Soms zit het niet mee, maar wat is tegenzitten ?

Misschien overkomt u dat ook wel eens. Zou zo maar kunnen. Mij vaker dan wat mij betreft nodig is. Blijf je natuurlijk wel met de vraag zitten, wat er zoal nodig is. Dat weten derhalve dikwijls achteraf is. Al moet ik daar dan voor mijzelf aan toevoegen, dat achteraf soms staat voor vele jaren.
In wezen moet ik nu beamen dat, en dat wist ik heus wel, dat alles wat er de afgelopen twee jaar is gebeurd, ook heftig voor mijn naasten is geweest. Misschien nog wel met meer impact dan voor mij.

Kortgeleden is een kennis van ons overleden. In het midden gelaten of ik hem echt goed kende, al voelde het wel zo. Zo af en toe kruisten onze wegen zich ergens. De eerste keer al zeker dertig jaar geleden. Ondanks dat ik hem niet heel vaak zag, voelt zijn heengaan toch als een verlies. Hij was een gelovig man, en wist dus waar hij heenging. Als het voor mij al voelt als een gemis, hoe moet dat dan wel zijn voor zijn vrouw en kinderen ? Hij had kanker, en was al lange tijd ziek. Voor zijn familie zullen het niet dezelfde Kerstdagen geweest zijn. Hoe sterk er ook geloofd wordt dat hij het nu beter heeft dan hier op aarde, is er de lege plek. De lege stoel. Het lege bed.

Ook ik wil er in geloven, dat het goed is zo. Mijn leven gaat door, maar juist ook het leven van mijn geliefden. Het had allemaal heel anders kunnen gaan. Zo is het dus niet gegaan. Is het te begrijpen dat er iets grondig is veranderd ? Als ik alleen maar weer terugdenk aan het moment dat Nina stopte met ademhalen. Onze kleindochter, vier weken oud. Alles wat er toen is gebeurd. Hoe het zo goed mocht komen. En toch, er is iets wat veranderd is. Het wordt nooit meer het oude. Ergens begin ik er steeds op te rekenen dat er iets mis gaat.

Afgelopen Tweede Kerstdag was dat dus ook zo. Een tegenligger, die iets te ruim de bocht nam op een smalle weg. Als mijn dochter naast mij niet riep, “Pap, pas op !”, had ik hem geraakt. Ik hield juist mijn aandacht gericht op de berm, om daar zo strak mogelijk langs te sturen. Het is daar een vervelende bocht om te rijden. Veel snelheid had ik niet, hooguit dertig, we waren net de weg opgedraaid. De berm bestond uit tot modder gereden grond, begrensd met een vangrail. Door snel te sturen kon ik de tegenligger ontwijken, maar belandde daardoor wel met vier wielen in de natte berm. Een verwoede poging weer terug te sturen, had geen enkel effect.
Het zal misschien een seconde of twee geweest zijn, waarschijnlijk iets minder, tot wij de metalen vangrail raakten. Deze geeft, zoals te verwachten was, niet mee. We zijn er met de zijkant van de auto langs gegleden. Voldoende om onze, net vijf maanden geleden aangeschafte, auto in die staat te brengen dat er een sleepwagen aan te pas moest komen. Gelukkig was er niemand gewond. Zelf ben ik er, tot mijn grote verbazing, heel rustig onder gebleven.

Zou het zo zijn dat we kunnen wennen aan onaangename situaties ? Hier wil ik aan toevoegen, dat ik absoluut een groot vertrouwen heb in de toekomst. Al heel vaak heb ik opgemerkt, dat we geen garantie hebben meegekregen toen wij deze wereld betraden. Vanaf het moment dat wij geboren worden, staan wij bloot aan gevaar. Elke keer als wij weer veilig daar aankomen waar onze bedoeling was te arriveren, is dat een geschenk. Velen zien dat niet zo. Ik laat een ieder daar vrij in, van te vinden wat ze willen. Daar tegenover zou ik dan wel stellen, zeik er ook niet over als het net even anders gaat.

Kom ik terug op het leren kijken naar het grotere geheel. Een steentje dat in het water wordt gegooid, veroorzaakt kringen. Soms letten wij teveel op dat steentje. Vroeger toen de auto’s wel eens wat olie lekten, zagen de plassen langs de kant van de weg er wat onsmakelijk uit. Een oplettende enkeling zag, zodra er in gestapt werd, alle kleuren van de regenboog verschijnen. ( geleend van Jan van Veen ) Zo valt er veel te leren.
Als iemand ernstig ziek wordt, dan raakt dat meer mensen dan alleen de patiënt. Iets als kanker wordt door alle naasten beleefd. Ieder op zijn of haar eigen manier. Nu weet ik dat ook. Beter geformuleerd, nu ben ik daar ook met mijn, soms wat, kortzichtige neus opgedrukt. Gelukkig maar. Een mens is nooit te oud om te leren.
Ik dank mijn Schepper elke dag. Hij weet het allemaal, en voelt wat wij voelen. Weer wil ik hier benadrukken, dat ik dit geloof. Niet zeggen dát het zo is, maar mijn persoonlijke overtuiging. Laat ieder hiervan denken wat zij willen. Ik blijf er in geloven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: