Zoals dingen gaan, zo gaan ze.

Zonder dat het zo bedoeld is, kom je van het één naar het ander.  Ongetwijfeld is het bij geen levende ziel bekend wat er in de toekomst allemaal staat te gebeuren.  Nou ja, Uri Geller, Donald Trump en mijn schoonmoeder daargelaten.  Met de mij ter beschikking staande kennis, tracht ik mijn leventje een beetje op de welbekende rails te houden.  Nou is er kennis genoeg.  Wat goede kennissen, wat minder goede en een enkele vage.
Zeer juist opgemerkt, ik wijk nu al af van mijn oorspronkelijke onderwerp.

Dave Allen, een Ierse komiek en één van de eerste stand-up comedians uit vroeger tijden, vertelde eens in één van zijn vele televisieshows, dat geschiedenis zich herhaalt.  Hij voegde daar aan toe, dat het dus niet nodig was de show uit te kijken, daar deze later dus toch weer vertoond zou gaan worden.  Schiet mij ook weer te binnen, waarmee hij steevast zijn show beëindigde.  “ Goedenavond, dank u, en moge uw God met u gaan ”.

Ook dat geheel terzijde.  Waar was ik gebleven ?  Het is dus, menselijk gezien, uitgesloten dat wij weten waarheen onze weg ons zal leiden.  En ja, soms is dat dus lijden.  Tussendoor nog even iets anders.  Wat is pijn ?  Wanneer wordt iets wat vervelend en zeurderig voelt, een last ?  In wezen is dat alles waar het om draait.  Ik beperk me nu vanzelfsprekend tot wat mij raakt.  En dan vind ik het best wel vervelend dat ik van twee zijden geplaagd wordt.  Het laatste wat ik zou willen doen, is daar over klagen.
Er zijn, ook nu na zoveel ups en downs, nog steeds zoveel mooie dingen om van te genieten.  Ik oefen mij er in, daar vooral oog voor te hebben en te houden.

Het simpele gegeven is, dat alles wat ons geraakt heeft, mooi of juist niet, ons heeft gevormd.  Of in sommige gevallen, had kunnen vormen.  Deze laatste zin vind ik van belang er aan toe te voegen.  In mijn tijd hier op deze planeet heb ik lieden ontmoet die in deze categorie vallen.  Onvervormbaar.  Veelal narcisten, maar in enkele gevallen ook gewone kortzichtig aangelegde sukkels.  De medische wereld is tegenwoordig tot veel in staat.  Er zijn echter twee ongeneeslijkheden.  De niet te helen ziektes die een mens vernietigen, omdat er simpelweg geen remediëring mogelijk is.  De middelen zijn ontoereikend. Zowel voor het lichamelijk welzijn, als de geestelijke variant.  Laten we daar vooral niet bagatelliserend over doen.  Ook dat wat zich in een hoofd afspeelt kan zeer ernstig zijn. 

Er is echter ook een andere categorie.  Zij die alleen maar denken dat er wat mis is.
De scheidslijn is dan ook vaak moeilijk te ontwaren.  Wij hebben dat op zeer pijnlijke wijze een aantal jaren geleden moeten erkennen.  Bij mijn schoonvader zaten we er toen helemaal naast.  Ja, ook dat kunnen we wegschrijven als een beleefde, rijke en ongewenste ervaring.

Bijna tweeënhalve maand heb ik wat mogen meelopen met Erik om te kijken wat er mogelijk is.  Ja, er zijn nog wel mogelijkheden.  Wel soms net even te vaak moeten erkennen dat er voor mij andere grenzen zijn.  Het te pas en te onpas doordenderen kan ik wel vergeten.  Inderdaad is drie dagen een pittige opgave.  Ik vraag me inmiddels af, of dat ook zou hebben gegolden voor mijn activiteiten bij de Regenboog.  Met een gerede zekerheid, begin ik daar in te geloven.  Lopen, staan, bukken of rechtop zitten.
Bij welke bezigheden kom je deze houdingen niet tegen ?  En dan zwijg ik over al die ontastbare prikkels die ik nog opvang.

Hoe schakel je het denken uit ?  Ergens zijn steeds weer van die ultra kleine signaaltjes, voor anderen ongrijpbaar, die bij bij dan een hele reeks aan gedachtenkronkels in werking zetten.  Het is mijn leven.  En geloof me, ik zou met niemand willen ruilen.
Toch zou ik soms voor heel even niet van het één naar het ander komen.  Wel ben ik dan bang dat het best wel eens ontzettend saai zou kunnen worden.
Mijn vader sprak altijd de opbeurende woorden, wanneer het eens wat tegenzat, “Luister jochie, ( ik heb dat altijd een onaangename benaming gevonden ) er zijn altijd mensen die het erger hebben”.  Hij had daar wel een punt. ( niet dat “Jochie” dus )
Maar als het leven dan soms wat tegenzit, heb je er weinig aan te weten dat het bij anderen nog meer tegenzat.

Ik wens een ieder van harte toe, dat als het dan even niet lekker gaat, dat de God waar u in gelooft, met u zal gaan.  En anders, tsja dat ligt dan weer buiten mijn bevoegdheden.  Graag zou ik woorden willen geven tot steun.  Wees gelukkig met het feit dat we het nooit van te voren wisten.  Dat zou pas ellendig zijn.  Wetende dat het pijnlijk zou gaan worden.  Er is altijd de hoop op . . . behalve dan . . .
Iedereen alle sterkte van de wereld toewensende, groet ik u.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s