Vertrouwen en loslaten

Deze week heb ik toch weer het sterke pijnstillende middel tot mij genomen.  En nee, ik was niet lichamelijk buiten mijn onbeschreven boekje gegaan.  De reden, dit keer, lag ten grondslag aan de indrukken van buitenaf.  Zonder hier veel woorden aan te spenderen, wil ik het er in het kort op houden dat er zich heel misschien nieuwe mogelijkheden aanbieden.  Vooralsnog wil ik hier nog niet verder op in gaan.  Maar ik kom er later absoluut op terug.

Afgelopen zaterdag, heb ik een paar uurtjes gevuld met het metselen van een flessenmuurtje.  Een laag muurtje bestaande uit wat kant en klaar cement en, inderdaad, flessen.  Bij de vijver heb ik jaren geleden een zelfde bouwwerk gecreëerd.  Zoals te verwachten ben ik dit keer wederom te lang doorgegaan, de aard van het beestje.  Serieus anderhalve dag, de zaterdagavond niet meegerekend, met veel pijn rondgelopen en gezeten.  Tsja, hoe zal dat ooit gaan in mijn toekomst ?
Doceren, en mezelf in acht houden.  Daar zal het om draaien.

Vandaag met de stenen rand, rond de grascirkel begonnen.  Het is een bestrating van vijf klinkertjes breed, met een rechtop staand steentje langs de buitenkant als steun.  Inmiddels is het gras er wat overheen gegroeid, en de steentjes liggen er wat hobbelig bij.  Bijna een meter gedaan, en daarna weer gestopt.  Vond het van mezelf een hele prestatie, dat ik niet net als afgelopen week heb doorgezet tot het echt niet meer ging.  Het blijft een pijnlijke houding, zo op de knieën en gebogen bezig zijn.
Eigenlijk moet ik dat gewoon niet meer doen.  Maar zeg nou zelf, wie gaat het dan oppakken ?  Hoe verlang ik toch naar het moment dat ik weer een beetje kan meedraaien in de grote mensenmaatschappij.  Zo langzamerhand heeft het toch lang genoeg geduurd ?  Het is wat het is, en het zal worden wat het gaat worden.

Mijn dochter heeft gisteren haar nieuwe, voor haar dan het is een tweedehandsje, auto opgehaald.  Het karretje wat zij had is helaas overleden.  Er was een andere auto tegen aan gereden, en toen waren ze beide stuk.  En dan bedoel ik dus, écht stuk.  Gelukkig voor beide partijen, geen lichamelijk letsel.  Hooguit wat blauwe plekken en lichte kneuzingen.  Ook onze kleindochter, die achterin haar zitje zat, is er goed van af gekomen.  Ja, spannend was het wel.  Als je een telefoontje krijgt, “ Pap, ik heb een ongeluk gehad, en de auto is total-loss ”.  Rij dan maar kalm naar de twintig minuten verderop gelegen plaats des onheils.  Drie politieauto’s en twee ambulances, dat is dan best wel even slikken.  Het mocht allemaal weer goed komen.  En blikschade schijnt er in de meeste gevallen bij te horen.  Zo worden we er weer eens met de neus op gedrukt, dat er maar weinig zekerheden in het leven zijn.

Hoe belangrijk is het om nooit weg te gaan zonder groet, of met ruzie uit elkaar te gaan.  Het zou maar zo kunnen zijn, dat het de laatste keer is.  We kunnen er helder over zijn, geniet zolang het kan.  Soms is het zomaar ineens later.
Oma heeft daar een goede oplossing voor, gebruikt ze al jaren.  Ze heeft haar wekker op tien minuten eerder staan.  Dus is ze steeds haar tijd vooruit.  Niet echt natuurlijk, maar hoevelen lopen er niet op deze aarde rond die zichzelf steevast voor de gek houden ?  Sterker nog, hoevelen zijn er die zich doelbewust door anderen in het autootje laten nemen ?
De afgelopen dagen heb ik wat horen zeggen over de hemel, en het beeld dat menigeen daarover heeft.  Ook heb ik een paar keer op tv iets langs zien komen over de nasleep en gevolgen van kanker.  U zult denken, wat een opmerkelijke combinatie.  Voor beide heb ik één woord, “Vertrouwen”.  Dat gaat heel ver, vertrouwen op herstel van een kwalijke ziekte.  En vertrouwen in iets waar niemand het fijne van weet, maar velen een mening over hebben.  Bang zijn om dood te gaan ?  Nee, dat heb ik geen enkel moment ervaren.

Nog steeds wil ik er in geloven dat het weer goed komt, daar ben ik voor mezelf van overtuigd.  Dat is vertrouwen en loslaten.  Wat in twee woorden te beschrijven is, maar soms een heel mensenleven lang duurt.  Hoevelen zijn er niet die alle psalmen en gezangen in de kerk uit hun hoofd kunnen meezingen, maar als er iets ingrijpends in hun leven plaatsvindt blijkt het toch een heel ander verhaal te worden.  Ik laat ieder het zijne.  Heb de handen al vol aan het mijne.
Ik hou het op vertrouwen en loslaten, dat eerste heb ik altijd gedacht dat ik had.
Dat tweede ben ik nog elke dag mee bezig.  Zoals vaak gezegd wordt, “Het blijft een kwestie van geloven”.  En ja, ik geloof het wel.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s