in mijn leven had gewild. Dat is dus achteraf. Daar hoef ik me niet meer druk over te maken. Om het maar eens krachtig uit te drukken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: