Ik denk, tenminste dat denk ik

Is het eenvoudigweg instinct dat mij met mijn geboorte, op de verjaardag van mijn vader, is meegegeven ?  Als goedmakertje dan, omdat ik de komende jaren nooit echt alleen mijn verjaardag zou kunnen vieren ?  Niet dat ik iets te klagen heb gehad, in die tijd beschouwde ik het als de normaalste zaak van de wereld.  De anderen vierden hun verjaardag zielig alleen, en ik deelde deze.  Voor zover je een verjaardag dus kunt delen.  Misschien wel net zoiets als je geboortedag beleven op een feestdag, zoals daar zijn de Kerstdagen of bijvoorbeeld Nieuwjaarsdag.  Erger nog, op 5 december.

Kijk samen met de Koningin jarig zijn, geeft de zaak natuurlijk een echt majesteitelijk tintje  En dan zodra haar zoon de taak overnam werd het de beurt aan zij die twee dagen eerder het levenslicht zagen.  Mijn schoonzus was dus één van degenen die het met twee vorstinnen te stellen had.  Natuurlijk is het begrijpelijk dat je niet midden in de winter een gezellig buitengebeuren kunt houden.  Heel vervelend ook dat koekhappen in de snijdende kou en klompendansen op het ijs.  Toch moet men ook in de Koninklijke familie even gedacht hebben aan de andere verjaardagers en verjaardagerinnen die ook de dertigste april als de hunne of de hare beschouwden.

Terug naar de eerste zin.  Beschikken mensen over een vorm van instinct ?
Mijn opleiding is niet van dien aard geweest dat ik hier een wetenschappelijk verantwoorde solide onderbouwde theorie op los kan laten.  Echter een mening heb ik, zoals voor mij gebruikelijk, daar over wel.  Volledigheidshalve wil ik er vooraf op wijzen, nog nooit overtuigd geweest te zijn dat er zoiets als een evolutie heeft plaatsgevonden.  Laat staan, dat deze zich ook op dit moment dus nog zou kunnen voortzetten.  Daar moet ik dan wel weer aan toevoegen, dat ik soms op een persoonlijkheid stuit waarbij ik mijn overtuiging overweeg.  Dan prijs ik mij gelukkig met de veronderstelling dat er heel misschien nog geëvolueerd wordt.

Mensen vallen in de categorie denkende wezens.  Daar staan wij alleen in.  Voor zover mijn kennis reikt, is dit bij geen enkel ander wezen op deze aarde een in de genen doorgegeven eigenschap.  Dat deze of genen er geen gebruik van maken, valt daar geheel buiten.  Soms kijk ik wel eens naar onze hond.  Op zich zullen er velen zijn die dit wel eens doen.  Naar hun eigen viervoeter uiteraard, anders zou onze Dantje het toch wel een heel erg klein beetje veel druk gaan vinden.  ( ik moest kloppen want de bel deed het niet ) Het is een Friese stabij, en die zijn van nature nogal aanwezig.
Op die regel is Danthé geen uitzondering, eerder een bevestiging.  Als ik dan zo een tijdje naar dat donkere koppie kijk met die diepliggende ogen, dan heb ik soms het gevoel dat hij ergens aan zit te denken.

Nu zult u denken, althans dat lijkt mij begrijpelijk, waar haalt hij, ik dus, het idee vandaan om een hond te laten denken.  Klopt, en dat is weer exact het omgekeerde van wat ik zoëven beweerde.  In het kort.  Er zijn mensen waarbij ik twijfel of ze kunnen cq willen gebruikmaken van hun denkvermogen.  En er zijn dieren waarbij ik in principe hetzelfde vermoed, maar dan andersom.  Het ligt in het kader der verwachtingen.

Kom ik weer terug op mijn verjaardag.  Daar kwam dan ‘s avonds menig oom en tante, die dus niet met mijn aanwezigheid rekening hadden gehouden.  Helaas, geen kadootje voor het kleine ventje.  Ergo, als je niets verwacht is alles veel.  Dat is helaas ook in veel andere gevallen een toepasselijke uitspraak.  Dus geen aangeboren instinct.  Het is er gewoon.  En hoe ik ook mijn best doe anderen te begrijpen of te volgen in hun doen en, vooral ook, laten, telkens moet ik erkennen dat het mijn bevattingsvermogen te boven gaat.  Zo langzamerhand begint het tot mij door te dringen.
Het ligt niet aan een ander.  Het zit in mij.  En ergens snap ik Albert Einstein wel.  Niet wat betreft zijn kennis, dat lijkt mij duidelijk.  Nee, het zijn zijn uitspraken die ik op waarde weet te schatten.
Mijn favoriet is deze, “ De grootste reden van stress, is het dagelijks omringd zijn door idioten “.

Blijven we wel weer zitten met de vraag wat idioot zijn in wezen inhoudt.  Zelf beschouw ik mij als de grootste sukkel.  Maar dat is dan achteraf bekeken.  Ten tijden van, meende ik het goed te doen.  Ach, vaak ben ik best wel jaloers op de hond.
Behalve dan op de momenten dat ik iets uit de kelderkast wil pakken.  Dan is hij, zoals Reinhard Mey het al eens bezong, jaloers op mij.
Het is slechts weer één van mijn vele onbegrijpelijke gedachtekronkels.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s