Hoe denk je, en wat denkt er eigenlijk ?

Op advies van iemand die ik toevallig trof, ben ik gestart met het lezen van een boek.
Nu ben ik inmiddels nog niet op de helft.  Zal ik voor de beeldvorming daar een stukje uit citeren ?  Weet niet of het is toegestaan, maar vooruit, in mijn eigen woorden dan.
“Als wij iets ervaren, hetzij door het te zien, te voelen, te ruiken of te horen, dan is dat een onafhankelijke werkelijkheid buiten ons die leidt tot een beeld in onze hersenen.”  Zoiets als een elektrische impuls die het gebeuren vertaalt naar een natuurgetrouwe voorstelling daarvan in onze geest.  Met geest wordt hier dan onze gedachten bedoeld.  Leuk woord wat mij op viel was, zo-heid.  In het Engels het beter klinkende, “suchness.”  Eigenlijk alles wat zich overal afspeelt, en wat wij ervaren.

Krijgt u al hoofdpijn ?  Ik wel.  Wat ik al schreef, ik ben nog niet op de helft.  De titel had mij juist erg aangesproken, maar in wezen had ik ergens anders op gerekend.  “Verslaafd aan denken”.  Hoe gaan onze gedachten ?  Als wij denken, waarvan ik uitga dat velen deze gewoonte er op nahouden, wie denkt er dan ?  Kunnen wij gedachten sturen of, in het nog betere geval, een halt toe roepen ?  Dat was hoofdzakelijk mijn vraag.
En nog steeds.  In enkele van mijn gedichten, heb ik daar al eens op gezinspeeld.

Eén gaat over iemand die een paard kan krijgen, als hij drie minuten alleen maar aan God kan denken.  Geen onoverkomelijkheid, zult u zeggen.  Bij deze man helaas niet dus.  Binnen een minuut vroeg hij of het zadel er ook bij werd verstrekt.  Zo is er ook het verhaal van een arme bedelaar, die te horen krijgt dat er een grote schat onder een boom begraven ligt.  Hij mag alleen, om deze schat te vinden, niet aan een krokodil denken.  U begrijpt het al.  Nooit zal hij rijk worden van de vondst.
Mijn gedachten staan nooit stil.  Sterker nog, ik ben mijn gedachten.  Maar wees gerust, iedereen is zijn of haar gedachten.  Je bent wie je denkt.  Wij allen zijn subjectievelingen.

Afgelopen week zijn wij naar een concert geweest van het beminnelijke stel bestaande uit Elly en Rikkert.  Ondanks het toch wat vervelende zitten voor mij, is de avond omgevlogen.  Zoals een zwaluw overvliegt, terug naar het nest.  Een goed verstaander heeft aan een half word genoeg.  Op een zeker moment, tijdens het optreden, merkte Elly op, dat haar instrument vals was.  Niet als bij een dier hoor, wat wil aanvallen.  Nee, haar harp, of iets wat daar op leek, klonk anders.  Na een kort moment kwamen ze beide tot de conclusie, dat het kwam van de gitaar van de mannelijke helft van het stel.  Er moest van batterij gewisseld worden.  Uiteraard was Rikkert op deze situatie voorbereid.

Net als de vijf wijze maagden uit de bijbel die extra olie hadden meegenomen om hun lampen brandende te houden, en hierdoor met de bruidegom en bruid mee mochten naar het feest.  Na te lezen, voor wie dat willen, in Mattheus 25:1-13.  In het voornoemde geval ging het dan niet om olie, maar een andere energiebron.
Nu is het in onze moderne maatschappij zo, dat vele zaken goed verpakt zijn.  Inderdaad, in plastic dus.  En probeer dat maar eens tijdens een goed pakkend optreden, uit te pakken.  Elly werd derhalve gevraagd, even alleen door te gaan.  Vakmensen als zij zijn, draaien daar hun hand niet voor om.  Uit het publiek werd al geroepen om het liedje, “Zusjes”.  Voordat Elly het inzette, vertelde ze nog dat ze eens een poging hadden gedaan om een liedje te maken over de verpakkingsindustrie.
Voor Rikkert zal dit geen enkele moeite zijn.  Hij is per slot van rekening taalvirtuoos.  Opeens noemde de lieftallige dame mijn naam, zo van, “Misschien kan hij er iets van maken”.  En bij hij werd ik genoemd.  Op dat moment meende ik, in mijn onwetendheid, dat het ging om het daadwerkelijk lospeuteren van de verpakking.
Wij zaten op de tweede rij, en ik keek al even of ik er naar toe kon.  Helaas heb ik al jaren geen zakmes meer bij me, maar een andere toeschouwer had dat wel.

Daarmee, en het vertolken van het liedje door Elly ( https://www.youtube.com/watch?v=gvu1_oy3g9w ), kon het concert verder keurig worden afgewerkt.  En ja, ik heb er een gedichtje over geschreven.  Staande ovatie op het einde, een korte reprise, en we begaven ons, met een voldaan gevoel naar de foyer.  Daar heb ik nog de hand weten te leggen op het voor mij gesigneerde boekje, “De slimme Rikkert”.  Hierin staan oneliners, spreuken en aforismen.  Naast een bezoekje aan hun concert,
een absolute aanrader.
Graag wil ik besluiten met een citaat van Rikkert, dat mij persoonlijk erg aanspreekt,         “Wie niets te zeggen heeft, kan altijd nog gaan schrijven.
Dat was nou precies wat ik altijd al gedacht had.  Zelfs toen ik dat niet wou.  Dat denken.  Ik wens u veel lees-en denkplezier.

Hier nog het versje dat ik de volgende dag in een kwartiertje maakte.

Geen kunst, slechts stof ( tot dichten )

Toen God het plastic tot leven riep
daar ergens in de vijftiger jaren
Wij niets wisten, en onkunstof waren
Hij daarnaast ook het recyclen schiep

Toen in de hof al in Godd’lijke wijsheid
in de grond al de basis daar maakte
ook daarin ons dus echt nooit verzaakte
Ver voor hittegolven en koude ijstijd

Toen al hadden de mensen bezwaren
want dat zijn wij, ook wel de zwakken
Rijk voorzien van alle gemakken

Toen Hij zag, dat wij ‘t niet konden klaren
Hij weet alles, blijft steeds de Ware
Wij slechts het wonder uit moeten pakken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s