Aan het eind een begin.

Ze noemen het soms, een andere wereld.  Heel lang heb ook ik daar vol bewondering mijn mening over gedeeld.  En nog steeds erken ik, dat het tot de absolute top in haar segment behoort.  Toch is er ergens een heel klein radertje ontsnapt, een los steekje in het ogenschijnlijk magnifieke borduurwerk dat helaas zo vals getuigt van een beloofde droomwereld.  De door mij al eerder aangehaalde uitspraak van de schutting, die zo hoog was dat alleen de kinderen er over heen konden kijken.
Zoals we in onze kinderjaren overtuigd waren dat Sinterklaas echt bestond.
We keken niet verder dan een, in voornamelijk rood geklede vriendelijke op leeftijd zijnde grijsaard, omringd door een aantal zwarte mannen.  Die elk jaar eind november met de boot in ons land aankwam om iets in de schoorsteen te gooien.  Ook nog eens precies in een daar door kleine kinderhandjes geplaatste schoen, waar soms ook nog eens een tekening of een wortel voor zijn trouwe schimmel lag.

Nou woonden wij op een flat en verwarmden de zaak op oliestook.  Geen eenvoudige klus voor een bejaarde man in een jurk.  Zonder enige overtuigende argumentatie of verdere toelichting, geloofden wij in de existentie van deze vrijgevige weldoener.  Waarom ook niet?  Het was een verwachtingsvolle tijd, en we kregen, in enkele gevallen dan, een in zilverfolie verpakte marsepeinen kikker en een handjevol pepernoten.  Als volwassene-in-spé was er voor ons geen enkele twijfel.

Zo wordt ook het gebeuren Efteling beschouwd.  Natuurlijk is het altijd duidelijk geweest, dat het hier om het verdienen van geld ging.  Voor mijn gevoel lag dat er alleen niet zo dik bovenop.  Als er nu, voor een afdrukje van een foto, even daar vóór gemaakt in een attractie als De Vliegende Hollander of het miljoenen kostende Symbolica, als er om zo’n prentje te ontvangen tien euro moet worden afgetikt, dan begint er iets te irriteren.  Heus, ik snap best wel dat het veel geld kost om deze onderneming draaiende te houden. Maar twaalvenhalve euro om er je auto een dagje te plaatsen ?
Laat ik voor de volledigheid zeggen, dat we ons er prima hebben vermaakt.  De beleving is er wel degelijk.

Ook toen oma met haar vierentachtig jaren, door mij een ietwat opgestookt ik geef het eerlijk toe, één of ander groot plastic wiptoestel beklom.  Nu is het je laten zakken op een voor de omvang van haar zitvlak iets te kleine ruimte niet het grootste probleem.  Het weer afdalen van de bijna één meter hoger gelegen troon werd een stuk lastiger.  Er zijn trouwens opnames van gemaakt.  Leuk om later weer terug te zien.
Dat vlak daarvoor heel even de Droomvlucht stil gelegd moest worden, omdat zij haar wandelstok daar had gelegd waar de veiligheidsbeugels zich verplaatsen zodat de inzittenden weer kunnen opstaan, daar wil ik dan maar over zwijgen.  Met oma valt er altijd wat te beleven.  Onbegrijpelijk dat zij dat dan weer niet zo ziet.

Terug naar de andere wereld, waar ik mee begon.  Er is een gesprek geweest met de arbeidsdeskundige.  Al in zijn tweede zin gebruikte hij de afkorting, IVA.  Daar was het voor mij meteen duidelijk mee.  Misschien dat niet iedereen weet wat dit inhoudt.  Het komt er kortweg gezegd op neer, dat ik niet meer geschikt ben om te werken.  En dan tot aan mijn AOW.  Helder.  De kans op herstel is zodanig dat het niet meer nodig is, mij verder druk te maken over werken.
Voor menigeen een utopie.  En ja, ook ik heb jarenlange op een situatie als deze gehoopt.  Alleen met dien verstande dat het zou gebeuren bij een leeftijd ergens halverwege de zestig, en in goede tot redelijk goede gezondheid.  Hoort u mij klagen ?  In geen geval.

Binnen twee jaar ben ik van een druk werkend, altijd ergens mee bezig zijnd, baasje, omgeturnd naar iemand die niet meer druk hoeft te doen.  Het staat zwart op wit, als in een contract.  Voorzien van datum en handtekening.  Was mijn wereld dan een droomwereld ?  Van een droom naar een nachtmerrie, is het maar een klein stapje.  Toch ben ik, en zal dat tot het einde blijven, een gelukkig individu.  Ja, soms kost dat wat meer moeite.  Maar ik word gesteund door de grootste macht.
Nu is het dus echt loslaten geworden.  En vertrouwen.  Stil maar wacht maar, alles wordt goed.  Alleen het wennen aan.  Nee, dat valt niet mee.

Telkens betrap ik mijzelf op de gedachte dat het pure aanstellerij is.  Tot ik daar dan weer duidelijk aan word herinnerd.  Dit is mijn echte wereld.  En daar blijf ik zo af en toe in dromen, tot de attractie stil gezet wordt.  Of het moment dat iemand daar een stokje voor steekt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s