Giet it oan ? Ergens tussen drie en zes.

Er wordt wel eens geroepen, “ Zo kom je er nóóit, en zo kom je er twee keer in de week “.  Soms gaan de dingen op een wijze die achteraf gezien, best wel aan de logica voldoen.
Of ze ook echt te doen zijn, dat laat ik dan maar in het welbekende midden.  Zoals in vroeger tijden, de kerk immers in het midden van het dorp gelaten werd.  Twee keer zagen we dus de torenspits in de verte opdoemen.  De torenspits van Harlingen.

Het was al zeker drie jaar, misschien wel langer, geleden dat we een ritje door Friesland hebben gemaakt.  Eén van mijn broers woont daar al vele jaren.  Lang in een plaatsje nabij Franeker, nu inmiddels een jaar of wat aan de rand van de stad.  Harlingen, waar tweemaal onze rit eindigde deze week, is een absolute aanrader.  Gezellige sfeer, en vele leuke terrasjes.  Vanuit deze kustplaats gaat er een boot naar Terschelling.  Daar zijn mijn dochter en haar oma, mijn schoonmoeder dus, een paar dagen op vakantie geweest.

Ook hebben mijn vrouw en ik nogmaals een ritje naar Emmen gemaakt.  Afgelopen woensdag een gesprek bij de arts van het UWV.  Ruim drie kwartier heb ik daar mijn wel en wee mogen toelichten.  Achteraf vraag ik me na zo’n bespreking af, of ik het goed gedaan heb.  Is er duidelijkheid wat betreft mijn situatie, en hoe ik verder zou willen.  Als we er achteraf wat over zitten door te praten, hebben we er beide een redelijk goed gevoel bij.  Natuurlijk weet je nooit hoe het aan de andere kant van de tafel wordt opgepakt.
Er was de vraag over de dagelijkse pijn waar ik mee liep.  Ik mocht het aangeven op een schaal tussen één en tien.  Nu ben ik nooit een aansteller geweest, en ook hier wilde ik mij daar voor vrijwaren.  Rond de drie, leek mij al vrij hoog gegrepen.  We hebben het hier over hoe ik me onder normale omstandigheden voel.  Daarnaast zijn er de uitschieters, de arts opperde tot tien, ik hield het op maximaal negen.

Er moet altijd ruimte overblijven voor zij die het erger hebben, dat voorrecht vergun ik anderen gaarne.  Mijn lieve dame was het daar, toen we het er na tijd over hadden, beslist niet mee eens.  In haar optiek, zat ik meer rond de vijf of zes.  ‘s Avonds werd dat ook nog eens door mijn dochter bevestigd.  Daar heb ik toch wat moeite mee.  Het klopt dat ik bij de meeste handelingen pijn ervaar, maar ik beschouw dat eigenlijk als vrij normaal.

Zaterdag was ik nog een beetje aan het rommelen in de schuur, geen zware dingen gewoon wat opruimen op zolder.  ‘s Avonds begon de pijn, rond mijn drie volgens mijn naasten dus hoger, op te klimmen naar een iets bedenkelijker niveau.  Omdat het al weer ruim tien weken geleden is dat ik mijn toevlucht heb genomen tot morfine, leek het mij wel verantwoord ook nu weer eentje te nuttigen.
Wat een heerlijk gevoel, helemaal geen pijn meer.  De hele avond een ontspannende rust.  Heel vaak heb ik de laatste paar weken mijn twijfels gehad.

Heb ik werkelijk last van vooral mijn lies en been ?  Zaten de anderen toch dichter in de buurt met hun vijf of zes ?  Hier moet ik het erkennen.  Ja, ik loop elke dag met pijn.  En ja, het zal echt zo zijn dat je daar in mee gaat.  Ik ben het als normaal gaan beschouwen, en vertik het om komedie te spelen.  Het is helaas geen komedie, het is een treurspel dat ik als iets banaal ben gaan beschouwen.  Zo kom ik er nooit, zou ik kunnen zeggen.
Echt wel, ik blijf erbij dat ik een gezegend mens ben.

Soms weet je pas wat je hebt, zodra je het kwijt bent.  De afgezaagde gemeenplaats die te pas en te onpas gebezigd wordt.  Het is jammer genoeg wel de waarheid.  In mijn geval echter andersom.  Zodra ik het kwijt ben, weet ik weer wat ik heb.  Over een tijdje zal er wel bericht komen van wat er staat te gebeuren.  We vertrouwen erop, dat het goed komt.
Het waren weer heel wat kilometers die we deze week in ons Opeltje, met een toch wel vervelende lage zit, hebben afgelegd.  Daar zal komende week in elk geval verandering in komen.

Weer een stapje.  Terug of vooruit ?  Stijgend, vanwege het hogere zitcomfort, een keurig heldere kaart om op juiste wijze te navigeren en daarnaast met een goede blik op wat achter ons ligt.  Dit dan door middel van een achteruitrijcamera gebruik makend van het zelfde  scherm.  “ One small step for man, one giant leap for . . . “
Een ieder is vrij het verder naar gelieve in te vullen.  De twee a4-tjes die de verzekeringsarts aan beide zijden vol schreef kunnen hiervan getuigen.
Het wordt nog steeds vervolgd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s