Stralende sterren

Orion

In de winterperiode, tenminste zo noemt men deze tijd van ergens begin november tot zo’n beetje eind februari, dan kunnen we aan een heldere hemel het sterrenbeeld Orion zien staan. Wat mij persoonlijk aangaat, de mooiste constellatie. Uiteraard is daar een reden voor. Dat vertel ik straks.

Toen een bepaald automerk deze benaming ging gebruiken voor een nieuw type, had ik meteen al een hekel aan dat model. Hetzelfde overkomt mij als ik bij reclames op tv of de radio weer hoor hoe een bestaande song wordt misbruikt ter aanprjzing van één of ander, zogenaamd, nieuw product. Dat is al lang geleden begonnen met, ”Time in a bottle”. Om welk product het daar trouwens ging, is mij niet bijgebleven.
Op de ontering van klassiekers mag wat mij betreft een boete staan. Een lijfstraf vind ik dan weer net wat tever gaan. Dat er, tot dan toe onbekende, artiesten die hun muziek er voor lenen, is nog wat te zeggen. Dat is slechts een poging om door te kunnen breken en bekend te worden, wat bij een enkeling ook daadwerkelijk lukt. Echter het willekeurig gebruik maken van bestaande nummers, zou niet nodig moeten zijn. Johannes Bouwens zal hier trouwens anders over denken. Google maar even.

Steeds heb ik er genoegen in gehad bepaalde liedjes mooi te vinden, die je weinig hoort. Als ik een top tien zou mogen samenstellen, stonden daar voor het meest wat, bij het grote publiek, onbekende nummers in.
Terug naar de sterren. Een paar keer heb ik iets aangevraagd bij de regionale radio Noord, en alle keren ging het om muziek die je er niet meteen zou horen. Mijn sterren. Zo noem ik Phil Coulter, met zijn “The town I loved so well”. Vanzelfsprekend mijn grootste held, Jim Croce. Veel te jong overleden. Die keer met, “These dreams”, mijn eerste kennismaking met zijn muziek.
De derde keer ging het om Reinhard Mey. “Hilf mir”, had ik aangevraagd. Haast een gospel, als je de tekst een beetje volgt. Volgend jaar komt zijn volgende, ik zeg bewust niet laatste, album uit.

Soms staan sterren zo ver bij ons vandaan, dat wanneer wij ze zien ze misschien al verdwenen zijn. Hun licht is dan nog steeds onderweg. Dit heb ik dus niet gecontroleerd, maar ergens gehoord of gelezen. En voor waarheid aangenomen. Zo zijn er dus ook sterren als in artiesten. Daar is het soms nog sterker. Zodra ze het tijdelijke voor het permanente hebben verruild, vliegen de inkomsten omhoog. Nadat Elvis in 1977 was heengegaan waren zijn elpees niet aan te slepen. Nog steeds horen we zijn muziek langskomen.

Die keer dat ik op de radio was met Jim Croce, heb ik nog een opmerking gemaakt over het feit dat hij een groot artiest had kunnen worden. Voor zover hij dat bij een aanzienlijk publiek absoluut al niet is en blijft. De presentator zag dat anders en maakte de opmerking dat, het was ‘s morgen tegen een uur of negen op Eerste Kerstdag, “Nu ook alle Elvis fans wakker waren”. Ik heb trouwens vele elpee’s van hem in mijn collectie, ook de eerste die in Nederland na zijn overlijden werd uitgebracht.
Ja, ook ik deed daaraan mee.

In tegenstelling tot de maan, kunnen sterren zelf licht produceren. Onze aardse sterren missen die eigenschap. Al staan ze vaak wel in de, soms spreekwoordelijke, schijnwerpers. En zij die dat niet staan willen het heel graag, tot het hen teveel wordt en dan opbranden. Hier is dus de vergelijking met echte sterren wel weer te maken, die branden aan het eind van hun bestaan ook op. Hun licht straalt dan, net als bij enkele artiesten, nog lange tijd na. Orion.

Wat heb ik met Orion ? Een goede vriend van mij, helaas op negentien jarige leeftijd overleden aan leukemie, had een telescoop. Zo’n echte grote, voor mijn toenmalige doen dan. Regelmatig ging hij met dat ding op een driepoot achter zijn ouderlijke huis in de tuin staan, en tuurde de wolkeloze hemel af. Misschien dat hij dat nu van de andere kant bekijkt. Daar stond helder net als de kleine en grote beer, het unieke sterrenbeeld met de superster Betelgeuze in de gelederen, 950 tot 1200 keer groter dan de zon. U mag dit ook nakijken.
Als ik daar aan een wolkenloze nachtelijke hemel dit gesternte zie staan, dan denk ik altijd weer een Jakob. Mijn goede vriend van destijds. Alles heeft zo zijn tijd. Van komen, er zijn en weer gaan. Helaas soms te vroeg, soms te jong.
Elke keer als ik weer aan mijn kameraad denk, dan schijnt hij toch. En ik geloof echt dat er leven na de dood is. Net als er voor trouwens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: