Een lange rit, een lange zit en toeschouwer.

Ja, nu weet ik het zeker.  Het zou echt een kinderlijke leugen worden, als ik erbij zou vermelden dat ik het daar vóór nog niet wist.  Vandaar de oprechte toevoeging, “zeker”.  Ik laat het er voor nu even bij.
Het is u vast wel bekend, en heel misschien hebt u er zelfs wel ervaring mee, dat anderen niet luisteren.  Hier maak ik dus een duidelijk onderscheid tussen horen en luisteren.
Zo is het bijvoorbeeld dat ik de hond hoor blaffen, en de vogels hoor zingen.  Naar de laatste luister ik, de eerste moet gewoon zijn kop houden.

Vorige week weer een telefoongesprekje gehad met een niet luisterende dame.  Het was in verband met het ziektewetgebeuren.  Twee weken geleden had er ook al een dame van dezelfde instantie gebeld.  Soms denk ik wel eens of het niet op dezelfde wijze gaat als vroeger met die sekslijnen.  Staan daar gedateerde dames in wollen sokken op al lang versleten slippers met een schort a la ma Flodder met een strijkijzer in de hand de lange onderbroeken van hun man kreukvrij te maken met een oortje en een microfoontje, diepe zuchten te maken en teksten te roepen in de stijl van, “ Ja, ja, ja toe maar je kunt het “.

Tot zover mijn idee wat betreft de beweegredenen dezer dames.  De keer er voor zelfs tweemaal gebeld om te vragen of er ook een financiële vergoeding tegen over mijn werkzaamheden stond.  Sorry hoor, ik heb een heel lange tijd buiten het arbeidsproces gestaan.  Ik ben niet meer in staat mijn eigen werk te doen, en probeer nu voor drie dagen in de week iets op te bouwen.  Uit te proberen hoever ik kan gaan, of het echt vol te houden is.  Dat gaat echt niet tegen betaling.  Welke werkgever zou die gok willen nemen ?  Trouwens, die informatie hadden ze dus al van de arbo-arts ontvangen.
Waar precies vanmorgen over gebeld werd is mij een beetje onduidelijk gebleven.

De keren dat er namens deze instantie wordt gebeld, ik heb er inmiddels al vele mogen ervaren, dan word ik onrustig in mijn hoofd.  Vooral als er meerdere keren wordt gezegd, “ Nee, daar hoeft u zich geen zorgen om te maken, laat het maar rustig van uw schouders afglijden “.  Weet u wat het opmerkelijkste is ?  Het gaat met name om de bewoording.  Dus de wijze van de omschrijving hoe het genoemd moet worden, van wat ik nu mag doen.  Bij het ene stond er een maximum van zes tot acht weken voor, bij het andere lag dat anders.  Het beste was er maar de term vrijwilligerswerk aan te geven.

En ik weet het nu zeker.  Sommige dingen kan ik niet veranderen en dus mooi laten voor wat het.  Ja, zoals ik eerder al schreef, toeschouwer worden.  Wel beetje vreemd, toeschouwer zijn bij iets waar je zelf de deelnemer bent.
Dit weekend zijn mijn dochter en ik daadwerkelijk toeschouwer geweest.  In een openluchttheater midden in een bos, waar zich trouwens ook verdacht veel campinggasten ophielden.  Ik hou het maar op het feit dat het Bostheater zich op hetzelfde terrein als een camping bevond.

Een optreden wat absoluut de moeite waard was.  The Kik, begeleid door een klein orkest, speelde de eerste twee albums van Boudewijn de Groot.  Geheel in chronologische volgorde.  Zij het dan, dat ze na de pauze het eerst uitgebrachte album vertolkten en de tweede elpee daar dus voor aan.  Het bostheater heeft het meeste weg van een kleine arena, maar het kan tweeduizend bezoekers bergen.  Helaas voor mij dan waren de zitplekken net te laag.  Eerst ging het nog wel, zij het dan dat ik bleef verzitten, maar de tweede helft van de avond werd de pijn in mijn bovenbeen steeds stekender.
Ik kan mij daar aan ergeren.  Vooral omdat het zo’n prachtige avond was.

Op weg naar huis, terwijl mijn dochter reed, heb ik het meegenomen tabletje genomen.  Ja, toch een vlucht in de morfine.  Was gelukkig ruim acht weken geleden dat ik het nodig had, dat is de grens die ik voor mezelf gesteld heb.  Ook dit keer heeft het de pijn verlicht.  Teruggebracht naar een niveau, waarbij ik niet steeds zit te zoeken naar een aangename houding die er niet is.

Toen we nog stonden te wachten aan het begin van de avond bij de ingang tot we naar binnen mochten, was er een prettige conversatie met een wat ouder echtpaar.  Nadat het hek openging en we de arena betraden gaven zij de indruk dat het op prijs gesteld werd dat wij naast hen kwamen zitten.  Heel bijzonder hoe zulke gesprekken dan gaan, ik ben daar altijd dankbaar voor.  Vertellen en luisteren.

En ook nog Elly Nieman met Dave, Meester Prikkebeen zien vertolken.  Ja, ondanks de pijn een onvergetelijke avond mogen beleven.  Het leven is wat je er zelf van maakt.  Weet, als iets kapot valt, dan zijn altijd de stukken nog heel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s