Weer verder en terug.

Bijna twee week verder.  Twee weken waarin ik weer een aantal dagen per week mocht werken.  Het blijft een beetje een vreemde gedachte, weer te mogen werken.  Ik voel het ook echt als mogen werken.  Uiteraard geheel op therapeutische basis, maar toch.  Het zou weer een begin kunnen zijn van een echte baan.  Zo ervaar ik het.  Daar ga ik mijn uiterste best voor doen.  Okee, ik moet oppassen dat ik niet weer in dezelfde kuilen val, maar ik mag mij gelukkig prijzen een bijzondere attente collega te hebben.
De enige trouwens, althans in dit onderdeel van het bedrijf waar alles bij elkaar, voor zover ik het nu weet, rond de tien á twaalf mensen actief zijn.

Aan de andere kant zijn er nog wel wat onzekerheden.  Of ik het nou echt onzekerheden moet noemen, het ligt voor een groot deel aan mijzelf.  Aan mijn eigen kunnen, zowel lichamelijk als wel wat er zich tussen mijn oren afspeelt.
Mijn gesprek bij Hennie, mijn psychologe, was daar zeer verhelderend.  Twee uitdrukkingen zijn mij daarin bijgebleven.  Okee, ik heb ze meteen in mijn telefoon genoteerd, maar toch.  Ze maakten indruk op mij, normaal gesproken ben ik degene die deze zaken bedenkt.  Maar ik vond dat ze exact de situatie weergeven.

Het eerste was ( ik check het even ) “ Op het verkeerde been gezet ”.  Na ruim negentien maanden van aanrommelen, heen en weer geslingerd worden.  In de welbekende achtbaan omhoog en omlaag denderende en leven tussen hopen op een betere toekomst en toegeven dat het niet anders meer gaat worden, bevind ik me nu in, zoals het lijkt, rustig vaarwater.  Mijn tijd als begeleider bij het vrijwilligersgebeuren beschouw ik als een zeer aangename tussentijds verpozing.  Daar heb ik veel van geleerd, vooral het uitoefenen van geduld.

Door meerdere bezoekers werd ik geroemd om het goed kunnen luisteren en de tijd nemen.  Dat verbaast mij nog steeds, al geef ik wel eerlijk toe dat ik daar trots op ben.
Nu mag ik dus weer, zij het dan op basis van kijken wat er mogelijk is, lichamelijke arbeid verrichten.  Er is veel mogelijk.  Er zijn ook grenzen.
Het andere gegeven wat Hennie ter sprake bracht was, toeschouwer worden.  Een belangrijke oorzaak, moet ik achteraf toegeven, van mijn burn-out, was mijn eigen schuld.  Overal wilde ik van weten, en loslaten kwam niet in mijn woordenboek voor.  Zodra ik vond dat iets anders cq beter kon, dan bleef ik daar naar streven.  Dan loop je veel tegen onbegrip op.  Niet uit dwarsliggen, nee, het was steeds weer de kwestie van het zien.  Zien en inzien.

Nu weet ik dat je niet alles kunt veranderen.  Soms zijn dingen en mensen nou eenmaal wat ze zijn.  Wie ben ik om daar iets aan te willen of moeten doen ?  Toeschouwer zijn, en rust vinden in hoe het gaat.
Er blijft toch een vraag over, een vraag die ik me nooit heb willen stellen.  Domweg omdat ik bang was voor het antwoord.  Het antwoord, dat ik misschien van het begin af al heb geweten.  Waarom is mij, is ons, dit allemaal overkomen ?  Had ik het misschien anders willen zien ?

Gisteren een heel gesprek gehad met onze schapenscheerder.  Jazeker, die hebben wij.  Een alleraardigste jongen, met een heldere kijk op het leven.  Ook hij was er van overtuigd dat we allemaal, als we dan zouden mogen kiezen, toch voor ons eigen leven gingen.  En zo is het.  Dat wat je overkomt, dat wat je ooit gedaan hebt ( goed of fout ) alles is van jou, van u.  Wat wij beleefd hebben, dat zijn wij.
Door mijn ziekte heb ik veel tijd gekregen om met anderen te praten.  Praten over juist die zaken die mij geraakt hebben.  In wezen ben ik op een andere manier gaan kijken.

Al mijn hele leven ben ik een denker geweest.  En een spreker.  Op de lagere school ben ik wel eens opgezadeld met bijnamen als, de dominee en de professor.  Toen vond ik dat alles behalve vermakelijk.  Nu kijk ik ook daar anders op terug.  Sinds het begin van de tegenslagen, zo’n tien kilo geleden, ( geleend van Erik, dank je daarvoor )  streef ik er naar dingen gewoon los te laten.  Als ik ergens niets aan kan, of hoef te veranderen, dan moet ik dat dus ook niet meer doen.  Luister, ik heb al meer dan genoeg te stellen met mijn eigen leven.  Waarom dan dingen aanhalen waar ik buiten sta ?

Als ik dit alles zo type, ga ik er haast in geloven.  Nee, zover ben ik nog lang niet.  Regelmatig ga ik mijn boekje en grenzen te buiten.  En nog regelmatiger word ik daar vriendelijk doch streng op gewezen. ( ook hiervoor mijn dank, Erik )  Dank jullie wel.  Het schijnt nodig te zijn.  Gelukkig ben ik hier in niet de enige.
Volgende week weer controle, het begint een gewoonte te worden.  Ik heb een hekel aan gewoontes.  Probeer juist te minderen.  Toch komen ze terug.

Advertenties

Een gedachte over “Weer verder en terug.

  1. Niet leuk wat jou (julli) allemaal is overkomen. Het beeld dat jij schetst herken ik helemaal. Dingen anders zien en willen veranderen misschien verbeteren. Maar bedenk wel dat gelijk hebben en gelijk krijgen niet altijd samengaan. Andere mensen hebben ook een mening en denken ook dat ze het beter weten maar ook niet altijd het gelijk aan hun zijde hebben. Je zal veel zaken los moeten laten en vooral proberen te relativeren en dingen in een ander daglicht te plaatsen zodat je weer in jezelf gaat geloven. Zoals jij zijn er velen en met allemaal hun eigen verhaal waarin zij zelf centraal staan en waarin niet altijd naar ze wordt geluisterd. Ik spreek uit ervaring daarom durf ik dit aan jou toevertrouwen. Bedenk dat er veel mensen van jou houden en werk van daaruit aan jouw herstel. De wereld is zo mooi en is het waard dat jij daar deel van uitmaakt. Groetjes en beterschap.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s