Voordat de messen geslepen worden

Openlijk zal ik het niet snel toegeven, een ieder concludeert uit deze woorden het zijne of hare, maar toch loop ik te vaak weer tegen de twijfel op.  Niet dat het lopen nou als een prettig tijdsverdrijf wordt ervaren, maar bij wijze van spreken.  Hoe vaak is het mij inmiddels overgekomen dat ik haast overtuigd was dat het over was.  Dat het van dan af, over was.  En steeds weer, tot nu toe dan, bleek het niet zo te zijn.

Vandaag weer naar het plaatselijke ziekenhuis geweest, voor de uitslag van de gemaakte echo.  Daar had ik nog niet iets over geschreven.  Het was in de tijd dat ik niet zeker wist of ik nog zou blijven schrijven.  Maar het gezegde luidt, “ Wie schrijft, die blijft “.  ( zelf heb ik dat weleens aangevuld met, “ en soms wat overdrijft “. )  Dat was dan ook de reden om wat minder frequent iets vertellen.  Ja, ik weet dat ik gisteren een wazig stukje heb geschreven over wachten, en nog geen dag later kom ik hier weer mee.  Neemt u het mij niet kwalijk, u hoeft het niet te lezen.  Dat is uw vrije keuze, en dat heb ik hoog in mijn vaandel staan.  Het recht op vrije keuze, zolang het mij maar niet opgedrongen wordt.

Vandaag behoefde ik dus niet echt lang te wachten, misschien iets te lang gezien het feit dat, nog steeds, het zitten op een hoge stoel door mij als vervelend ervaren wordt.  Er was kort geleden een echo gemaakt van het gebied rond mijn liezen.  Er was nog enige verwarring, en om zeker te zijn werd er nog een deskundige bijgehaald.  Er werd iets opgemerkt in de trant van, “ Waarom een echo, als er in oktober nog een scan is gemaakt “.  Ik verontschuldigde mij nog met de woorden, “ Nou, het was volgens de arts om extra te controleren en uit te sluiten “.  Dat leek voldoende want er werd door de bijgeroepen assistentie naarstig gezocht met het echo ding.  “ Ja “, zo probeerde hij mij uit te leggen,
“ Een breuk vinden met de echo methode, is best wel lastig zoniet onmogelijk “.  Toch scheen hij iets wat op een breuk leek te herkennen.  Daarna was hij vrij vlot weer vertrokken.  Het was vast een druk bezette arts, tussendoor werd hij ook al even weggeroepen.

Vanmorgen werd mij meteen verteld, dat het inderdaad om een breuk ging.  Ergens was ik daar niet verbaasd over, maar toch was ik niet overtuigd dat dit de oorzaak kon zijn voor mijn klachten.  Eerst liet ik haar rustig haar verhaal afmaken zo van, “ Gezien de operatie in het afgelopen jaar is het nu niet meer mogelijk op dezelfde wijze te handelen, er zal op de ouderwetse wijze via een snee toegang worden verschaft tot mijn innerlijke, en daar zal dan opnieuw een matje worden geplaatst die de zaak zal verhelpen “.  “ Het geheel kan gewoon weer met een dagopname “.

Toen zij begon over het slijpen van de messen, ging ik tot actie over.  Zo heb ik haar verduidelijkt dat ik, gezien de aard en klachten waar ik mee liep en de ervaring van een breuk die ik jaren geleden had, ik eigenlijk niet zo goed de pijn kon verklaren.  Toendertijd drukte ik de zaak weer naar binnen, en heb op die ambachtelijke wijze nog zeker anderhalf jaar ermee doorgelopen.  Ook had ik ‘s nachts geen hinder van onaangenaamheden.  Nu word ik wel eens twee tot drie keer wakker vanwege pijn.  Ook het langs de binnenkant van mijn linkerbeen, soms tot aan mijn voet, trekken van iets als zenuwpijn leek mij in deze uitleg niet op zijn plaats.

Nu weet ik uit ervaring dat artsen er niet van gecharmeerd zijn dat hun oordeel wordt tegengesproken.  Bij deze uiterst vriendelijke arts bleek dat dus een onnodige zorg te zijn.  “ Ja zoals u de pijnklachten beschrijft, is dat niet gepast in het geval van een breuk “.  Ze liet de messen even voor wat ze waren, en kwam met het voorstel de neuroloog er naar te laten kijken.  Zelf ben ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee, maar het ligt voor de hand dat de mening van wederom een andere specialist in elk geval weer iets meer duidelijkheid zou kunnen verschaffen.  Er zal bericht komen voor een afspraak voor neurologisch onderzoek, en als dat dan allemaal weer achter de rug is kan er weer contact gezocht worden met deze dame van heelkunde.

Bij tanken of boodschappen doen heb je soms een stempelkaart, jammer dat ze dit vermaak niet in het ziekenhuis hanteren.  Waarschijnlijk had ik dan al diverse speelgoedknuffels of kortingsbonnen verdiend, misschien zelfs een messenset.
Ach, er zijn vele jaren geweest dat ik mij zelden in een hospitaal heb opgehouden,
zij het dan op bezoek.  Die achterstand heb ik nu inmiddels wel ingelopen.
Goed dat ze er zijn.  En nog beter, dat er ook goed naar de patiënt wordt geluisterd.  Nou ja, uitzonderingen daargelaten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s