Te doen of niet te doen, dat is de vraag

Hoe moeilijk is het, om te erkennen dat ze bij de betreffende instantie echt wel weten waar ze het over hebben ?  Zoals ik nu al meerdere keren heb mogen horen, “Je komt niet zomaar in de IVA “.  Nu er een, zoals gezegd is “Niets meer moet, en alles mag”, situatie is ontstaan, is er daadwerkelijk een status quo bereikt.
Dat heb ik al eens eerder geschreven, maar nu is het echt.  Hoe mijn lichaam ook reageert op mijn doen en laten, hoe ik daar ook met mijn hoofd mee omga, het gaat niet meer anders worden.  Waar ik, misschien slechts voor de schijn, nog enige controle over heb, is mijn eigen wijze van handelen.
Maar mijn eigenwijze natuur is vaak onhandelbaar.  Inmiddels heb ik een poosje mogen proeven van de vrijheid, die een afkeuring met zich meebrengt.

Het is denk ik, net als bijvoorbeeld het beleven van een depressie, het voor de eerste keer vader worden of het eten van een banaan.  Als je geen van deze drie ooit zelf hebt ondervonden of beleefd, dan weet je niet waar het om gaat.  Het zelf meemaken van iets, is anders dan het te horen of te zien krijgen, van of bij een ander.
De meesten die een lange periode van hun leven elke week, of een groot deel daarvan, hun tijd vullen met onbaatzuchtig te arbeiden ( of iets wat daarvoor doorgaat ) die zien uit naar een periode die in de redelijke en hoopvolle verwachtingen eens zal aanbreken.  Dat er een tijd zal aanbreken, waarin dat elke keer weer moeten werken, eens stopt.  Het voor velen als het overgaan van de levenscyclus naar de herfst.  De fase in het leven waarin gerust mag worden.

Voor mij is dat dus wat eerder, en ook wel onverwacht als ik nog maar twee jaar terug ga in de tijd.  Mijn drie dagdelen vullende vermaak bij AC De regenboog voelt dan ook als nog te mogen werken.  Okee, het is onbetaald en geheel vrijwillig, maar toch.
Met mijn goede vriend Karwan, heb ik een kist gemaakt.  Geen zorgen, het is niet voor lijkelijk gebruik.  Mijn goede vriend, en zeer bekwaam schilder en beeldvormer, mag één van zijn beelden transporteren naar Amsterdam.  Het is, zoals ik begrepen heb, een soort van eerbewijs door het UWV later uitgereikt aan iemand.  Een hele eer voor hem.
Om dit te kunnen vervoeren moet het goed ingepakt worden, zodat het ook als geheel aankomt, en niet als een driedimensionale puzzel.  Ook de wijze waarop het gemaakte wordt overhandigd aan de commissie, moet er natuurlijk wel adequaat uit zien.  De eerste indruk, de buitenkant, zegt veel over de inhoud.

Nou, laat ik zeggen, al ben ik natuurlijk bevooroordeeld, het is een uitstekend geslaagd project.  Tussendoor heb ik dan gisteren ook nog even de ren van de kippen schoongemaakt.  Al een hele tijd heb ik daar tegen aan lopen hikken.  Achteraf, een dag later, kan ik het alleen maar bekennen dat er een goede reden voor was, er tegen op te zien.  Vannacht tegen vier uur wakker geworden met stekende pijn in de al zolang gehinderde streek van mijn lichaam.  Er zit weinig anders op dan maar echt een dagje kalm aan te doen.

Dit is nou precies wat ik hierboven al wilde verduidelijken.  Afgekeurd zijn om nog te kunnen werken, is niet zonder reden.  Tussen de activiteiten die ik nog kan, en graag wil, doen, moet ik ruimte maken voor rust.  De afgelopen twee weken, ben ik daarin te kort geschoten.  En ja, ik heb afgelopen zaterdag weer een beroep moeten doen op de zware pijnstillers.  Langzaam aan kom ik tot de slotsom, dat het om aanpassen gaat.  Laat dat nou één van de dingen te zijn, waar ik me altijd tegen heb verzet.  Vanzelfsprekend weet ik dat ik niet de enige ben die hier tegen aan loopt, maar net als ook datgene wat ik hierboven verwoordde, het gaat hier over ik.

Om mij een hart onder de riem te steken, hoor ik van deze of gene dat het een proces is.  Een enkeling noemt het zelfs een rouwproces.  Misschien is dat wel zo.  Persoonlijk vind ik dat vrij ver gaan, maar het heeft raakvlakken.  Misschien mijn agenda er gewoon een beetje op bijstellen.  Grappig eigenlijk voor iemand die de meeste tijd van zijn leven, het zonder agenda heeft gedaan.  Ach, een mens is nooit te oud om te leren.

Zo blijf ik mijn diensten verlenen aan anderen die dat op prijs stellen.  Drie dagdelen.  Dan zijn er voor mij, snel uitgerekend, nog zeven delen over.  Daarnaast een heel weekend om zelf naar eigen dunk in te vullen.  En één keer in de vier jaar, een extra dagje erbij.  Dat wil zeggen twee dagdelen.  Wat wil een gehavend mens nog meer ?

Verder op het pad des levens.  Wie weet wat er na de bocht te beleven valt.  Nu nog niet te zien, straks een ervaring rijker.  Het leven blijft mooi, en steeds weer een uitdaging.  En altijd hulp van boven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s