Een stem uit het verleden, toeval ?

Hoe gaat dat in een leven ?  Zijn er redenen aan te dragen waarom wij bepaalde ervaringen als de onze beschouwen ?  Misschien niet helemaal de juiste vraagstelling, een ervaring hebben we achter de rug.  En waar ik naar toe wil, is juist het feit waarom dat zo het geval is.  Zelf ben ik een fervent tegenstander van de dooddoener, “toeval”.
En ja, ik weet dat zelfs in de bijbel tot drie keer toe het woord toeval voorkomt.  U kunt dat zelf eenvoudig controleren, dat is geheel aan u.

Afgelopen week, is de oudste dochter van een goede vriendin getrouwd.  Haar man leeft helaas niet meer.  Dat was ook de reden dat ze mij een tijdje geleden had gevraagd, een kort gedichtje te schrijven wat zij tijdens de dienst wilde voordragen.  In wezen zou het zo over moeten komen, dat haar eigen vader haar iets vertelde.  Al sinds 1972 was ik met hem bevriend, zij het dan met tussenposes waarin wij weinig contact hadden.  Het is zelfs zo, dat hij toch wel de reden is geweest dat ik mijn vrouw heb ontmoet.
Dat ging in die tijd nog met een krijtbord.  Alleen al over deze belevenissen zou ik een verhaal kunnen schrijven.  Zij die mij persoonlijk kennen, weten dat ik verzot ben op vertellen.  Soms maak ik van deze eigenschap met veel genoegen gebruik, in alle andere gevallen gewoon om te plagen.

Al vaker heb ik hier vermeld, dat ik zo slecht nee zeggen kan.  Maar in dit geval, heb ik het met een zekere vorm van trots gedaan.  Ja, ik heb haar vader goed gekend.  Langer zelfs dan alle andere vrienden, wij hebben twee jaar op dezelfde lagere school gezeten.  Ook gingen wij naar dezelfde kerk.  Het is toch iets anders, dan dat ik gewoon mijn eigen gevoel of ervaring aan mijn toetsenbord toevertrouw.
Gisteren kreeg ik een lief berichtje, waarin nogmaals de dank werd uitgesproken.
Ook heb ik een gedeelte van de dienst teruggekeken.  Ja, onze vriendin heeft het fantastisch gedaan.  Best een hele opgave en uitdaging dit zo te doen.
Zelf heb ik, bij de begrafenissen van mijn beide ouders, een persoonlijk gemaakt gedicht voorgedragen.  Ik weet dus uit eigen ervaring hoe aangrijpend dit kan zijn.

Dit is nou typisch een geval, waarvan ik pertinent weiger de term toeval te hanteren.  Laten we wel zijn, áls mijn ouders na hun trouwen niet Enschede hadden ingeruild voor de grote stad Utrecht.  En áls ze daar na twintig jaar niet de wortels hadden losgerukt en verhuisden naar het iets noordelijker gelegen Winschoten.  En áls zij indertijd daar niet nogmaals verkasten van Winschoten-noord naar zuid, waardoor ik op een andere lagere school terechtkwam ?  Ja, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Weet u, als mijn zus een piemeltje had gehad, dan zou ik met vier oudere broers boven mij zijn opgegroeid.  Een enkeling zal het bekend zijn, dat ik een groot liefhebber ben van de Vlaamse, helaas overleden, schrijver Hubert Lampo.  Zijn romans vallen onder de noemer, magisch-realisme.  Voor wie hier niet mee bekend is, zoek de term maar eens op.  Vast en zeker zal de naam Lampo daarbij opduiken.  Soms denk ik wel eens dat het hele leven zo in elkaar steekt.  Wanneer is het vrij gebruikelijk dat iets gebeurd, en in welke gevallen zit er toch een zekere mate van onwaarschijnlijkheid in het spel.

Er is één ding waar ik echt van overtuigd ben, er gebeuren dingen in je leven waar je geen vat op hebt.  Daar kun je dan mee doen wat je wilt.  Ofwel je omdraaien en hard weglopen, er met een grote boog omheen gaan en net doen of het er niet is.  De andere, en wat mij betreft enige juiste mogelijkheid, het met beide handen aan te pakken.  Het te omarmen, en het je eigen te maken.
Heel soms zit je er dan meer dan vijfendertig jaar aan vast.  Zo af en toe komt het er simpelweg op neer, een paar zinnetjes achter elkaar te plaatsen hopende dat je daarmee een stem uit het hiernamaals een klank kunt geven.  Ja, dat doe je voor een vriend.
Als ik niet precies diezelfde week net weer met werken was begonnen, was ik er graag zelf gaan kijken.  Lang zitten blijft lastig, en vooral als je dezelfde week al een paar keer de grenzen niet in acht hebt genomen.

Nee heus, het gaat prima.  Het is even anders dan het afgelopen jaar, maar het voelt goed.  Voor zij die trouwens meer van eerder genoemde vlaamse schrijver zouden willen lezen, kan ik “De komst van Joachim Stiller” aanraden.
Allemaal het beste en veel leesplezier gewenst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s