Even weer wat bijpraten

Alweer een tijdje geleden dat ik me er toe heb gebracht iets te vertellen.  De reden ?  Misschien heb ik niet zoveel meer te vertellen.  Tenminste, iets wat de moeite waard is.  De laatste uitslag wat betreft de PSA waarde was goed.  Er was geen meetbare waarde.  Over drie maanden de volgende meting.  Soms ga ik zelfs geloven, dat ik grotendeels hersteld ben.  Op de andere momenten denk ik dat er in de meeste gevallen binnen de grenzen gebleven wordt.
Bij het laatste gesprek met de uroloog werd er ook al even gezinspeeld op een operatie.  De breuk, die ze gevonden hadden met de echo, zij het dan met een fikse slag om de arm, kon verholpen worden.  Als ik het al eerder besprokene en onderzochte op een rijtje zet, dan meen ik dat het om drie breuken ging.  De recidivebreuk, de breuk op de plek waar de prostaat door is verwijderd, en dus eentje die zich ergens in de liesstreek zou moeten ophouden.  Helaas wordt er geen garantie gegeven op het verdwijnen van de pijnklachten.  De afspraak met de neuroloog staat.  Daarna zullen we de volgende mogelijkheden bekijken en de gewenste stappen zetten.
Tot zover de bijgewerkte administratie.

Hoe staat het er verder eigenlijk voor ?  Het lijkt er op, dat het zich een beetje stabiliseert.  Ergens is er een status quo.  Gedraag ik mij een beetje, zowel fysiek als mentaal, dan is het tot op zekere hoogte uit te houden.  ’s Nachts toch regelmatig zeurende pijn in mijn lies en been.  ’s Morgens bij het wakker worden net even teveel dingen die maar geen eigen plekje kunnen vinden in mijn hoofd.  Ja, eigenlijk zou ik mij gelukkig moeten prijzen met de klachten die er over zijn gebleven.

Het begeleiden van anderen bij Cosis, gaat mij goed af.  Eigenlijk is dat best wel verrassend te noemen.  Iemand als ik, steeds de streber geweest.  Altijd geroepen dat ik er niet was, of dat ik er voor drie tot vierhonderd procent voor zou gaan.  Nu neem ik de tijd om rustig te luisteren, en zelfs wat kalmer te spreken.  Aan dat laatste zijn nog wel een aantal verbeter puntjes toe te voegen, maar het lijkt er op dat het echt iets voor mij is.  Dat zijn tenminste de reacties die mij bereiken.
Met de vervangster bij de organisatie die zich bezig moet houden met mijn reïntegratie, is er een kennismakingsgesprek geweest.  Met haar voorganger is het bij een kennismakingsgesprek gebleven.  Het schijnt nog wel eens voor te komen dat, bij instellingen als deze, iemand zomaar vervangen wordt.  Zo was het ook al bij de verzuimspecialist, de club die de betalingen en alle andere zaken wat betreft ziektewet regelt.  Laat ik het er op houden dat het, alles bij elkaar, niet altijd meevalt.

Nu zal ik de laatste zijn om te klagen.  Al is het wel zo, dat ik het liefste dit alles zo snel mogelijk achter mij zou willen laten, en weer mijn oude leventje oppakken.
Zo langzamerhand dringt het tot mij door wat er allemaal, aan best wel ingrijpende zaken, gebeuren kunnen in een mensenleven.  Ook hoe moeilijk het is, daar een juiste weg in te vinden.  En bovenal hoe lastig het is daar mee om te gaan.
Een beetje het punt halverwege de eerste stijging bij een achtbaan, om het voorbeeld er maar weer eens bij te pakken.  Maar dit keer eentje waar de passagiers niet verder worden verhoogd.  Een kleine onoverkomelijkheid die de voortgang blokkeert, er is iets wat het niet meer doet.  Er zijn dan twee mogelijkheden.  Of de attractie komt hijgend en puffend weer in beweging, ofwel het punt daar halverwege het traject is het hoogst bereikbare voor de durfhalzen.  De brandweer of een andere hulpdienst zal er aan te pas moeten komen om alle inzittenden weer met de beide benen op de grond te krijgen.
Wat op zich ook als een spannend avontuur beschouwd mag worden.

Wat ik met deze omhaal van woorden wil duiden is, dat ik niet weet waar het vanaf het punt waar ik mij bevind heen zal gaan.  Wat ik ook al eens eerder hier heb geschreven, dat ik het nog steeds vreemd vind in een achtbaan terecht gekomen te zijn, terwijl ik mij niet bewust was dat ik in de rij heb gestaan.  Wat ik wel wil benadrukken is dat het mij telkens weer verbaast hoe er steeds weer anderen op mijn pad komen, waar ik, was ik niet uitgevallen uit het arbeidsproces, nooit tegen aan was gelopen.  Een hele andere wereld dan welke ik in al de voorgaande jaren als de mijne had beschouwd.
Dus of het nu nog wat beter gaat, of het zo blijven zal of dat er nog iets anders achter aan komt, ik pak het met beide handen op.  Wat het ook is, het is van mij.
Daar kan een ander niks mee.  Hooguit dan mijn verhalen een beetje volgen.
Of in het ergste geval, mij persoonlijk meemaken en het dan moeten aanhoren.
Mijn oprechte excuses.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s