Terugblik en vooruitzicht

Sinds een paar weken, ben ik dus begonnen met het redigeren van mijn geschrevene.  Eigenlijk sinds een paar dagen heel serieus en wat intensiever.  Terwijl ik het nu, na een jaar, teruglees, is dat wel een goed woord trouwens ?  Nu ja, terwijl ik de verhalen weer de revue laat passeren, dan beleef ik alles weer opnieuw.  Wat mij nu vreemd voorkomt is, dat ik toen niet wist wat er nog allemaal te beleven viel.  Meerdere keren beschrijf ik de pijn in mijn bovenbeen en de linker lies.  Ook al de andere geblesseerde plekken, maar de liesstreek komt vaak voor.  Nog steeds is het niet over.

Het lijkt steeds helderder te worden, dat het zo blijft.  Al vele keren was ik er haast van overtuigt dat ik weer de oude was.  Even daarna bleek dus steeds dat de waarheid iets genuanceerder lag.  Na een te lange tijd van vallen en weer opstaan, heb ik nu de keuze gemaakt.  Niet dat er veel te kiezen is, maar het blijft een keuze.  Er is ook altijd de keuze niet te kiezen.  Maar het lijkt me overbodig te vermelden, dat ook dat dus een besluit is, een keuze.  Voor mij is dit een concreet besluit.  Het komt er nu op aan dat ik me hier aan moet gaan houden.

Inmiddels ben ik de eerste vijftig verhalen bij langs gekomen, en lees heel vaak dat ik de hoop uitspreek dat het nog wat beter zou gaan worden.  En natuurlijk is het ook stukken beter geworden.  Ik mag mij gelukkig prijzen.  Met vele anderen is het stukken minder gegaan.  Wat ik dus voor mezelf als realiteit wil gaan zien, komt hier op neer.  Alles hangt voor het grootste gedeelte van mezelf af.  Als er een dag tussen zit dat het minder pijnlijk is, dan is het niet meer dan dat.  Te vaak heb ik mezelf voor de gek gehouden, met de gedachte dat het over was.  Steeds zocht ik weer de grens op, in de hoop dat er een omslagpunt zou komen, en ging dan net een stapje te ver.

Wat ik me nu tracht aan te wennen is het tegenovergestelde.  Eerder stoppen.  Niet meer en niet minder.  Dus geen vooruitzichten op verbetering, maar dit accepteren.  Ook in mijn vrijwillige bijdrage moet ik niet meer doen of willen dan gevraagd wordt.  Het is geen kwestie meer om alles te willen weten of doen, nee gewoon datgene doen waartoe ik in staat ben.  Dat is een vreemde gewaarwording voor mij, geheel tegen mijn natuur in.  Afgelopen zondag zelfs stekende pijn gehad.  Zaterdagmiddag naar Stadskanaal geweest en toch verder gelopen terwijl ik voelde dat het meer pijn ging doen.  ‘s Avonds bijna een uurtje naar een verjaardag geweest, en te lang op een hoge stoel gezeten tot het niet meer wou.

Wat is nou de grens, wanneer is het te veel ?  Maandag toch maar weer bij de huisarts langs geweest, en nu een afspraak staan met het ziekenhuis afdeling heelkunde.  Het kon gaan om nog een derde breuk in de omgeving van mijn linker lies.  Zekerheid is niet te geven, daarom bezoekje aan een specialist.  Er blijft ook nog steeds de reden van klachten, te zoeken in beschadigingen ontstaan tijdens het opereren.  Zelf raak ik daar steeds meer van overtuigt.  Indertijd heb ik aan de andere zijde iets hoger, ook een breuk gehad.  Deze is al eerder op de echo gezien, de recidivebreuk.

Dat was indertijd, ik heb er meer dan een jaar mee doorgelopen, een ander soort pijn.  Nu voelt het als ribbels die over elkaar heen schuiven.  Ook is er, wanneer ik dus iets teveel doe, een uitstraling naar onderen in mijn been.  Laat ik nogmaals duidelijk stellen dat ik absoluut niet ga klagen, het is zoals het is.  En in wezen heb ik ook niets te klagen.  Zovelen zijn er, die er veel erger aan toe zijn.  Ik denk dan op dit moment vooral aan mijn broer, met de operatie vandaag is het niet zo gegaan als hij op gehoopt had.  Dat zijn pas harde klappen die dan te verduren zijn.  Ik blijf er op hopen dat er voor hem een oplossing gevonden zal worden.

Als het bij mij zo blijft als nu, dan accepteer ik dat.  Hier valt mee te leven, ik moet me er alleen aan houden niet de grens te overschrijden.  Nog eerder dus rust nemen.  En dan vooral niet inbeelden dat ik weer beter ben.  Tegen een depressie aanlopen is één ding, er weer helemaal van af komen ?  Al vaak heb ik gehoord dat er altijd iets achterblijft, een schaduw die je achtervolgt en op sommige momenten je zelfs inhaalt.

Ik merk dat vooral als er dingen om mij heen gezegd of gedaan worden waar ik geen vat op heb.  Dan komt dat nare gevoel weer de overhand nemen.  En lijkt het hele zelf gereconstrueerde bouwvallige kaartenhuis volledig in elkaar te storten.  Nee, ik ben er nog niet.  Of juist wel, maar lagen mijn verwachtingen te hoog.

We zullen het wel zien, we zullen het wel beleven.  En verder niets.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s