Wat aanpassen en weer doorgaan

Het is heus niet zo dat ik uitverteld ben, of uitgeschreven.  Ook, zoals het er nu op lijkt, niet afgeschreven.  Dat stond altijd in bibliotheekboeken gestempeld, die niet meer interessant waren voor de uitleen.  Wat ik al eerder had verwoord, ik heb best veel bijgeleerd.  En, althans dat zal de toekomst uitmaken, ook veel afgeleerd.
Eens, heel lang geleden, heb ik te maken gehad met een carpaal tunnelsyndroom.
Na de nodige onderzoeken, spuiten en fysiotherapieën kwam ik ten slotte terecht bij een neuroloog.  Nu heb ik altijd al wat moeite gehad met beroepen die eindigen op de verleden tijd van liegen.  Dat is zuiver een gevoelsmatige kwestie, gegroeid nadat ik kennis mocht nemen van het begrip theoloog.  Dat komt omdat ik het vreemd vind dat je om iets te geloven, gestudeerd moet hebben.  En in veel gevallen, zijn zij die deze weg gegaan zijn van hun geloof afgestapt.

De neuroloog.  Hij heeft mij toendertijd onderzocht, en kwam tot de conclusie dat ik te kampen had met het al eerder genoemde, carpaal tunnelsyndroom.  Kortweg, CTS genoemd.  Wat er toen duidelijk werd, was dat door een jarenlange éénzijdige beweging iets in de verdrukking was gekomen.  Operen was de meest voor de hand liggende optie.  Alleen zijn antwoord over de slagingskans, en het eventueel herhalen van de ingreep, gaven mij de overtuiging, nu het beestje na vele jaren zoeken toch een naam had gekregen, met snijden te wachten tot het niet meer ging.  Verandering van houding zou ook een oplossing kunnen zijn, een tijdelijke dan.

Ik heb toen, zoals dat zo luisterrijk wordt omschreven, mijn eerste lang gehoopte schreden in de timmerindustrie gezet.  Zo heb ik het nog een paar jaar kunnen rekken.  Nu inmiddels al weer ruim dertig jaar geleden.  Een mooie periode. Ik hield van mijn werk met hart en ziel.  Al was het in die beginperiode wel hard werken, dagen van ruim negen uur.  Soms ‘s avonds weer terug om iets af te maken, en elke zaterdagmorgen er lekker tegen aan.  Het was vijf minuten fietsen, iets wat ik toen nog prima kon.  Toch kwam ondanks andere bewegingen en niet meer de éénzijdige handelingen bij het verpakken sodazakjes, wat ik bijna zeven jaar had volgehouden mede ook omdat de hele timmerindustrie volledig op haar gat lag, toch kwamen de klachten terug.  Wederom naar de neurloog, daar alle onderzoeken van voren af aan, en dan te horen krijgen dat operen toch de enige oplossing was.

Dat zal zo’n beetje 1996 geweest zijn.  Binnen twee weken beide handpalmen opengesneden, en gelukkig weer keurig dichtgenaaid.
Sorry, we hadden het over het veranderen van houding.  Lichamelijk geloof ik zeker dat daar vast wel mogelijkheden liggen.  Mensen kunnen stoppen met roken, het nuttigen van teveel alcohol bevattende dranken achter zich laten.  Zelfs meer gaan bewegen, serieus de sportschool bezoeken en meer uitingen in dat scala.  Het zijn zaken die absoluut op te brengen zijn.  Maar persoonlijk denk ik dat het veranderen van een natuur, welhaast onmogelijk is.  Het is een uiting van je karakter, iets wat in je zit.
Wat wel mogelijk is, een buitenstaander zal het verschil niet eens merken, ondanks je gevoel en instelling, anders te reageren.  Niet als liegen, begrijp me niet verkeerd.  Nee, ik ben overtuigd dat door even een pas op de plaats te maken, even de tijd te nemen voor er gerepliceerd wordt, er best iets te bereiken valt.
Als lid van het menselijk ras, ben ik bevoorrecht te kunnen en mogen denken.

Dit klinkt misschien wat neerbuigend, maar dit maakt wel het essentiële verschil tussen ons en de rest van de schepping.  Het is soms een kwestie van wennen, maar ik ben zeker van mijn zaak.  Kijk, hier in huis wordt wel eens, zelfs vaker dan eens, geopperd dat ik adrem ben.  Ze zeggen het in iets krachtigere bewoording, maar de strekking is eender.
Tijdens mijn meedraaien bij Cosis als vrijwilliger, kreeg ik juist te horen dat ik zo geduldig ben en zo goed kon luisteren.  Jawel.  Dat laatste is ook al meerdere malen uitgesproken door zowel mijn therapeut alswel mijn psycholoog.  En deze mensen liegen toch niet, ondanks wederom de uitgang, loog.

Ja, ik ben de stellige mening toegedaan dat ik meer ruimte laat vallen tussen een gestelde vraag en mijn antwoord.  Dit ondanks het feit, dat ik in veel gevallen mijn antwoord al klaar heb.  En ja, ik heb absoluut wel naar de vraag geluisterd.
Mijn gedachten gaan vaak snel.  Daar kan ik, helaas, niks aan veranderen.  Wel kan ik er aan werken de ander de indruk te geven dat ik betrokken ben.  Want geloof me, anderen voor de gek houden ligt niet in mijn aard.  Nou ja, alleen als het grappig bedoeld en oprecht is.  Desnoods sarcastisch, en niemand er nadelige gevolgen aan overhoudt.
Ik heb goede vrienden die daarvoor instaan, u mag ze er naar vragen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s