Gelukkig zijn, worden en blijven

De eerlijkheid gebiedt mij hier te vermelden dat ik er een jaar geleden anders voor stond.  Toen had ik net de zware ingreep achter de rug, en lag ik verbonden aan infuus en katheter gedragen in een ziekenhuisbed.  Wat is een jaar, wat was voor ons het afgelopen jaar ?  Zo heel langzamerhand begint het bij deze ouwe kerel binnen te dringen, dat dit het is.  Dit zijn de veelzeggende woorden die alles verhelderen.  En zo moet het goed zijn.  Niet goed zoals ik regelmatig het afgelopen jaar had gehoopt dat het zou worden, maar wel goed zoals het er nu voorstaat.

Zoals ik eerder had verteld, ben ik bezig mijn eigen stukjes weer te lezen.  Wilt u wel geloven, dat ik na zoveel maanden en weken nog precies weet hoe ik mij in die tijd voelde.  Vanuit dat oogpunt kijkende kan ik dus met de hand op mijn hart vermelden, dat het goed is.  Nee, ik kan niet meer wat ik toen als normaal beschouwde.  Wat dat normaal voor mij betekende is, nu ik terugkijk, helemaal niet zo normaal.  Voor de meesten onder ons, is het de gewoonste zaak van de wereld ‘s morgens wakker worden de ogen opendoen, van bed afstappen en daarna zelf wassen en aankleden.  Dat zijn dus vier dingen op een rij waar voor velen al diverse problemen opduiken.

Ik heb mij voorgenomen hier een positief verhaal neer te zetten, toch wil ik het graag duidelijk maken dat gezonde mensen een rijk gezegend zijn.  Is het nou zo dat zij die al bij het opstaan tegen complicaties aanlopen, als zij al in staat zijn te lopen, maar is het nou zo dat zij het bezwaarlijker hebben ?  Nee, dat geloof ik niet.  Dit valt onder de noemer, gelukkig zijn.  Wat is er nodig om gelukkig te zijn ?  Vult u het maar in.  Geluk begint waar we inzien en voelen dat we gezegende mensen zijn.  Geluk kun je afdwingen, tenminste, dat heb ik mijn hele leven geroepen.  En ergens denk ik daar nog steeds zo over, zij het dan dat ik inmiddels wel andere vormen van geluk heb mogen ervaren.

Nu ik hier kalm zit, terwijl ik zoveel anders van plan was te gaan doen in mijn schuur, nu voel ik mij best wel gelukkig.  Het morfinepilletje zal daar zeker een flinke bijdrage aan leveren, maar toch.  Het vinden van de rust en kalmte om te accepteren dat het is zoals het is, dat klinkt misschien heel makkelijk.  Geloof mij dat er heel wat water naar de zee gedragen moest worden, om mij daarvan te overtuigen.  En nog steeds, ik ben er nog bij lange na niet.

Kijk, ik was alleen maar van zins een houten plaat van vijftig centimeter bij een meter in de schuur zodanig te bewerken dat deze in de inloopkast aan de muur geplaatst kon worden met ingefreesde legplankjes zodat mijn dochter daar haar bak attributen kan opbergen.  Zulke beperkte werkzaamheden moeten toch op te brengen zijn.  Op de garagezolder, waar ik wat voorraad heb staan, heb ik wat stukken mdf-plaat gevonden en toen wou het niet meer.  Nog wel heb ik ze naar beneden gedragen en op mijn werkbank gelegd, daarna heb ik de schuur op slot gedraaid en ben naar binnen gegaan.

Was het te verwachten ?  Mijn dochters zouden deze vraag positief beantwoorden.  Ja, tijdens de feestdagen waarin ik mij keurig en kalm heb gedragen, begon ik weer het gevoel te krijgen dat het de goede kant opging.  Wel de steeds aanwezige zeurende pijntjes, maar eigenlijk voelde ik mij best wel prima.  Inmiddels weet ik dat het rechtop zitten en idem het staan mij anders afgaat dan voor een jaar geleden, maar toch.  Heb net ruim een uur met één van mijn broers aan de telefoon gesproken, hij heeft over anderhalve week een zware operatie op het programma staan.  Al vanaf halverwege de jaren zeventig heeft hij te kampen met de ziekte van Crohn, een ontsteking aan de darmen.  Een slopende ziekte, waar hij elke dag mee te stellen heeft.  Daar leeft hij al zoveel jaar mee, wees er van doordrongen, dat is niet iets om licht op te vatten.

De woorden waarmee ik dit verhaal begon gingen dus over zaken een jaar geleden, bij hem praten we dan over een half mensenleven ruim veertig jaar.  Dan tel ik niet eens mee, spreekwoordelijk gezegd dan want natuurlijk mag ik wel meetellen.  Het zijn fases die gelijk onbekende stations genaderd en gepasserd worden als door een trein met vakantiegangers die iets anders van de wereld willen zien.  Ik heb dus een andere wereld gezien, en meermaals verwoede pogingen gedaan, deze mij eigen te maken.  Wat ik er van kan zeggen is, het valt niet altijd mee.  Maar toch, toch wil ik hier vooral benadrukken dat ik gelukkig ben.

Morgen weer een nieuwe dag en daarna de rest van mijn leven.  Vooral doorgaan.  En bovenal positief blijven.  Ede Staal heeft het vroeger al zo mooi gezongen, “ ’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west, of ’t wer altied wel weer licht “.

En trouwens, de langste nacht hebben al weer gehad.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s