Elk nadeel heb z’n voordeel, en vaak moet er iets gebeuren voordat er iets gebeurt.

Tsja, daar zijn we dan aangekomen.  Nummer 150, verhaaltje honderdvijftig.  Voluit geschreven lijkt het zelfs nog meer.  Inmiddels ben ik al een aantal keren bezig geweest alle voorgaande bij langs te lopen.  Hier en daar wat verbeteringen aangebracht, en soms zelfs iets verwijderd.  De intentie heb ik getracht te laten staan.  Er is een plan het op de één of andere manier uit te geven, dus wie weet.
Wat u wel al weet is dat ik elke keer dat ik iets verwoordde, het deed met de tot op dat moment vertrouwde informatie.  Sommige dingen komen af en toe terug, de mij bekende voorvallen.  Andere feiten ben ik eigenlijk een beetje vergeten, of gewoon naar de achtergrond gedrukt.  Het is verrekte lastig ergens een balans in te vinden.
Laat ik eerlijk zijn, ik heb niks te klagen.  Tenminste, dat houd ik mijzelf steeds voor.

Mijn therapeut kwam een paar weken geleden met de term KOP.  De eerste letter staat voor klacht en de tweede voor omstandigheid.  Deze beide hebben een verband, namelijk het zijn zaken waar we mee te stellen hebben.  Waar we dus iets mee moeten, al is het dan voor het gevoel.  De P, staat voor persoonlijkheid.  Ik zou er ook, probleem van kunnen maken.
Ergens heb ik vroeger wel eens dingen geroepen waarvan ik nu denk, dat het af en toe, achteraf bekeken, best wel eens een ietwat bezijden de waarheid zat.  Niet dat ik in het verleden heb gelogen, al geef ik toe dat ook dat niet helemaal waar is.

Wat is eigenlijk persoonlijkheid ?  “ Persoonlijkheid is een dynamisch en georganiseerd geheel van karakteristieken, die aan een persoon kunnen worden toegekend. Dit geheel van eigenschappen bepaalt dan weer de manier waarop een persoon in verschillende situaties zal reageren, de manier waarop hij denkt en waardoor hij gemotiveerd zal worden”.  Tot zover, copy en paste.
Meteen rijst hier nu de volgende vraag.  Misschien wel, in deze constellatie de belangrijkste.  Kunnen we onze persoonlijkheid veranderen ?  Voor mijzelf moet ik het antwoord schuldig blijven.  Wel heb ik een vermoeden, maar dat is dan slechts wat mijn gevoel me influistert.

Als we ons leven zien als een toneelstuk, een blijspel desnoods een tragedie, dan hoeven we niets te doen aan de persoonlijkheid.  We hebben altijd de mogelijkheid, een rol te spelen.  Zoals een acteur of actrice zich inleeft in een karakter.  Er blijft dan wel een klein puntje achter wat ook onze aandacht verdiend.  Wie houden we dan voor de gek ?
Kijk, als een toneelspeler een interview geeft, hoe kunnen we dan weten of daar de echte persoon aan het woord is ?  Kan een schouwspeler zichzelf spelen ?  Het is altijd mogelijk een persiflage neer te zetten, maar kan de werkelijke persoon ook ?

Waar begint de verbeelding, en waar eindigt de werkelijkheid ?  Is er toch zoiets als magisch realisme, om maar eens een zijweg in te slaan ?  Kunnen wij doen alsof we onszelf zijn ?  Beter nog, hebben wij door dat we een rol spelen ?  Zodra we tot die slotsom komen, hebben we de oplossing te pakken.  Nee, een persoonlijkheid kun je niet veranderen.  Hooguit dan wat futiele aanpassingen, de wijze van doen enigszins corrigeren.  Daar blijft het dan ook echt bij.  Er bestaat dan ook de geringe kans, dat een ander op die toegepaste modus anders reageert.  Anders dan wanneer je geen masker opzet, en je persoonlijkheid laat spreken.  In wezen beïnvloeden anderen steeds weer je leven.  Er is slechts één maar, bij deze voorstelling.  We weten het zelf.  Ons verstand weet dat het niet zo is.  Dus toch de onenigheid tussen ons weten en ons gevoel.

Als ik alle stukjes teruglees die ik geschreven heb, dan herken ik iemand die ik heb gekend.  Ik kijk nu, met enige distantie en verworven kennis, naar hoe ik toen deed.
Hier maak ik dus het onderscheid, tussen zijn en doen.  Nog steeds ben ik, die ik ben.
Na twee jaar, ben ik dus wel wat anders gaan kijken naar wat er om mij heen gebeurt.  Desalniettemin zal er altijd de neiging blijven, mezelf te zijn.
Het is geen kwestie van afleren.  Het is net als iets van jezelf in een andere taal vertellen.  Je wilt iets zeggen met je eigen woorden, maar moet die van een ander gebruiken.  Dus elke keer weer je verstand gebruiken.

Misschien kan ik het zo kwalificeren, dat wat er in je ziel gebeurt door je brein wordt gefilterd en aangepast, voordat je het een plekje geeft in de overvolle opslagkamer waar je naam op de deur staat.
“ Het leven is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel “.  Joost mag het weten.  Van Vondel dan.  Maar dat lijkt me logisch, zou Cruijff mee hebben besloten.
“Als ik zou willen dat je het begreep, had ik het wel beter uitgelegd “.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s