Zij lopen, hij draait en ik geniet

Andere omgeving, andere gewoontes.  Ach, de meeste mensen zijn gelijk.  Hooguit dat de ene net iets gelijker is dan de andere.  En op plekken of plaatsen waar toerisme een belangrijke bron van inkomsten is, komen veel verschillende gasten.  De ene nog iets verschillender dan de andere.  Maar als ze ontdaan worden van hun rugzakjes, handtasjes, petjes, zonnebrillen, snelle cabrio’s en paraat in de hand gehouden steeds nadrukkelijk aanwezige mobieltjes, blijven we allemaal elkaars gelijke.
Zo hebben we kennis mogen nemen van gasten met een oriëntaals uiterlijk, tenminste ze hadden zo’n kapje waarmee de neus en mond afgedekt werden.  Het vlaams accent kwam zeer regelmatig voorbij.  Onmiskenbaar waren ook de Engelse woorden die gesproken werden, en ja vanzelfsprekend het ons vertrouwde Nederlands passeerde regelmatig de revue.

Afgelopen zomer zijn wij een weekje in Polen geweest.  Daar in een wat grotere plaats bij een terrasje hoorde ik ook een moeder iets tegen haar kind zeggen.  Jawel, in het Nederlands.  Ik kan het dan niet laten een opmerking te maken.  Kijk, daar had ze net even niet op gerekend dat jonge moedertje.  En ook dit keer is het me weer gelukt.  Nu was het een oudere Duitse dame die iets opmerkte tegen haar, heb ik voor het gemak maar aangenomen, man.  Terloops beaamde ik haar reactie.  Ik kon haar voelen denken.  Ze herstelde zich snel, en keek lachend achterom.

Wat mij altijd weer het hoogste genoegen schenkt, is als anderen niet op het juiste equivalent kunnen komen wat betreft de vertaling.  Ongevraagd wil ik me daar ook wel eens aan te buiten gaan.  Altijd met oprechte bedoeling, en nooit kleinerend.
IMG_20190519_164935
In Cochem, waar wij een middagje verbracht hebben, zag ik een orgeldraaier.  Vriendelijk gezicht, kleurrijke lange jas afgerond met een bolhoedje en dapper draaiend aan de slinger van zijn kleine orgeltje.  Een pittoresk pleintje rondom een fontein met waterspuwend beeld.  Daarbij wat tafeltjes en iets meer stoeltjes.  Geflankeerd door de vele rijk gesorteerde souvenierswinkeltjes.

Het is allemaal incompleet zonder de in elkaar overgaande welbekende wijsjes.  Voortgesproten uit een klein houten kastje met een idem, maar dan metalen, slinger.  En zo de ontastbare leegtes tussen de oude gebouwen opvullend met tedere klanken van weemoed.  Een weemoed die ons terugbrengt naar vroeger.  Vroeger toen we nog niets wisten van wat we nu weten.
Nadat wij daar aan een klein tafeltje iets eenvoudigs hadden genuttigd, door mij bekrachtigd met een glas witte wijn, was de man verdwenen.  Even dacht ik werkelijk te maken te hebben met iets als magisch realistisch, daar kan ik niks aan doen.  Dat krijg je als je Lampo leest.
Gelukkig zagen wij hem even later verderop weer de betoverende klanken hun vrije gang laten gaan.  Wederom de sfeer ten goede versterkende.

Ik zat bij een vrolijk water spuwende fontein, met mijn rug naar het water.  Toen op een onverwachts moment de wind even uit een andere hoek waaide, werd mijn jas nat.
Op zich niet erg, alleen had ik hem nog aan.  We zijn maar op een andere plek gaan zitten.  Naast mij stond de kleurrijk geklede man zijn boeltje in te pakken.  Het was inmiddels tegen vieren, en misschien was hij dan vrij om te gaan.  Terwijl hij daar zo bezig was keek ik met genoegen op welke eenvoudige doch doelmatige wijze hij zijn kleine karretje vol pakte.  Dan komt hij naar mij toe, en we maken een praatje.
Zoals het hoort blijkt het om een bijzonder vriendelijke man te gaan.
Aan de wijze waarop hij eerder die middag zijn afgespeelde pianorollen weer met toewijding oprolde, had ik al een vertrouwd gevoel.
Soms heb je dat.  Elkaar het beste toewensende, namen wij afscheid met een stevige handdruk.  Nog even keek ik hem na, met een dubbel gevoel.  Vaak denk ik dan wat ik had willen vragen of zeggen.  Hij was op dat moment net bezig de zaken, die van zijn tweewielertje verschoven waren, weer goed te leggen.

Ach, overal kom je toch steeds weer dezelfde mensen tegen.  De poppenkast heeft dan misschien een andere kleur of vorm, er hangen andere gordijnen voor en de gesproken woorden klinken anders.  Jan Klaassen en Katrijn hebben andere namen.  Maar de voorstelling blijft overal hetzelfde.
Of je nu rondwandelt in Evoléne in Zwitserland, Gent in België, Buren op Ameland of Trier in Zuid-Duitsland, overal zijn winkels, terrasjes, oude kerken en diverse bezienswaardigheden.  Het is alleen maar ons gevoel.

Nou ja, alleen dan in Cochem.  Daar speelde een ingetogen sympathieke orgelman aangename deuntjes.  Hoop dat het twee euro muntstuk dat ik in zijn blikje deponeerde voldoende was.  Ach, sommige zaken zijn nou eenmaal onbetaalbaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s