Schrijven, slijpen, schrappen en sorry

Aansluitend op het laatst geschreven stukje.  Wat vormt een mens ?  Ook, wat drijft een mens om zich te vormen ?  Willen we gevormd worden ?  Kan een mens drijven ?  Zijn we te vormen ?  Voor de vorm vul ik hierbij aan, dat het om mensen gaat die al enige vorming hebben genoten.  Vorige week had ik het met iemand over het maken van beelden met een kettingzaag.  Er wordt dan net zoveel hout van een boomstam verwijderd, tot er dát overblijft wat de kunstenaar voor ogen had. 
Nou ligt het niet in mijn aard om met een kettingzaag anderen te lijf te gaan, om zodanige aanpassingen te bewerkstelligen derhalve hun uiterlijk een andere look te geven.  Afgezien nog van het gegeven dat mijn kunstzinnige blik niet van dien aard is ook maar iets van een herkenbaar sculptuur te creëren.  En ook moet ik eerlijk toegeven iets tegen bloed te hebben wat niet omringd is door intact zijnde aderen.  Weet u, ergens las ik eens dat kinderen ongeslepen diamanten zijn.  Daar mag dan de conclusie uit getrokken worden, dat er in de basis al iets is. 
De kunst van het ouderschap bestaat dus voor een groot deel uit de onnodige delen, bij wijze van spreken, er af te slijpen.  Nee, ook hierin hou ik mij afzijdig in het hanteren van de slijptol.  De reden hiervoor moge uit voorgaande duidelijk zijn. 
Om terug te komen op die met motorzaag vervaardigde kunstobjecten.  Wanneer er in het heetst van de strijd een oortje teveel wordt verwijderd, dan is het niet meer te herstellen.  Behalve dan in het enkele geval dat het om een borstbeeld gaat van een beroemde, reeds overleden, schilder.  Dan blijft het nog iets van herkenning houden.  Ook bij het bewerken van een diamant moet de slijper er dus goed opletten dat hij niet te ver gaat.  Een gelijmde diamant heeft een aanmerkelijk lagere marktwaarde.  Herstellen is hier geen optie.  Only presure makes diamonds.  En zoveel druk kunnen wij niet opbouwen.  Nogmaals naar de kinderen.  Ook hier werkt het onder zware druk zetten van je never nooit niet.  ( Een uitdrukking die mijn oudste broer graag mocht gebruiken, als hij iets krachtig uit wilde drukken )  De kunst ligt dus weer in de dosering.  Hoever moeten we gaan ?  Wanneer kan er nog een tandje bijgezet worden, en wanneer zijn we toch net te ver gegaan. 
Hier kunnen we dus ook de welbekende lat aan toetsen.  De lat te hoog en we lopen er onder door.  Te laag, en we zien geen lat.  Een helder zelfbeeld vormende van wat de waarheid eer aan doet, dat is verreweg het hoogst haalbare.  Hier doel ik dus op, wanneer we zelf datgene in gaan inzien wat anderen in ons, en ons handelen, zien.  Dan logischerwijs er van uitgaande, dat de ander het juiste onsbeeld voor ogen heeft.  Daarbij de splinter in hun oog en de welbekende eigen balk daargelaten.  Het blijft een beeldspraak. Wat wil ik eigenlijk zeggen ?  In wezen niets meer of minder dan dat ik moeite heb met hoe het nu gaat.  Het lukt mij niet, mijzelf te hervormen.  Daarentegen, ben ik dus wel hervormd.  Hier beperk ik me even tot mij als persoon, en niet iets wat gerelateerd mag worden aan Maarten Luther.  Twee jaar geleden, ik heb het vaker genoemd, was ik anders en toch weer niet.  In de kern ben ik nog steeds dat kleine jongetje dat bang is in het donker, denkt dat hij het vaak anders ziet ( eigenlijk beter weet, maar “anders zien” klinkt beter ) en dat naar een stukje waardering zoekt.  Net als zovele anderen.  Mijn hoofd past niet meer bij mijn lichaam en vice versa andersom geldt hetzelfde. 
Er kwam iemand van de kerk met een fruitmandje.  In eerste instantie overrompelde mij dat.  Hallo, ik ben toch niet ziek ?  Dit zijn de momenten die mij iets duidelijk proberen te maken.  Aan stukjes schrijven kunnen bijna dezelfde maatstaven worden gehanteerd als bij beelden maken. 
Wat moet blijven en wat moet er weg.  Wat kan er geschreven worden, en wat kan beter als te schrappen worden beschouwd ?  Is mijn schrijfstijl mee veranderd met de rest ?  Het is dit keer eigenlijk vanzelf gegaan.  De reden dit keer was een verschil van mening met een goede vriend bij De Regenboog.  Mijn overtuiging is dat ieder mens in de basis gelijk is.  Hij was van overtuiging dat er bepaalde zaken vastliggen in de genen.  We hebben daar wat over zitten bomen en een compromise bereikt.  Ons beider beeld daarvan lag in wezen dichterbij elkaar dan we eerst vermoedden.  Ruimtegebrek op mijn bladzijde beperkt mij hier, er verder over uit te wijden.  Trouwens terugkomend op de eerste zin, sorry nu is dit dus het laatst geschreven stukje. 
Dat u mij daar niet op aanspreekt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: