Logisch ontbijt en grenzen aangeven

In wezen heb ik altijd al moeite gehad met de beschrijving “Meteorologische winter”.  Het klinkt, ondanks de overeenkomstige term, nogal onlogisch.  Winter is al helemaal misplaatst.  Moet ik ineens denken aan een vakantie lang geleden met onze dochters in Limburg.  Daar stond op een bord ergens aan een woning, waar de weg een slinger tussen de huizen doormaakte, “Logies ontbijt”.  Mijn oudste dochter, destijds iets jonger dan nu, las deze woorden als, “Logisch ontbijt”.  Ze vond dat best wel vreemd, ontbijt is toch altijd iets wat te verwachten is bij een overnachting.
Later zag ze zelf ook de grap er wel van in.  Jaren daarna, toen wij weer eens een weekje op vakantie waren in die zuidelijke provincie, kwamen wij daar weer langs.  We waren met een heel clubje, dochters met aanhang en twee andere vrienden, en weer werd daar even sarcastisch op gewezen.  De vier heren hadden het eerst niet door, misschien was dat nu juist wel weer logisch.

Inmiddels hebben we één weekend wat sneeuw gehad, en verder een paar nachtvorsten.  De temperatuur is al zover opgelopen dat de natuur al weer tot leven schijnt te komen.  Gisteren alvast de rozen wat gesnoeid.  Dit kon ik staand doen.  Ook de steeds verder oprukkende bramenstruiken, heb ik weer wat teruggedrongen.  En een klein gedeelte van de oprit, heb ik door het verwijderen van de onophoudelijk groeiende klimop, bijna een halve meter breder gemaakt.  Dat laatste heb ik op mijn knieën gedaan, wat dan wel weer een kwalijke houding was.  Ook het twee keer lopen met de kruiwagen, is niet meer één van mijn favoriete bezigheden.  Al met al een kleine twee uurtjes, met meerdere onderbrekingen, mij daar vermaakt.

Ze zeggen vaak, “Met vallen en opstaan”.  Dat vallen kunnen we hier buiten beschouwing laten, dat opstaan is dan weer een geheel ander verhaal.  Het is gek, dat als ik ergens even mee bezig ben, het me niet zo licht afgaat als ik graag zou willen.  Dan ga ik weer naar binnen om in mijn stoel wat bij te komen, maar zodra ik daar zit wil ik het liefst weer snel naar buiten om wat te doen.  Het is de tegenstrijdigheid, de grens die er is.  Nu is stilzitten nooit één van mijn geliefde tijdsverdrijvingen geweest.  Nu lijkt het er simpelweg bij te horen.  En steeds weer denk ik, nu is het over.  En steeds weer ervaar ik het tegenovergestelde.  Heeft iemand daar ooit wel eens wat over gezegd of geschreven ?

Onze jongste dochter is voor een paar dagen, samen met een vriendin, naar Londen.  Voor hen, en de vele anderen die nu vakantie hebben, is het natuurlijk heerlijk om deze temperaturen te ondervinden.  Het had ook koud kunnen zijn of regen en storm.  Net anders dus dan op gerekend.  Nu meer dan een jaar geleden, had ik ook op iets heel anders gerekend.  En toch mag ik hier ook van genieten.  De welbekende lat heeft een iets lagere positie toegewezen gekregen, maar ik kan daar ruim aan voldoen.
Of het straks allemaal weer goed gaat komen ?  Of het alsnog een beetje gaat winteren, met temperaturen onder het vriespunt ?  Of het straks in het voorjaar voor mij vol te houden is zo af en toe wat in de tuin te doen ?  Of er straks voor mij weer tijden komen dat ik weer iets meer kan betekenen voor deze maatschappij ?  Of er straks bij de nieuwe psa-waarde weer een lager getal wordt gemeten ?

Onder de gegeven omstandigheden, hoor je mij niet klagen.  Het is een kwestie van je aanpassen.  Afgelopen week ben ik ook op cursus geweest in verband met mijn functie als vrijwilliger.  Dat was een vrije keuze.  Deze training werd omschreven met”, “Communicatie en grenzen aangeven.  Laat ik het er op houden, dat het voor mij een te lange zit was.  Behoorlijke steken in mijn lies en bovenbeen, maar ik heb de tijd uitgezeten.  Heb ik er nog iets van opgestoken ?  Deze vraag hoop ik in een later stadium nog eens te beantwoorden.  Over drie weken het vervolg.
Wel weet ik inmiddels dat een gemiddeld persoon ruim vier millioen prikkels binnenkrijgt.  Per seconde wel te verstaan, ik heb het net nog even nagekeken.  Het schijnt zo te zijn, dat we er maar hooguit tien kunnen verwerken.  Sommigen komen niet verder dan vijf, een enkeling weet niet eens waar ik het nu over heb.

Stilletjes had ik een beetje de hoop dat er ook uitleg zou komen over mensen die meer dan tien prikkels per seconde ervaren.  Zover werd er nu niet op de materie ingegaan.  Ik vermoed dat ook in een later stadium hier geen woorden aan besteed zullen worden.  Ach, dan hebben we altijd nog het grenzen aangeven.  Mijn dochter geniet lekker in Engeland, dat zal straks ook wel anders worden als ze daar een grens gaan aangeven.  Net als die muur van Trump.
Ontbijt okee, maar of het allemaal nou zo logisch is . . .  Het bestaan lijkt welhaast grenzeloos.  Daar laat ik het maar bij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s