Opknappen en herstellen waar mogelijk

Om meteen op die morfine terug te komen.  Het heeft niet die uitwerking gehad als waar ik op gehoopt, en eigenlijk ook gerekend, had.  Voor mijn gevoel vele uren geduurd voor ik in slaap viel, en tegen kwart voor vijf al weer wakker.  ‘s Avonds had ik dus eerst echt pijn.  Later op bed viel dat wat mee, maar het was voldoende om niet de slaap te vatten.  Zou het dan toch zo zijn dat na een paar weken relatief weinig verstoring wat betreft mijn geestelijke gesteldheid, er nu net even weer teveel is gebeurd ?  En dat dit dus wel degelijk invloed heeft op mijn lichaam.  Volgens Gea wel.  En eerlijk gezegd lijkt mij dat ook wel te begrijpen.
Lichaam en geest zijn één, wordt er immers vaak geopperd.  Ook door zij die er kaas van hebben gegeten.  Het zal vast invloed op elkaar hebben.  Hier zal ik u verder niet mee lastig vallen.  Laat ik het er op houden dat het nog een lange weg te gaan is.  Hetzij naar herstel, en anders om te leren omgaan met grenzen.

Vrijdag weer wat bloed af laten tappen zodat de deskundigen daar hun oordeel over kunnen vormen.  Uiteraard slechts om de waarde van de inmiddels voor mij toch wel belangrijke PSA.  Zelf probeer ik mij er van te overtuigen dat het me niet echt wat doet.  Laten we wel zijn, het kan twee kanten opgaan.  Of de waarde is niet meetbaar, en kan ik het hele gebeuren af beginnen te sluiten.  Of wel, er is weer een lichte steiging, en er zal een vervolg traject ingezet gaan worden.  Bij de uitslag na de laatste bloedtest, werd door de uroloog al even gerefereerd richting de eventule noodzakelijkheid voor iets als bestraling.  Om het wat persoonlijker te maken en nog het iets scherper te stellen, er komt volgende week een moment waarop dingen gaan veranderen.

Iedereen die ooit eens met kanker te maken heeft gehad, zal dit kunnen begrijpen.  Afgezien van mijn lichamelijke beperkingen, of hoe je dat ook moet noemen, en ook datgene wat mij in mijn hoofd nog vaak parten speelt, is er een soort van afwachting.  Iets wat er wel of niet is, en waarvan we niet weten of het er wel of niet is.  Als het weg is, dan zal ik daar mee verder moeten.  Als blijkt dat het niet zo is, zal ik daar ook mee verder moeten.  Dus naast de mogelijke beschadigingen aan zenuwen en of spieren, naast het misschien ontstane littekenweefsel door onder andere het verwijderen van de lymfeklieren in de liesstreek en naast het disfunctioneren van gevoelige delen, mag ik dan dus verder.  Laat ik hier wel meteen helder stellen dat het, zoals gezegd, niet meer levensbedreigend kan zijn.

Vrijdagmiddag heb ik hulp gehad van Arie.  Hij heeft het krachtstroomgebeuren in mijn schuur naar een nieuwe hoogte getild.  Indertijd had ik daar wat aan zitten rommelen.  Later zijn er wat machines verplaatst en bijgekomen, en dat was niet helemaal op de juiste wijze aangesloten.  Arie heeft dit als werk gedaan, en er een heldere kijk op.  Daar ben ik hem zeer erkentelijk voor.  Ook dat was dan waarschijnlijk weer net teveel voor mij geweest vrijdag, dus de klachten kunnen ook mede hier door gekomen zijn.  Vast niet alleen dat.  Zo af en toe weet ik dat ik te lang door ga.  Vandaag heb ik dat dus niet gedaan.  Tot twee keer toe, ben ik even binnen gaan zitten om op te laden.  Dat klinkt heel banaal, maar geloof me het druist finaal tegen mijn natuur in.

Deze dag heb ik gevuld met het van de bomen schroeven van nestkastjes.  Dit ten behoeve het reinigen en herstellen van deze broedplaatsen te vergemakkelijken.  Er lagen ook al drie op de grond, uit de bomen gevallen.  En een aantal vliegopeningen waren groter dan de oorspronkelijk aangebrachte.  Eerst het verwijderen van de stam waaraan ze bevestigd waren.  Behalve die welke al ter aarde waren gestort.  Gevolgd door ze naar de schuur te brengen en opengemaakt om ze te kunnen reinigen.  Daarna even binnen op mijn stoel wat rust nemen.  Dan beginnen met herstellen, en enkele van een nieuw dakje voorzien.  Dan weer even kalm aan en een broodje eten.  Tenslotte met een kruiwagen, waarin zeker zo’n vijftien vogelonderkomens lagen, weer naar buiten en ze stuk voor stuk weer teruggehangen.

Weet u dat zoiets mij toch een bepaalde genoegdoening geeft.  Hier heb ik in de voorgaande jaren nooit de tijd voor genomen.  Mijn mening was, dat als een mus, een koolmees, een pimpelmees of zelfs een gekraagde roodstaart een nestje wilde bouwen, dat deze dan eerst maar eens zelf de rommel van het jaar ervoor kon opruimen.  Het schijnt zo te zijn, dat de nestkastjes dan toch ongebruikt blijven.
Bij mij dus ook.  Eerst de oude zaken opruimen, en daarna met nieuwe beginnen.  Een nieuw dakje, een vlieggat of het omgooien van je gebruikelijke wijze van leven.  Ach, het zijn maar kleine dingetjes.  En het wordt altijd wat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s