Onzekerheid, twijfel en geloven

Dit keer valt het mij zwaar en lastig om de juiste woorden te vinden, die goed weergeven wat ik probeer te vertellen.  Nu gebruik ik zelfs de benaming, vertellen en niet mijn meestal gebruikte, schrijven.  Misschien omdat ik al een paar keer heb gehoord, van zij die deze stukjes lezen, dat het voelt alsof ik het zit te vertellen.  Het is gewoon een stijl die mij goed ligt, die ik als zeer prettig en vertrouwd ervaar.  Daarnaast zou ik niet weten hoe ik het anders moest doen.

Sinds ik voor mezelf de keuze heb gemaakt, niet meer te verwachten dat er nog verbetering zal optreden, dat dit het is.  Sinds die tijd loop ik tegen de knagende twijfel op.  Hoe moet ik het uitleggen ?  Kijk, heb ik nog last van iets ?  Ja, dat heb ik.  Valt er mee te leven ?  Ja, zolang ik mijn grenzen goed in acht neem, is er mee om te gaan.  Als ik dan bij tijden wat minder pijn voel, dan gaat er meteen weer iets door mijn hoofd dat mij bezorgd maakt.  Het is inderdaad zo, dat ik dan echt tegen de grens aan ga.  Een beetje forceren, en kijken hoe ver er te gaan is.

Komende week zal er een specialist zijn of haar licht over laten schijnen.  Zit er nog een derde breuk ?  Komt de zeurende en af en toe stekende pijn van beschadigingen of littekenweefsel ?  Moet ik gewoon doorbijten en mij door de pijn heen doorzetten ?  Dit is wel één van de meest lastige dingen.  Het zij verre van mij om aanstellerig gedrag te vertonen.  Wat blijft is het niet weten.  En geloof me, er is meer dat ik niet weet dan wat ik wel weet.  Niet meer goed alles kunnen, is in feite een leerproces.

Er zijn in wezen twee groepen mensen.  De grootste groep bestaat uit mensen zonder tekortkomingen.  Hier beperk ik me voor het gemak even tot de lichamelijke beperkingen.  Natuurlijk ben ik zeer op de hoogte dat er velen zijn met geestelijke limitaties, met beperkingen in het hoofd.  Hier wilde ik het houden bij fysieke klachten.  Door mijn vrijwillige ondersteuning, drie dagdelen in de week heb ik inmiddels, nog meer dan eerder, kennis mogen nemen van zij die daar juist onder gebukt gaan.  Dit is een geheel andere materie.  Veelal is het aan de buitenzijde niet te zien, zij het dan door het gedrag dat getoond wordt.

Het strikken van mijn veters, zo af en toe trek ik mijn nette schoenen aan, het strikken daarvan gaat niet geheel zonder pijn.  Een stuk lopen, waar ik vroeger niet eens bij stilstond, ( dit is een grappig bedoelde zinsspeling ) dat kost mij heden ten dage iets meer inzet.  Zo zijn er nog vele van die zaken, waar ik op een andere manier mee om heb moeten gaan.  Zo mag ik mij dus gelukkig prijzen, dit is sarcastisch bedoeld, om te mogen behoren tot de tweede groep mensen.  Zij die elke dag op vele momenten het anders doen dan de eerste groep, die geen beletsel kennen.  Zij het dan wettelijke en verder binnen de gebruikelijke gedragsnormen.

Om nu nog een klein stapje verder te gaan.  Soms twijfel ik echt bij welke groep ik nu eigenlijk thuisbehoor.  Misschien is de welbekende wens, ook hier weer de vader van de gedachte.  Dat er dingen zijn die ik niet meer kan, of waar ik rekening mee moet houden, dat is een feit.  Dat een aantal van die dingen blijvend is, idem ook een feit.  Hoe moet ik dan tegen de rest van mijn nog ontvangende leven aan kijken ?

Dat is waar ik in deze tijd mee zit.  Laat ik het duidelijk stellen, hier valt mee te leven.  Zelfs het feit dat ik nu heel andere dingen doe dan wat ik ooit had kunnen bedenken te gaan doen.  Neem nou het vertellen van mijn belevenissen hier.  Gedichten schrijven vond ik al heel wat.  Daar kun je de zaken nog een beetje aankleden.  Niet met zoveel woorden er op in gaan.

Ben nu ruim over de helft bij het bewerken en omzetten van mijn eerder geschrevene.  Zoals ik hier voor al melde, het voelt heel bijzonder.  Het is de beschrijving van een periode uit mijn eigen leven, opgeschreven op het moment van beleven.  Teruglezend zit daar een lange en toch wel gewennende periode tussen.  Een periode die ook nu nog toeneemt en rijpt.

Er is al die tijd maar één ding wat niet veranderd is, en dat is mijn geloof.  Of ik het nou bij het rechte eind heb of niet.  Die keuze laat ik aan u.
Zoals ik al bij meerdere stukjes eindigde, “Ik geloof het wel”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s