Geraakt, bewogen en tevreden

Misschien een vorm van berusting, of in andere bewoording, een overwinning.  Natuurlijk niet echt, het is een gevoel.  En een ieder weet, met gevoelens kun je geen zege behalen.  De afgelopen dagen is er inmiddels wel weer het één en ander besproken, met betrekking tot een vorm van reïntergratie.  Het is niet mijn bedoeling tot in details te vermelden hoe of wat.  Het feit is dat ik nog steeds in de zogeheten ziektewet loop.  Daar is helaas voor mij nog geen verandering in gekomen.

Mijn lichaam geeft beperkingen die het ene moment behoorlijk pijnlijk zijn, en op andere momenten een zeurderig gevoel teweeg brengen.  Er is, als het er op aankomt, niet een moment dat ik er niet aan herinnerd word.  Hier wil ik dan meteen aan toevoegen, dat het me niet meer zo raakt als het al wel gedaan heeft.  Het staan, het lopen en het aan een tafel zitten doe ik inmiddels met een bepaalde vaardigheid die ik mij eigen heb gemaakt.  Binnen die grenzen is het redelijk tot goed te doen.  Daarnaast heb ik er ook steeds minder moeite mee om te stoppen met iets als het gaat irriteren.
Al een aantal keren heb ik me omgedraaid van de schuur, als ik wat lichte handenarbeid wilde gaan verrichten, en ben weer kalm op mijn stoel gaan zitten.  Ook te veel dingen tegelijk op een dag plannen, lukt mij goed om te voorkomen.

Vandaag wel iets meer gedaan.  Vanmiddag geholpen bij het maken van het kerkblad.  Sinds de aanschaf van een andere nietmachine, ben ik zo’n beetje de nietmachine-expert.  Het is wel vervelend te lang in een zodanige houding te staan om de papieren in de machine te voeren.  Nou is dat hooguit een kwartiertje, toch niet zonder pijn te doen.  Dan toch even rust.  Het gaat om een gebruikte niet-en vouwmachine, nog steeds waren er wat afstelproblemen.  De leverancier is er vandaag bij geweest, en na zeker vijf keer dat ik er wat mee had aangemodderd,  is het gelukt.  En het resultaat nu van dien aard dat de dames tevreden zijn.  Ach, zolang als het niet te zwaar is en ik kan en mag helpen, doe ik het graag.  En het geeft ook nog een beetje het gevoel dat ik iets voor anderen kan betekenen.

Net als het meedraaien bij Cosis in Stadskanaal, als vrijwilliger.  Al hoop ik soms wel af en toe of er een mogelijkheid is er meer van te maken dan drie dagdelen.  Eigenlijk wel een bijzondere opmerking, terwijl ik eerder al eens schreef, dat ik me er zo langzamerhand bij neer heb gelegd.  Klopt, een contradictie.  Precies verwoord, zoals ik het beleef.  Een vorm van berusting en een overwinning.  Vandaag ben ik naar de plek geweest waar ik, tot mijn burn-out, arbeid verrichtte.  Hier thuis werd al geroepen, dat het misschien een onverstandige keuze was er heen te gaan.  En ja, vannacht een beetje onrustig geslapen en heel vroeg wakker.  Maar het is me gelukt.  Zelfs heb ik nog even een blik geworpen in de hal, die toen ik daar werkte aardig opgeruimd was.  Niet dat het er super netjes was, maar het viel me reuze mee.  De laatste keer, toen ik zo’n drie maanden bij huis was, heb ik eens een poging gedaan voor een paar uurtjes weer te gaan werken.  Dat heeft toen heel anders uitgepakt.
Nu ben ik daar geweest met een geheel andere instelling.  Vast de reden dat ik er mee om kon gaan.  Even een praatje gemaakt met een oud-collega, om hem maar zo goed mogelijk te duiden.  Die tijd dat ik daar werkte, deed ik het meeste alleen, maar in de hal ernaast was er verkoop van hout.  Nu heeft hij daar een complete winkel ingericht, en nog steeds de houthandel.  Dat was ook mede de reden dat ik er een kijkje ging nemen.  Naast het voor mezelf testen hoe ik er op zou reageren op het zien van mijn laatste werkplek en of ik inmiddels heb geleerd zaken los te laten.

Voor AC De Regenboog is mij gevraagd of ik advies wilde geven voor een kleine overkapping waar de uitdijende hoeveelheid scootmobielen geplaatst kunnen worden.   Aangezien ik wel een beetje ervaring heb en ook beschik over wat technisch inzicht, ik rommel ook maar gewoon wat aan, heb ik wel een idee hoe dit te realiseren is.  Zelf er veel aan meewerken, zal er niet inzitten.  Er zal een prijsje gemaakt worden voor het materiaal wat nodig is om het bouwwerk te verwezenlijken.  Terwijl ik me stellig had voorgenomen wat terughoudend te zijn, zal ik straks toch weer morfine innemen.

Mijn been is behoorlijk pijnlijk.  Het zal vast zo zijn dat zodra er weer iets gebeurd waar ik geen vat op heb, mijn lichaam daar onmiddellijk op reageert.  Zou dat mogelijk zijn ? Ik hoop snel op bericht van het ziekenhuis voor verder onderzoek door neuroloog.  Vallen, opstaan en weer doorgaan.  Tot u spreekt een gewond maar tevreden mens.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s